ตอนที่ 61

พระเอกอย่างมา กำลังจะเข้าสอบรับสมัครพนักงานของเมืองสถาบันเนี่ยนะ!? คนที่เขียนจดหมายแนะนำคือ—!?

บริษัทเรมบรันท์ ทวีเกลน

...สงสัยคุณคุズノฮะน่าจะมาถึงเมืองสถาบันแล้วล่ะมั้ง

จำได้ว่าเขาเรียนเอกด้านยุทธวิธีโดยรวมไม่ใช่เหรอครับ

ถ้าเป็นคุณคุズノฮะ ก็น่าจะเป็นเพื่อนนักเรียนที่ดีของสาวๆ ล่ะนะ...

อืม?

โมริส ทำหน้าเครียดทำไมเหรอ

ไม่หรอกครับ ช่วงนี้อ่านตัวอักษรเล็กๆ ไม่ค่อยถนัดเลย...

อายุขนาดนี้แล้ว ก็สายตายาวแล้วล่ะครับ

น่าอายจังเลย

ว่าไปแล้ว ก็พูดแบบนั้นจริงๆ ด้วยสิ

อืมม

ก่อนที่จะทำอะไรเปิ่นๆ กับเอกสาร ลองหาแว่นสายตายาวมาเตรียมไว้ก่อนก็ดีนะ

จะทำตามนั้นครับ

สายไปแล้วสินะครับ

คืนที่ 63: "ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้!!" ×2

มหานครการศึกษาร็อตสการ์ด

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ การสอบรับสมัครพนักงานนี่มันหมายความว่ายังไง!?

ในเอกสารที่คุณเลนブランให้มา มีทั้งจดหมายแนะนำกับ

คุณเลนแบรนท์ดดดด!?

การสมัครสอบครูสำหรับวิชาการทหารโดยรวม...

โดยพื้นฐานแล้ว การสอบเข้าสถาบันการศึกษาน่ะ เป็นแบบตามรอบนะ

ช่วงเวลานี้เขาไม่ได้รับสมัครนักเรียนครับ

แต่ว่าผมมีอาชีพนักธุรกิจที่มั่นคงอยู่แล้วนะครับ!?

แถมเขายังรู้ว่าผมมีแผนจะเปิดร้านในมหานครการศึกษาด้วยนะ มันไม่ปกติเลยนะ!!

จดหมายแนะนำ...

ถูกแล้ว! เนื้อหาในจดหมายแนะนำคืออะไร!?

เขียนไว้ว่าอะไรครับ!?

เป็นจดหมายแนะนำเหรอครับ เนื้อหาอย่างที่ว่าน่ะ...

(ละเว้น)

คุณคุズノฮะมีประสบการณ์การรบภาคสนามอย่างโชกโชนในแดนรกร้างสุดขอบโลก แม้จะมีปัญหาด้านภาษา แต่การสื่อสารก็ไม่มีปัญหาเลย เป็นบุคลากรที่หายากมากในด้านยุทธวิธี

ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเช่นนี้ แต่ก็อยากจะขอให้รับไว้ด้วยครับ

(ละเว้น)

...ครับ

แพทริก เลนブラン บริษัทเรมบรันท์

ช่วงเวลาแบบนี้เหรอครับ?

การสอบรับสมัครพนักงานก็มีช่วงเวลาด้วยเหรอครับ?

มีการรับสมัครอยู่ตลอดเวลานะครับ

เหมือนจะเป็นการสอบพร้อมกันเป็นรอบๆ เดือนละครั้งอะไรทำนองนั้นไหมครับ

นี่ครับ!! ไม่สิ ผมเพิ่งอายุ 17 เองนะครับ!? ยังไม่จบมัธยมปลายก็มาที่นี่แล้วนะ

...เอ๊ะ? ไม่ใช่ว่าคุณเลนブランทำเอกสารผิดพลาดเหรอครับ...?

คุณครูจะทำได้ยังไงกันล่ะครับ ถ้าคิดตามสามัญสำนึกแล้วนะ!

ไม่สิ โมริส ผู้ช่วยที่สมบูรณ์แบบก็มีนะครับ ไม่น่าใช่แบบนั้น...

เปล่าครับ เอาจริง ๆ แล้ว การที่คุณวาคะจะเป็นนักเรียนธรรมดาต่างหากถึงจะเป็นเรื่องผิดปกติเลยล่ะครับ...

...เอ่อ...

ผมจะต้องสอบเป็นอาจารย์สำหรับเซ็นจึตสึเซ็นปังอะไรนั่นในอีก 3 วันใช่ไหมครับ?

ถ้างั้น

ใช่ครับ

...จะไปทำได้ยังไงกันล่ะเนี่ยะ...

แฮ่...

แล้วอีก 2 วัน

เมืองสถาบัน โรงเตี๊ยม

...นี่ครับ

คุณก็รู้นี่ว่าผมมาจากต่างโลกแล้วก็มีอะไรที่มันแปลกแยกไปหมดไม่ใช่เหรอครับ...

ว่าผมจะไปสอนเทคนิคให้คนทั่วไปได้มันเป็นไปไม่ได้ไง...

วา

ขอเวลาคุณสักครู่นะครับ?

โอ้ ทะวะ ไม่เจอกันนาน เป็นไงบ้าง?

อา... ก็ขอปรึกษาหน่อยครับ

สำหรับธนูของวาที่เป็นคนพิเศษน่ะ

จริง ๆ แล้วคนที่เริ่มฝึกฝนที่อะคุระ ก็กำลังกังวลอยู่ว่าจะต้องฝึกฝนต่อไปยังไงดีครับ

ยกตัวอย่างเช่นเรื่องการทำอาหาร คุณฝึกฝนมายังไงครับ?

แถมยังมาตามติดอีกด้วยนะ

แต่ถึงอย่างนั้น อาหารกับธนูก็เหมือนกันนั่นแหละ

ไม่ต้องพยายามเริ่มจากอะไรที่หวือหวาในทันที

ให้ทำพื้นฐานซ้ำ ๆ ไปเรื่อย ๆ

จนกระทั่งพื้นฐานนั้นซึมลึกเข้าไปในร่างกายเลย

ตัวผมก็ทำแบบนั้นมาตลอดครับ

ได้รับความคิดจากทะวะมาแล้ว

เข้าใจแล้วครับ มีประโยชน์มากเลยครับ

ถ้าอย่างนั้น ขอให้ชีวิตของคุณวาในเมืองสถาบันมีแต่ความเจริญก้าวหน้านะครับ

ชาครับ

ได้เลย ขอบใจมากเลยนะที่ใส่ใจ

ขอบใจ

เฮ้อ... พื้นฐานเหรอครับ

ใช่แล้วสิ ถึงผมจะมาเรียนพื้นฐานเวทมนตร์ก็ตาม...

เซ็นจึตสึเซ็นปังนี่เป็นวิชาที่ผมเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกเลยครับ

จะให้ผมไปสอนได้ยังไงล่ะครับ～!

เซ็นจึตสึเซ็นปังนี่แปลตรงตัวก็คือเทคนิคการต่อสู้โดยรวมน่ะครับ

สรุปก็คือเป็นวิชาที่สอนเกี่ยวกับการต่อสู้แบบภาคปฏิบัตินั่นแหละครับ

ถ้าคุณวามีเทคนิคการต่อสู้แล้ว ไม่มีปัญหาเลยนะครับ

โดยพื้นฐานแล้ว แม้แต่สามัญสำนึกของโลกนี้เองก็ยังคลุมเครืออยู่นะครับ

จะให้ไปสอนคนอื่นมันไม่ไหวหรอกครับ!

อ๊ะ ชานี่หวานจังเลยนะ!!

วันรุ่งขึ้น อาโซระ

งานชิมอาหารฝีมือมิโอะ ครั้งที่ 2

อาาาาาา ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้เนี่ย...

เนื้อ... ผัก... เลือกมาอย่างเหมาะสมแล้วนะ...

...ทำไมล่ะ...

ไม่ใช่ว่า "ทำไมล่ะ..." ใช่มั้ย

เมนูวันนี้คือไก่ย่างเสียบไม้เกลือ กับซุปผักสไตล์โอ๊ค

วัตถุดิบก็ถูกกำหนดไว้แล้วนะ

พิคาตาเนื้อสัตว์อสูรรึเปล่า?

ซุปผักใบเขียวปริศนา

ทำไมถึงเปลี่ยนกะทันหันแบบนั้นล่ะ...

เอ่อ... ซุปน่ะ

ก็เพราะได้ยินมาว่ายอดมันจะกลายเป็นพิษน่ะครับ

พอเอาออกพร้อมกับเปลือก มันก็เล็กลงเรื่อย ๆ

พอต้มมันก็ละลายจนไม่เป็นรูปทรงแล้วน่ะครับ...

เลยต้องเพิ่มผักใบเขียวที่หั่นเร็ว ๆ เข้าไปน่ะครับ...

เอ่อ... คือว่า...

ผักใบเขียวนั่นน่ะ...

ทันทีที่เข้าปากมันก็แหลมเหมือนมีดแล้วก็ดิ้นไปทั่วเลย

มันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ เลยนะครับ...?

...นี่ไม่ใช่ของที่ซื้อมาใช่ไหมนะ?

ครับ เก็บมาจากทุ่งรกร้างเอง

มันเป็นผักพื้นบ้านครับ

สดมากเลย

ทุ่งรกร้าง...!! ไม่ใช่ว่านี่คือ...

ช่างวิเศษอะไรอย่างนี้...!

!!

อร่อยไหมครับ!?

เอ!?

เอ!?

รส...คือว่า...เจ็บ...เขียว ๆ...ไม่สิ เค็ม...

...เอ่อ ถึงขนาดที่ดื่มไม่ลงเลยเหรอครับ...

นั่นสิ! ยิ่งกว่านั้น! ผักใบเขียวนี้สิครับ!

ผักใบเขียวนี่คือคิลลิ่งวีด!

เพื่อสับผู้ล่า และฝังเมล็ดพืช

เป็นมอนสเตอร์หายากที่มีรูปร่างเป็นพืชครับ

วินาทีที่ถูกกิน ด้านข้างของใบจะแข็งตัวอย่างคมกริบเหมือนใบมีด

มอนสเตอร์ที่มีชีวิต

...หายากเหรอ? ถ้าทำอาหารแล้วจะอร่อยไหมนะ?

ทำอาหาร... ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยครับ

ถ้าไม่เป็นการรบกวน รบกวนขอทราบสถานที่ที่เก็บได้ด้วยนะครับ...!

ถ้าเอาไปแปรรูป จะกลายเป็นสารขัดที่ยอดเยี่ยมเลยนะครับ!

...เดี๋ยวจะบอกแหล่งที่อยู่ให้นะคะ...

ให้ตายสิ...

น่าจะเรียนจากเอมะให้เป็นเลยนะเรื่องการจัดการมันฝรั่งแบบตรงไปตรงมาอย่างนั้น?

อา...

เรื่องนั้นน่ะครับ...

คุณอุรุชทำตามที่สอนเป๊ะเลยครับ

พวกเราพวกโอ๊ค ถ้าไม่ใช่ของที่มีเปลือกแข็ง ๆ

บางทีก็กินแบบดิบ ๆ ด้วยนะ

ปัญหาอยู่ที่ฝีมือของเรานี่แหละครับ

พวกเราก็กินมันทั้ง ๆ แบบนั้นเลยครับ

ดังนั้นในการทำอาหารเลยไม่มีขั้นตอนการปอกเปลือกหรือเอาหน่อออกน่ะครับ

ก็ยังไม่มีฝีมือมากพอที่จะสอนได้เลย...

ถึงจะใส่ใจกับมื้ออาหารที่จะเสิร์ฟให้คุณวามี แต่ว่า

ก็เลยดูจะเข้าท่าสินะ

เข้าใจแล้ว ความแตกต่างทางวัฒนธรรมการกินตามสายพันธุ์...สินะ

แต่ว่านะ

เนื้อน่าจะไม่มีปัญหาอะไร...นะ!!

เพราะร้านทวีเกมีของดี ๆ ขาย เลยเปลี่ยนมาน่ะครับ!

อาการ์เรส ตัวแทนไฮแลนด์โอ๊ค

ลิดี ตัวแทนมิสติโอริซาร์ด

ขอโทษนะครับ คุณมิโอะ

แม้แต่พลังของนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์ก็ยัง...!!

เนื้อนี่จะทำอะไรก็เคี้ยวไม่เข้าเลยครับ...

คุณเอย์ก็ทำมันเป็นชิ้นได้ยังไงเนี่ย

ที่ร้านเนื้อที่เคยไปกับคุณวาคะ มีเมนูที่ใช้เนื้อนี้ด้วยนะครับ!?

รู้สึกได้เลยว่ามันเป็นของดีอย่างแน่นอน...เลย!

เนื้อสัตว์อสูรคงต้องใช้เทคนิคพิเศษในการแปรรูปสินะครับ

ถึงแม้ว่าจะวางขายในตลาดแล้วก็ตาม

อ๊า น่าทึ่งมากเลยครับ! น้ำมันที่ใช้กับเนื้อสัตว์อสูรนี่!

นี่ก็เป็นน้ำมันวิเศษอย่าง "ไพซ์ออยล์" ด้วยรึเปล่า!!

เครื่อง...น้ำมัน...เหรอครับ?

โยร...

ตกใจจัง

น้ำมันเครื่องอุตสาหกรรมโฮ่!!

กะว่ามีกลิ่นกล้วย เลยมาร่วมด้วยน่ะ...

คุณมิโอะ...!

กล้วย!

อย่าฆ่าสิ!!

...เครื่องเคียงจะไม่มีผลไม้ได้ยังไงกัน...

กล้วยเครื่องเคียง (เปื้อนน้ำมัน)

...มีร้านอร่อยที่ทำแบบนั้นน่ะครับ...

ฟุฟุฟุฟุฟุ

...การที่ครั้งนี้พยายามคัดเลือกวัตถุดิบที่คนจะพอทานได้ก็นับว่าน่าพอใจ

แต่ว่า การจะทำอาหารจากวัตถุดิบตามที่ตั้งใจไว้

นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุดนะ

แม้ว่าจะได้วัตถุดิบที่ดีกว่าที่คาดไว้...ก็เช่นนั้นเหรอครับ?

ดูสภาพเละเทะนี่แล้ว ยังจะพูดอีกเหรอ

จริงอยู่ว่ามิโอะมีความเชี่ยวชาญในการเลือกวัตถุดิบอยู่พอสมควร

แต่ว่า

สิ่งที่น่าปวดหัวคือขอบเขตที่ยอมรับได้ของมิโอะมันกว้างเกินไปน่ะสิ

ทั้งเนื้อสัตว์อสูรนี่ ผักคิลลิ่งวีด หรือแม้แต่น้ำมันเครื่อง

สำหรับมิโอะแล้วมันก็น่าจะอร่อยนะ

น่าจะเป็นของชั้นหนึ่งที่หายากสุด ๆ เลย

แต่ว่า

ถึงจะเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะอร่อยกินได้เสมอไปนะ

เนื้อสัตว์อสูรนี่ก็เพราะเป็นร้านเนื้อเก่าแก่ เลยเป็นวัตถุดิบที่ปรุงได้น่ะครับ

...ตรงนี้

คุณที่แม้แต่จะจัดการมันฝรั่งยังทำไม่ได้ ก็ไม่มีทางจัดการอะไรได้หรอก

หรืออีกอย่างที่สังเกตได้ก็คือ

น่าจะเป็นปัญหาในการชิมที่อาคุในอนาคตด้วยนะ

เป็นเรื่องของความแตกต่างของรสชาติและรสนิยมตามเผ่าพันธุ์

ตามเผ่าพันธุ์ก็มีของที่กินได้และกินไม่ได้ด้วย

สำหรับอาหารอาร์เคย์ กินได้ทุกอย่างเลยนะ

พวกโอ๊คกับลิซาร์ด โดยพื้นฐานแล้วชอบรสจืด ๆ ที่เป็นวัตถุดิบตามธรรมชาติ

เน้นผักและผลไม้จากป่า โดยเฉพาะโปรตีนจากแมลง เช่น ตัวผึ้งแดง

นอกจากนี้ยังมีรสนิยมที่แตกต่างกันอย่างละเอียดอีกด้วย

ชอบเนื้อด้วยนะ

ฝ่ายเย่ไหล

แล้วก็เครื่องใน

ชอบดื่มเหล้าด้วย

ค่อนไปทางด้านข้างบนนิดหน่อย

คนแคระ เพราะทำงานตีเหล็ก เหงื่อออกเยอะ เลยชอบของที่เค็มจัดและรสชาติเข้มข้น

การทำอาหารต้องคำนึงถึงเรื่องเยอะขนาดนั้นเลยเหรอครับ...

ชอบทุกอย่างแบบไม่มีการเลือกในแง่ลบเลยครับ

ก็ถ้าจะให้เหมาะกับความชอบของคุณวาที่ตั้งเป้าไว้

ก็คงจะเป็นอย่างนั้นสินะ...

แต่การฟังความเห็นของคุณไลม์ที่เป็นมนุษย์น่าจะดีที่สุด

ถ้าให้เจ้าคนนี้ทำคนเดียวภาระคงจะหนักมากแน่

มิโอะเองก็คิดว่าได้เรียนรู้ถึงขีดความสามารถของตัวเองและการคัดแยกขั้นต่ำแล้ว

ดังนั้นแล้ว

ว่าจะไปขอให้ร้านที่ชอบระหว่างเดินชิมอาหารที่ทวีเก

มาสอนพื้นฐานให้เลย

...เป็นอย่างไรบ้าง?

...คุณโทมะ คุณนี่มัน...

การที่ต้องโค้งคำนับให้มนุษย์เนี่ย มันขัดกับศักดิ์ศรีของตัวเองรึไงล่ะ!?

ช่างเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้เลยครับ!

การมีเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างคุณ ทำให้ผมโชคดีจริง ๆ ครับ!

เฮ้อ...

ตรงนั้นแหละ~

โล่งอก...!! (ทุกคน)

แต่ว่า... แค่แบบพื้นฐานพอเหรอครับ? แบบว่า มีเทคนิคพิเศษอะไรอีกไหมครับ...

ก็นึกขึ้นได้เลยครับ

อืม รอก่อนนะ อย่ามาอ่อยสิ

รู้ไหม?

พวกวัยหนุ่มน่ะ จะมัวแต่มองแต่เรื่องความแข็งแกร่งน่ะนะ

คุณวาคะ?

ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่จริง ๆ แล้วคุณก็เก่งทุกอย่างเลยนะ รวมถึงการทำอาหารด้วย

หลักการของบ้านฟุคาสึมิคือ การงานบ้านและศิลปะการต่อสู้ ต้องฝึกฝนให้ชำนาญให้ได้

คุณวาจะทำงานบ้านด้วยเหรอครับ...!?

จริงดิ คุณวา ซัปดาริ!?

อะไรนะครับ?

ก็เลยลองถามเคล็ดลับการทำอาหารแบบอ้อม ๆ ดูน่ะ

แทนที่จะเริ่มจากเรื่องหรูหราอลังการ

เขาก็บอกว่ามันต้องเกิดจากการทำเรื่องพื้นฐานซ้ำ ๆ...

คุณหนู...!!

คุณเปยเจี่ย...

ก็อยากให้ถามเรื่องนี้ตั้งแต่แรกซะอีกนะ...

มันแย่กว่าที่คิดไว้เยอะเลย

ต้องแสดงสถานการณ์ปัจจุบันให้ดูไปก่อน ถึงจะทำลายความมั่นใจของมิโอะได้ แล้วเธอก็จะยอมรับไงล่ะ...

แต่ว่า ขอโทษนะ

ถ้างั้นฉันเองก็จะ! จะทำพื้นฐานซ้ำ ๆ เอง!

ก่อนอื่นต้องไปฝึกฝนที่ร้านของพวกมนุษย์ก่อน!

เฮ้อ... แย่จริง

จะทำให้ดูให้เห็นเลยค่ะ!

มันพอจะดีขึ้นบ้างไหมนะ

ด้วยเรื่องนี้ ข้าเองก็กลับไปทำงานของตัวเองได้แล้วสินะ

ต้องเร่งตรวจสอบสถานที่ที่วาต่อสู้กับมังกรเสียแล้วนะ

ต้องการกล้วยสำหรับอุดปากจังเลย!!

ในวันเดียวกัน ที่สนามสอบโรงเรียนร็อทสการ์ด

กล้วย

อ่า บรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของสนามสอบนี่

ทำให้นึกถึงตอนสอบเข้ามัธยมเลย...

เริ่มประหม่าแล้วสิ

คุณวาคะ ไม่เป็นอะไรไหมคะ?

ชิกิ

ที่เมืองแห่งโรงเรียน รบกวนเรียกคุณคズノฮะแทนคุณวาได้ไหมคะ?

การที่ต้องถูกเรียกว่าคุณวาในโรงเรียนนี่มันน่าอายจัง...

รับทราบแล้วค่ะ คุณคズノฮะ

พูดตามตรงนะ ถ้าไม่มีจดหมายแนะนำของคุณเรมบรันท์ล่ะก็ คงหนีไปแล้วแน่ ๆ

ถึงจะเป็นการเสียหน้าคนที่เคยช่วยเหลือมาก่อน ก็คงอดไม่ได้สินะ

อย่างอื่นน่ะไม่รู้ แต่ก็รู้สึกผิดที่ให้คุณมาต่อแถวถึง 6 วัน เลยรับไว้ให้ก็ได้นะ...

แต่ว่า!

เดี๋ยวจะไปถามเจ้าหน้าที่ดูว่าพอจะเปลี่ยนเป็นตำแหน่งเสมียนได้ไหม!

การรับสมัครบุคลากร สนามสอบ จุดลงทะเบียน

นี่คือใบสมัครสอบกับจดหมายแนะนำครับ รบกวนลงทะเบียนด้วยนะครับ

ห๊ะ? ตัวหนังสือเหรอ!?

อูย ไม่สวยเลย...

...อ่า ครับ คุณมาโคโตะ คุซุโนะฮะ... ใช่แล้วครับ

งั้นขออธิบายเกี่ยวกับเรื่องการสอบให้ฟังก่อนนะครับ...

ชินแล้วล่ะครับ

ขอโทษนะครับ ก่อนหน้านั้นมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะสอบถามครับ

หา? ครับ?

ว่าถึงจะรู้ว่าที่นี่คือสนามสอบรับสมัครบุคลากรแล้วก็ตามนะ

เฮ้อ...

แล้วมีประกาศรับสมัครงานสายธุรการอื่นอีกไหมครับ?

...ก็ไม่มีสินะครับ

คือว่านะ คุณคุซุโนะฮะเนี่ย ปัญหามันอยู่ที่เรื่องพวกนี้แหละ!

มีอยู่ครับ นอกจากตัวคุณแล้วก็ยังมีอีก

มีคนตกงานสายผู้สอนมาขอความช่วยเหลือที่เคาน์เตอร์อื่น

ก็ถึงว่าจะเป็นเรื่องรูปลักษณ์ของคุณแล้วก็ช่วยไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?

ให้ตายสิ ไอ้พวกที่มาจากกลุ่มนักผจญภัยนี่มัน...

โอ้... นี่มันบ่นและการใส่ร้ายป้ายสีแบบระลอกใหญ่เลยนี่นา

ทางนี้มันไม่ใช่การกุศลทั้งหมดนะ

ทำไมต้องมาเจอการตอบสนองแบบนี้ด้วยนะ

ชิกิ... เขากำลังอดทนด้วยรอยยิ้มสินะ

มัต...

ครับ ขอโทษด้วยครับ

...ว่าแต่ บรรยากาศแบบนี้มันชวนให้รู้สึกคุ้นเคยจัง

อ้อ เข้าใจแล้ว

มันเหมือนกับที่ผมเป็นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาเลย

ว่าผมเนี่ย...!

...คือว่านะ คุณชิกิ หรือจะให้พูดแบบว่า

ช่วงนี้เองที่ผมเองก็รู้สึกแบบนี้ บ่น ๆ ไปเรื่อย ๆ น่ารำคาญใช่ไหมครับ

ขอโทษที่ทำให้ลำบากจริง ๆ

กำลังสำนึกผิดอยู่...

โดยปกติแล้วคิดว่าจะมีผู้สมัครมากี่คนครับ

เอ่อ... การสอบน่ะ จะพยายามให้เต็มที่เลยครับ

ถ้ามาต่อแถวสอบแล้ว ก็น่าจะเข้าใจใช่ไหมครับ?

...เฮ้! ฟังอยู่ไหม?

ถ้าคุณไม่พูดอะไรออกมา มันจะน่าอึดอัดนะ...

อ๊ะ แย่แล้ว

นี่ไม่ใช่รอยยิ้มเลยนะ!

เอ๊ะ?

ชิกิ?

เดี๋ยวก่อนนะ ชิกิ! สงบสติอารมณ์หน่อยยย...

สิ่งที่อยากจะพูดก็มากพอแล้วสิ ตุ๊กตาไม้ชิ้นนี้

มันจะแตกเป็นพัน ๆ ชิ้น

ฮี้ยยย!

หยุดก่อนนะ คุณชิกิ ใจเย็น ๆ หน่อยสิ!

กระผมขออภัยด้วยครับ ถ้าไม่มีตำแหน่งเจ้าหน้าที่ก็ไม่เป็นไรครับ

ผมจะสอบการเป็นอาจารย์ตามปกติครับ

คุณเนี่ยนะ!

ทำเรื่องแบบนี้แล้วยังทำหน้าเฉย ๆ ได้อีก...

ทำเรื่องแบบนี้เหรอ? แกนี่แหละที่พูดออกมาได้!

ว่าผมทำไปโดยไม่มีเหตุผลเลยงั้นเหรอ?

ไม่รู้สึกตัวเลยเหรอว่าตัวเองได้ด่าท่านด้วยคำพูดที่น่าเกลียด

แล้วก็สาดคำบ่นไร้สาระใส่ไปน่ะ!

พวกที่อยู่ตรงนี้มากมาย ก็กำลังฟังคำพูดตำหนิของแกอยู่เหมือนกันนะ

ถึงแม้ว่าท่านเจ้าของจะขออภัยแกด้วยความถ่อมตนแล้ว

แต่ตัวแกเองกลับไม่แม้แต่จะกล่าวคำขอโทษกลับไปเลยนี่นา

นี่คือการปฏิบัติต่อผู้ที่มาสอบของเจ้าหน้าที่อย่างนั้นรึ!?

เสียงดังจัง

อูยยยยย คนกับเจ้าหน้าที่ก็มารวมตัวกันแล้วสิ

สวบ

ในสถานการณ์แบบนี้ ควรจะทำยังไงดี!?

ไม่รู้เลยยย!

ขออนุญาตครับ

เรื่องที่เจ้าหน้าที่ของเราได้ทำไม่สุภาพต่อคุณ

ข้าขอเป็นตัวแทนกล่าวคำขออภัยแทนคนนั้นด้วยครับ

โอ้ จะขออภัยงั้นรึ?

แน่นอนอยู่แล้วครับ

แม้ว่าการมาสอบถามตำแหน่งงานจากฝ่ายธุรการตรงนี้อาจจะไม่เหมาะสมก็ตาม

ก็จริงตามนั้น แต่สิ่งที่ท่านเจ้าของผมตรวจสอบเป็นเพียงแค่

แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะมาให้ผมระบาย และสาดคำพูดที่แฝงด้วยเจตนาร้าย

ในเมื่อผมได้ยื่นใบสมัครพร้อมกับจดหมายแนะนำแล้ว

เจตนาที่ว่า "หากมีการรับสมัคร" เท่านั้น

คุณเองก็น่าจะเข้าใจเรื่องนี้ได้ถึงระดับนั้นแล้วสิ

...ก็แน่นอนว่ามันก็เป็นเช่นนั้น

...ไม่มีคำจะตอบเลยครับ

ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ

คุณลงไปได้แล้วนะ

ให้ผมจัดการรับลงทะเบียนให้คนเหล่านี้เอง

คะ ครับ...

เป็นความบกพร่องของทางเราเองครับ

เนื่องจากลักษณะของมันคือการสอบ จึงไม่สามารถอำนวยความสะดวกพิเศษอะไรได้มากนัก

แต่ว่า

อย่างน้อยเราจะให้ดำเนินการทุกขั้นตอนเป็นลำดับแรกโดยไม่ต้องรอคิว

ดังนั้นโปรดให้อภัยพวกเราด้วยนะครับ

ถ้าคุณบอกแบบนั้นล่ะก็

ทางพวกเราก็ขออภัยในท่าทีที่ดูถูกและกิริยาที่ไม่สุภาพต่อคุณด้วยครับ

ฮ่า ดีจัง กลับเป็นชิกิคนเดิมแล้ว

...หืม?

นี่ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหมครับ?

ถ้าอย่างนั้น กรุณาเลือกสัดส่วนการสอบจากตัวเลือกเหล่านี้ได้เลยครับ

สำหรับประเภทอาจารย์ที่ระบุว่า "สาขาปฏิบัติการ" สัดส่วนนี้รับไม่ได้เลยครับ

คนส่วนใหญ่มักจะเลือกตรงนี้

ปฏิบัติการ: การสอบข้อเขียน

สำหรับคุณคุズノฮะ เนื่องจากประเภทอาจารย์ของคุณคือกลยุทธ์โดยรวม

จึงไม่สามารถเลือกสัดส่วนที่เน้นการสอบข้อเขียนมากเกินไปได้ครับ

มันเป็นสัดส่วนของปฏิบัติการกับการสอบข้อเขียน ไม่ใช่เนื้อหาการสอบใช่ไหมครับ

แต่จะเริ่มต้นจากสัดส่วนสอบข้อเขียน 80 ต่อ ปฏิบัติการ 2 ครับ...

...โอ้! เป็นจดหมายแนะนำจากบริษัทเรมบรันต์สินะครับ

คุณมีผลงานที่ปลายโลกเลยสินะครับ

น่าประหลาดใจจังเลยครับ

...หรือว่าผมคิดไปเองนะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ยั่วประสาทผมอยู่ใช่ไหม...?

เอ่อ... สัดส่วนการสอบคือ...

คือเนื้อหาการสอบที่ท่านเจ้าของผมจะเข้ารับ

นี่ไงครับ

เอ๊ะ ไม่สิ ทำไมคุณชิกิถึงเป็นคนตัดสินใจล่ะ

...ครับ! ได้ไหมครับ?

ทำไมถึงมีปฏิกิริยาไม่ค่อยดีแบบนั้นล่ะ

แน่นอนว่านั่นคือการสอบระดับความยากสูงสุด

และรู้ดีอยู่แล้วว่ามีผู้ที่สอบผ่านมาเพียงไม่กี่รายในอดีต

ว่าจะเข้ารับเฉพาะส่วนปฏิบัติเท่านั้น!

เดี๋ยวก่อนสิ

การสอบนั้น ผมเป็นคนจะเข้ารับเองนะ!?

เรื่องมันเริ่มจะสนุก... ไม่สิ เริ่มจะยุ่งยากแล้วสิ แต่ว่า... ไหวไหม!?