เอมะ!
เรียกมินาโตมา! เอายามาให้เยอะๆ เลยนะ!
หึ...
รับทราบค่ะ!
ข้าเองที่อยู่ตรงนี้ แต่กลับยอมให้เกิดความยุ่งเหยิงเช่นนี้ในอาคุ...
พี่สาว... ผม...
ถ้าอย่างน้อยก็ช่วยพี่สาวได้บ้าง... ดี... ใจ...
มังงะเล่มล่าสุดเล่มที่ 8 ปังมาก!! เล่มที่ตีพิมพ์ไปแล้วก็กำลังพิมพ์ซ้ำกันอย่างต่อเนื่อง☆
ไรม...!
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ...
...น่ารำคาญจริงๆ
...มิโอะ...
ค่ำคืนที่ 90 “กาเรโทไรซ... ” ต้นฉบับ: อาซึมิ เคย์ / มังงะ: คิโนะ โคโตระ
บทใหม่ "ภาคร็อตส์การ์ด" เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ—!!
การผจญภัยในต่างโลกที่นำทางโดยแก
ณ ใจกลางเมืองร็อทสการ์ด ในเวลาเดียวกัน
ทางนี้ร้านค้าเยอะแยะไปหมด แถมของที่ขายก็ต่างกันไปหมดเลยนะเนี่ย
รู้สึกเหมือนเป็นเมืองใหญ่มากกว่าที่เมืองทวีเกะนะ
เพราะฉะนั้น การค้าขายที่นี่ก็น่าจะมีการแข่งขันสูงสินะ
ก่อนอื่นก็เดินเที่ยวชมเมืองไปเก็บข้อมูลก่อนนะ
จริงด้วย
แล้วก็
คุณชิกที่เสียสละไปเข้าคิวให้ฉันถึง 6 วัน ก็ต้องขอบคุณคุณมากๆ เลยนะ
ด้วยความเคารพเลยครับ
ทำให้ร่างกายฟื้นตัวเกือบจะเต็มที่แล้วด้วย
แถมยังได้ฝึกเวทมนตร์นิดหน่อยด้วยล่ะครับเนี่ย...
...อืม
เป็นอะไรไปครับ/คะ?
ที่รู้จักน่ะ...
เรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันระหว่างมนุษย์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกครับ/ค่ะ
ต่างจากแถบชายขอบที่มีนักผจญภัยเยอะๆ อย่างชาวจีเก้
อ้อ น่าจะถูกรีดไถอะไรทำนองนั้นมั้งครับ/คะ
ทั้งคู่เป็นมนุษย์สินะ
พวกเผ่าพันธุ์กึ่งมนุษย์ที่ตกเป็นเป้าของการถูกเหยียดมักไม่ค่อยมีอยู่ในถนนใหญ่ๆ ของในเมืองแบบนี้เท่าไหร่
ถึงแม้...ว่าจะเคยเห็นหลงๆ อยู่ตามทางระหว่างทางบ้างก็ตาม
แต่ว่า
เวลาเป็นแบบนี้เนี่ย พวกมนุษย์น่ะ
จะทำหน้าแบบว่า "ทำไมเราต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้" หรือ "เราสมควรได้รับความช่วยเหลือ" อะไรแบบนั้น
แต่ว่า...
ดวงตาของเด็กคนนั้นน่ะ มันรู้สึกเหมือนว่า...
เอ่อ
ชินแล้วเหรอ? ยอมแพ้แล้วเหรอ?
อืม
บิดเบี้ยวไปหมด... ไม่มีอันไหนเหมือนเลย
รู้สึกกังวลนิดหน่อย
ท่านหนุ่ม?
น่ารำคาญ! พวกเจ้ากำลังดูถูกพวกเราเหรอ!
คิฮะ
พวกเธออยู่แถวๆ นั้นไปเถอะ
นี่! พูดอะไรสักอย่างสิ!
มองไม่เห็น
เอ่อ...
อ่า...พวกเธอ
ฟู่
พอแค่นั้นได้ไหม?
ตรงนั้นพูดให้ดูเท่หน่อยสิ คุณชิก!
ทำไมเป็นรูปประโยคคำถามล่ะ
...อะไรวะ พวกแกน่ะ
โอยๆ
มองไม่เห็นชุดนี่เหรอ?
พวกแกมันโง่รึไง
ไอ้พวกโง่กำลังพูดอะไรอยู่เนี่ย
ตราประจำตระกูล...ไม่ใช่ชุดนี่นะ
น่าจะเป็นชุดนักเรียนของโรงเรียนสินะ? ดูจากวัยแล้วน่าจะเป็นนักเรียน
มันมีความหมายแบบแก๊งสีๆ อะไรสักอย่างด้วยเหรอ?
แต่ดีแล้วที่คราวนี้ไม่ได้พาโทโมยะหรือมิโอะมาด้วย...
ถ้ามีสองคน คงจะเกิดเรื่องยุ่งๆ ขึ้นแน่ๆ
ท่านหนุ่ม
มาทำท่าแบบนั้น
ถ้าเป็นคุณชิกนะ
ขอกำจัดท่านหนุ่มได้ไหมครับ
กำจัด...
เดี๋ยวก่อน คุณชิก!?
บ้าเหรอ? ต่อหน้าฉันเนี่ยนะ?
...ต่อท่านหนุ่ม?
หรือว่าจะเป็นไปได้ว่า
อ่า
สังหารหมู่เลยสินะ
ลืมไปเลย! ตอนนี้ถูกโทโมยะกับมิโอะครอบงำอยู่ แต่
เดิมทีเขาเป็นลอร์ดที่เลือดเย็นนะ!
เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งฆ่าสิ!
อย่างนี้นี่เอง หลังจากที่ทำให้เจ็บปวดที่สุดแล้วสินะ
ไม่!!! ใช่!!!!
ทว่า สำหรับใครก็ตามที่มาดูถูกท่านหนุ่ม จะมีจุดจบอันไม่ปรานีจากคุณโทมะและคุณมิโอะ
สอนอะไรกันเนี่ย พวกเขานี่มันแย่!! เลยครับ/ค่ะ!!
ถึงจะไม่เป็นไปได้ ก็ขอแค่ทำให้เจ็บๆ หน่อย แล้วก็หนีไปก็พอแล้วไง!? นะ!?
ถ้าเป็นไปได้ ขอให้ช่วยเกลี้ยกล่อมแล้วพาตัวไปได้ไหมครับ/คะ
รับทราบครับ/ค่ะ
อ้อ เข้าใจแล้ว
ฮ่าๆ
พวกนี่กลัวน่าดูเลยนะ
...ฉันมีเรื่องจะคุยกับหมอนี่ อย่ามาขวางทางสิ
พวกเธอ
ช่างเถอะ ไปให้พ้นๆ เลย
ท้าทายอย่างรุนแรงเลยนะ
จะไม่ฆ่าหรอก
ให้ไปให้พ้นเหรอ!?
อย่ามาล้อเล่นนะ!
คุณชิก คุณเก่งเรื่องการเกลี้ยกล่อมไหม?
หา?
ก็...เก่งในการรับมือกับคนโง่ไม่ค่อยได้น่ะครับ
พวกแกอย่าทำตัวเก่งนักล่ะ?
พรสวรรค์เวทมนตร์ของเราคือธาตุลมนะ
อย่าเสียใจล่ะ!
ลม! เวทโจมตีรึไง?
เฮ้ย ตรงนั้นถึงแล้ว...
กำแพงเวทมนตร์
ดี!
สมกับได้ฝึกฝนมา กำแพงแบบฉับพลันก็ทำได้ดีเหมือนกันนี่นา
โอ้ ลอยได้ด้วย
ฟุ
แปลกใจที่ใช้คาถาการลอยได้สินะ
...เอ่อ...
ที่เพิ่งร่ายไปเมื่อกี้คือเวทมนตร์โจมตีเหรอ
เอ๊ะ ทำไมถึงลอยขึ้นมาตอนนี้ล่ะ?
※เพราะมันดูเท่ดี
ที่ความสูงขนาดนี้ ต่อให้ลอยก็ไม่มีความหมายไม่ใช่เหรอ?
...ไม่สิ ไม่ควรประมาทนะ อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ก็ได้
อ๊ะ
กัด
ถึงอย่างนั้น การร่ายก็ช้าแฮะ
โจมตีอีกไหม...?
ช้าชะมัดเลยนะ แต่นี่ไม่ใช่การแสดงกายกรรมใช่ไหม?
ท่านหนุ่มก็ยั่วเก่งเหมือนกันนี่ครับ
ยั่วเหรอ!?
ไม่ได้ยั่วซะหน่อย
ต้องเป็นความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน
หา!? คาถาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!
การรวมพลังเวทมนตร์ด้วยความเร็วขนาดนี้...!
เอ๊ะ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า
ถึงคุณฮาซาร์ลก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกันนะ?
เรียกเหรอครับ?
คุณชิกเร็วกว่านิดหน่อย แต่ถึงขนาดน่าตกใจเลยเหรอ?
อ๊าาาา!
อ่าาา คงไม่รอดแล้วสิ
!?
!?
เยี่ยม!
มันเกะกะเพื่อนบ้าน แถมยังเด่นด้วย งั้นจะลบมันทิ้งนะ
พวกมันใช้เวทมนตร์ลอยตัวนี่นา น่าจะโอเคใช่ไหมนะ
คุณอ่านตัวอักษรได้ไหม?
หายไป...!!
ยอดเยี่ยม
ถ้าไม่เป็นไร รบกวนช่วยหนีจากตรงนี้ให้ด้วยจะขอบคุณมาก
เอ๊ะ
ถึงจะลบเวทมนตร์ที่พวกคนในใช้ได้ แต่ก็...ทำไม่ได้นี่นา...
ในสนามรบก็คงใช้ไม่ได้หรอก
ตัวอักษร...
การสร้างเวทมนตร์ลบล้างก็ใกล้จะเสร็จแล้วนะครับ
ผม
ช่วยด้วย...
ซึอา...
ไม่ได้มีเจตนาจะติดหนี้คุณนะ ลืมได้เลย รีบไปเถอะ
...อึก!
เอ่อ นี่ฉันเอง!
ตอนนี้อาศัยอยู่เป็นบริกรประจำที่ร้านโกเต็ตสึเทย์ที่อยู่ข้างหน้าค่ะ
ถ้าคุณมาสักครั้ง คราวนั้นก็จะรับเป็นของขวัญเป็นการขอบคุณนะคะ
ทางบ้านเรามีอาหารหม้อไฟอร่อยอยู่นะคะ
อืม อาหารหม้อไฟเหรอ น่าสนใจแฮะ
ไม่ต้องสนใจเรื่องขอบคุณหรอก ไปลองดูหลังจากนี้เลยไหม?
ทั้งที่ได้รับความช่วยเหลือ
แต่กลับทำตัวแบบนั้น
เป็นลูกสาวที่เสียมารยาทจริงๆ นะคะ
ถ้าได้รับความช่วยเหลือโดยไม่มีค่าตอบแทน ก็อดสงสัยไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?
ในโลกของเทพแมลงนี้ ยิ่ง...
ว่าแต่
พวกมันหนีไปได้เรียบร้อยรึเปล่านะ
...ยังมีอยู่เหรอ...
ว้าว
เอ๊ะ
ว้าว
หรือว่ามันกำลังจะตกลงมาแบบเบาๆ ล่ะ?
ชิกหรือคุณเอม่าทำแบบนี้บ่อยจัง
หรือว่ามันแค่ลอยได้? ขยับไปไหนไม่ได้เหรอ?
ก็ประมาณนั้นครับ
ในที่สุดพลังเวทมนตร์ก็จะหมดและตกลงมาเองแหละครับ
ขอให้ชีวิตหน้าจะมีความสุขนะ
...ช่วยทีเถอะนะ
ฟุฟุ
...รับทราบครับ
900
800-82
ฮี้!
ว๊าาา!
กิงยะ อ่าาาา!
ปึ้ก
หะ
คึรุน
ทำหล่น
ฮิ กิงยะ
แก๊ด ปึ้ก
ชิก ผู้ไม่รู้จักความปรานี
โอ๊ะ
จำไว้เลยนะ!
โอ้
ว้าาาคุณอิลม! เดี๋ยวก่อนนะครับ~!
มีคนพูดประโยคนั้นจริงๆ ด้วยนะ...
ปัด
เรื่องที่ต้องจำน่ะ ไม่ใช่ทางคุณสิ!
...คุณวาคะ แม้จะดูทะลึ่งตึงตังไปหน่อย แต่ว่า
ปรากฏการณ์แบบนั้นก็ไม่สามารถขจัดออกไปได้ตั้งแต่รากฐานหรอกนะ
การถูกแทรกแซงในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี่เป็นอย่างไรกันนะ
...ผมไม่ได้คิดจะแก้ให้มันหายไปตั้งแต่ต้นนะ แล้วก็ไม่มีความตั้งใจจะทำด้วย
แค่ดวงตาคู่นั้นมันทำให้รู้สึกกังวลนิดหน่อยเท่านั้นเอง
มันเป็นเหมือนงานอดิเรกของผมน่ะ
ผมจะเคลื่อนไหวไปตามความรู้สึกของตัวเอง
แต่ถ้าชิกคิดว่าจะต้องแก้ไขมัน
ก็ต้องใช้กำลังมาโน้มน้าวผมให้ได้ล่ะนะ
อะไรกันเนี่ย
แย่จังนะ ที่ออกไปพูดจาตามใจตัวเองแบบนี้
ไม่หรอกครับ...ที่ผมพูดออกไปมันเกินเลยไปหน่อยเอง
ชิก ตอนนี้สะดวกไหมครับ?
ท่านโทมะ
กินอะไรดีล่ะ
เป็นอะไรหรือครับ/คะ?
จะเล่ารายละเอียดให้ฟังทีหลัง แต่ที่อาคุมีเรื่องยุ่งยากนิดหน่อยน่ะ...
ช่วงหนึ่งนี้ช่วยดูแลไม่ให้วากะกลับไปที่อาคุตอนมื้ออาหารด้วยนะ
แค่ตอนมื้ออาหารเท่านั้นเหรอครับ/คะ?
ใช่แล้ว จนกว่าจะได้รับคำสั่งจากทางนี้
ก่อนอื่นเราออกไปที่ถนนใหญ่ดูก่อนไหมครับ?
เรื่องอาหาร ขอให้ช่วยดูแลให้วากะกินอาหารที่เมืองโรงเรียนให้ได้มากที่สุดนะ
หิวแล้วนะเนี่ย
แล้วก็เรื่องนี้ ขอให้เก็บเป็นความลับกับวากะจนกว่าจะถึงเวลา
เพราะเป็นอาหารของที่พักมาตลอด เลยสนุกจัง~♪
...ครับ/ค่ะ เข้าใจแล้ว
อาซึกะ
ทำอาหารให้คุณวาอย่างนั้นรึ
...แล้วเปียกด้วย
ได้เสิร์ฟฝีมือคุณให้ทุกคนแล้วนะ
คุณคิดว่าสภาพที่ยับเยินนี่เป็นยังไงล่ะ?
ฉันน่ะ!
ทำ "ข้าวแกงกะหรี่" ตามความทรงจำของคุณวาเป๊ะเลยนะ!
เคยกิน "ข้าวแกงกะหรี่" ไหมครับ/คะ?
นั่นมันเป็นเมนูจากทางนั้นนี่ครับ/คะ
เป็นไปไม่ได้หรอกครับ/ค่ะ
คุณพูดอะไรน่ะครับ/คะ
ได้ถามรายละเอียดวิธีทำจากวากะด้วยไหมครับ/คะ...
ก็แน่ล่ะ! คุณโทมะนี่เองที่ทำเซอร์ไพรส์นี่นา!
เอ่อ... คุณวาคะ
สีเขียวที่อยู่ในอาหารจานนี้...
มันเป็นแร่ใช่ไหมครับ/คะ?
เป็นแร่น่ะครับ
ปึ้ก
หลังจากดูภาพความทรงจำแล้ว ก็ตัดสินว่านี่เป็นอัญมณีที่อร่อยที่สุด เลยเก็บมันมาครับ
นี่...ห๊ะ...มรกตเนื้ออ่อน...
แม้แต่ในทุ่งรกร้าง
แร่...หินหายากที่แทบไม่ค่อยได้เห็น...
สีเขียวคงจะเป็นพริกหวานหรือหน่อไม้ฝรั่งมั้ง...
มันขึ้นอยู่ตรงแปลงนั่น...ครับ
ดูสิ
แม้แต่คินะที่เป็นบริวารของคุณ ก็ยังต้องกินคำโตๆ แบบนี้เลยนะ
...นี่
ด้ามหม้อ...
โอ๊ะ
หม้อ...ละลายแล้วสิคะ
จะกินเหรอ
ไม่ได้อร่อยอย่างที่คิดนะคะ...
...คุณวา
คือ
อ๊ะ
จนกินไม่ได้เลยเหรอครับ? จนต้องทรมานถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?
ส่วนใหญ่ของเผ่าพันธุ์ที่อยู่ที่นี่ รวมทั้งคุณวากะแล้ว
จะไม่กิน
เอ่อ... เอ๊ะ...?
ว่าแต่ มันไม่สามารถกินได้เลยด้วยซ้ำ
?
รวมถึงเครื่องประดับหรือสิ่งก่อสร้างด้วยล่ะ
อะไรนะคะ!?
ห๊ะ
...ไม่คิดว่าคุณวาจะไม่กินซากปรักหักพังนะ
ไม่ใช่เพราะไม่ได้ปรุงสุก... ใช่ไหมครับ/คะ?
แต่โดยพื้นฐานแล้ว สำหรับพวกเรา มันไม่ใช่วัตถุดิบด้วยซ้ำ
มาจากตรงนั้นสินะ
......อ๊ะ!?
โกหก... ใช่ไหมคะ...?
...อาหารนี่มันแค่เคี่ยวนึ่งหรือทอดก็ได้ไม่ใช่รึ...
ก็สำหรับมิโอแล้ว ทุกสิ่งในโลกก็คือวัตถุดิบนี่นา...
เอ๊ะ...ไม่ใช่วัตถุดิบเหรอ...?
ครั้งนี้ก็ช่วยไม่ได้...แต่
ถ้าเป็นการย่างจริงๆ ล่ะ ทำได้ไหมกันแน่?
...อึก!
อย่างน้อยก็ทำเรื่องการใช้ไฟได้นะ!
...บนขนมปังนี่
ขอให้ทำสีปิ้งแบบที่เอม่าเสิร์ฟตอนกินข้าวให้หน่อยสิ
รู้สิครับ/คะ! ก็มันคือ "โทสต์" ไงครับ/คะ?
ฮะ
ก็แค่ใช้ไฟอ่อนๆ ปิ้งเท่านั้นเองนี่ครับ/คะ!
ไฟอ่อน
!?
กรี๊ด! ทำไมล่ะ!?
...ก็ทำไม่ได้จริงๆ สินะ
เมล่า
คุณโทมะ!
ขนมปังนี่มันกำลังไหม้เลยนะครับ!?
เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ!?
ของพวกปีศาจน่ะ ถ้าโดนไฟแบบนี้ก็ต้องโดนไฟไหม้แน่ๆ เลยครับ!
ถ้าเป็นคู่ต่อสู้เป็นพวกปีศาจล่ะก็...
อาหาร...สินะ...
...เส้นทาง...
มันไหม้ไปแล้ว
ยาวจัง...
คุณโทมะ!
นำยาสำหรับระบบภายในกับยาฟื้นฟูมาให้แล้วครับ!
กลับสู่โลตส์การ์ดอีกครั้ง
งั้นเราไปงานเลี้ยงขอบคุณอีกครั้งไหมครับ
การเข้าเรียนของนักเรียนที่นี่ก็เป็นเรื่องที่ลำบากเหมือนกันนะเนี่ย
แต่วางแผนให้รอนานตั้ง 6 วัน แล้วสอบยังอีก 3 วันข้างหน้าเนี่ย
อ๊ะ!
ถ้าคนเมื่อกี้เป็นนักเรียน ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ
แย่ไหมนะ
...เอ๊ะ?
เอ๊ะ... นั่นอะไรน่ะ
มันก็ขึ้นอยู่กับผลสอบนี่นา ว่าจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนเดียวกันรึเปล่า
คุณวากะ
ว่าจะจัดสรรตามความถนัดอะไรทำนองนั้น
คุณตั้งใจจะเข้าสอบเข้าโรงเรียนเหรอครับ/คะ?
แน่นอนอยู่แล้ว... คุณไปยืนอยู่ในแถวอะไรมาน่ะ
ถึงจะมีจดหมายแนะนำ เขาก็ต้องเข้าสอบไม่ใช่เหรอ?
...ช่วยฟังให้ดีนะครับ/คะ
ที่คุณวากะจะสอบในอีก 3 วันข้างหน้า
คือการสอบคัดเลือกบุคลากรครับ/ค่ะ
...ว่าไงนะครับ/คะ?
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/26)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
บันทึกชีวิตต่างโลกของปราชญ์วัย 40 — ชีวิตอาจารย์ต่างโลกตามใจปรารถนา
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
บันทึกการใช้ชีวิตในต่างโลกของนักปราชญ์วัย 40
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ชาวบ้านคนนี้ LV999
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
