ตอนที่ 92

เอาล่ะ มุ่งหน้าสู่รอตสการ์ดเลย!! อนิเมะทีวีซีซั่นที่ 2 เริ่มออกอากาศแบบสบายๆ 2 คูล ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม☆

เมื่อหลายชั่วโมงก่อน ที่ห้องครัวที่มีชื่อว่าอาซูระ

คุณคีมา เป็นยังไงบ้างคะ? แกงกะหรี่เสร็จหรือยังคะ?

คุณมิโอะ... มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ

แล้วก็เลิกเรียกฉันว่า "คุณ" สิคะ

เป็นคีมาเฉยๆ ก็ได้ค่ะ

กลัวมากเลยค่ะ

แต่การผสมเครื่องเทศมากมายเหล่านี้...

คุณมีลิ้นที่ยอดเยี่ยมในฐานะพ่อครัวนะคะ!

ในฐานะเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่ต้องการสร้างสรรค์แกงกะหรี่ตามแบบฉบับให้คุณวาคะ...

คุณจะได้รับความเคารพจากคุณมิโอะและเหล่าผู้ผจญภัยเลยนะ!

ฉันก็ไม่ใช่พ่อครัวซะหน่อย แล้วก็ไม่เคยเจอคุณวาเลยด้วย!

ถ้าเด่นเกินไปจะเป็นปัญหาในฐานะมือสังหารนะ!

งานหลักคือการเป็นบริกรควบคู่ไปกับการเป็นมือสังหาร

ค่ำคืนที่ 93: "ヘルスキツチン" ต้นฉบับ: อะซึมิ เคย์ / มังงะ: คิโนะ โคโตระ

อ้อ จริงด้วยสิ

ช่วยฟังฉันหน่อยค่ะ!

คือว่าตั้งแต่เมื่อก่อนเนี่ย มีแต่เนื้อสัตว์ปีศาจ หรือว่าแร่ธาตุอะไรนั่น

นี่เป็นของที่เอามาฝากค่ะ ช่วยนำไปทำแกงกะหรี่ได้เลยนะคะ...

ของที่เอามาฝากแบบนั้นมันลำบากใจนะคะ!

เป็นอาหารที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยนะ ถึงแม้ว่าอาจจะมี... ในความเป็นไปได้บางอย่าง

แต่ก็ไม่มีค่ะ!

แต่ครั้งนี้คิดว่าน่าจะทำได้นะคะ!

ความมั่นใจนั่นมาจากไหนกันคะ!

นี่คือรากของพืชที่ขึ้นอยู่ลึกที่สุดในสวนไม้ค่ะ

เพราะสีมันคล้ายกับสีของแกงกะหรี่ เลยนำมาบดเป็นผงค่ะ!

เป็นสีเขียวสดใส

แร่ธาตุนี่ก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันนะคะ!

แค่เพราะสีคล้ายกันก็อย่าเอามาให้ฉันสิคะ!

ไอ้ที่ว่า "เหมือนเครื่องเทศสีแดง" น่ะ

เนี่ย ต้องเจอเรื่องหนักหนาสาหัสมาเลยนะ!?

เห็ดแคเอนต้าเกะที่เอามาให้เนี่ย

ตรงที่โดนสัมผัสนี่ละลายเลยยยยย

อ๊ะ รา

อะไรกันนะ ของแบบนั้นเนี่ย ปุ๊บ

ให้ตายสิ! ฉันกลับไปผสมปรุงแล้วนะ!

เอามาเก็บไว้เถอะ

อืม... นึกว่าคราวนี้จะทำได้ซะอีก...

มะ...

ในเมื่อเอามาแล้ว ก็แอบวางทิ้งไว้เลยดีกว่า

ตรวจสอบสต็อกเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ

งั้นเดี๋ยวมาใหม่นะครับ

พอเสร็จแล้วมาเยี่ยมชมได้เลยนะ!

โรงงานไม้ทวีเกะ

เสร็จแล้ว...!

พี่สาวของคีมา ช่างไม้ แคโร

อ่า ไม้ชนิดนี้ถึงจะเป็นไม้ใบกว้างที่มีวงปีชัดเจน แต่ลายไม้กลับนุ่มเหมือนไม้สน เนื้อไม้สม่ำเสมอ ไม่กระด้าง จัดการง่าย ผิวสัมผัสเรียบเนียน และเงางามด้วย…

ไม้จากต้นใบพลับพลึงที่ได้มาจากสวนไม้

ยอดเยี่ยมไปเลย...!

※กำลังทำงานจัดเต็ม

ลวดลายแกะสลักคัซาฮะ

ผลงานชิ้นนี้ถูกขัดแต่งด้วยฝีมือทั้งหมดที่มีเลยนะ!

ต้องรีบเอาไปให้คุณโทโมเอะดูแล้วสิ!

※กำลังทำงานจัดเต็ม

ห้องครัวที่มีชื่อว่าอาซูระ

รสชาตินี้ สีนี้ กลิ่นนี้...

ไม่จริงน่า... เป็นไปไม่ได้

หนึ่งในแกงกะหรี่มากมายที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในสมอง

เสร็จแล้วงั้นเหรอ...!?

ที่เคี่ยวนำมาซึ่งก้อนสีน้ำตาลปริศนา

ที่ระบุไว้ในวัตถุดิบว่ามีแค่ผงแกงกะหรี่เท่านั้น

แล้วให้สร้างมันขึ้นมาใหม่ทั้งหมด แค่จากรสชาติ กลิ่น และรูปลักษณ์เนี่ยนะ!?

พูดตามตรง มันยากกว่างานลอบสังหารทุกชิ้นอีก...

บันทึกอยู่ที่ไหน!?

การผสมเครื่องเทศนี่สิ!?

คือว่า... ขวดเครื่องเทศที่เคยผสมไว้มันล้ม

แล้วดันไปผสมปนเปกันเข้าโดยบังเอิญน่ะครับ...

ตุ้บ

แต่ว่า... ก็ทำได้จากวัตถุดิบที่เคยใช้ผสมมาทั้งหมดสินะ!?

กรุ๊บ

รายการวัตถุดิบก็ บันทึกสูตรที่เคยทำพลาด

จำนวนประเภทก็จำกัดได้ในระดับหนึ่งแล้ว

ถ้าให้ทุกคนได้กิน ก็จะทำให้วิเคราะห์ได้ง่ายขึ้นด้วย...

อาาาาาา!?

หน้าร้านคิวเกะซึโนฮะ

...ทำไมถึงมีคนล้มอยู่เป็นจุดๆ หน้าทางร้านล่ะ...?

!นี่มัน...!!

($\text{H}_{2}\text{O}$)

คุณโทโมเอะ!! ร้านคิวเกะกำลังมีเรื่องใหญ่เลยค่ะ!

...เข้าใจแล้ว จะส่งชิกิไปจัดการเก็บกวาด

...... ส่งมอนด์กับไลม์ไปดูแลเรื่องนั้น

ข้าเองก็จะมุ่งหน้าไปที่นั่นเมื่อจัดการธุระตรงนี้เสร็จสิ้นแล้ว

—แล้วนี่มันสถานการณ์แบบไหนกันคะ

คือว่า...

ช่วยฟังหน่อยค่ะ

อ๊าาาา!?

ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นที่กระตุ้นความอยากอาหาร เลยลองเข้ามาดู...

นี่มันกลิ่นที่ซับซ้อนสุดๆ ช่างอร่อยอะไรอย่างนี้!

คุณมิโอะ!? แล้วภาชนะที่ว่างเปล่าตรงนั้นคือ...

ฮะ

แกงกะหรี่ที่เคยอยู่ที่นี่

หม้อก็ว่างเปล่าหมดเลยเหรอ!?

นี่คือแกงกะหรี่!?

ทำได้อย่างไรคะ!?

ไม่นะ... มันเคยอยู่จริงๆ นะ...

อ๊ะ คุณคีมาคะ!

ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวเลย...

ถึงจะไม่ได้นอนก็ช่วยทำให้ดูอีกครั้งได้ไหมคะ!

...ก็

ปลุกคีมาที่สลบไปแล้วล่ะนะ

...เครื่องเทศหลายร้อยชนิดที่รวบรวมมาจากทุกหนทุกแห่ง...

เครื่องเทศที่ล้มเหลวพวกนั้นดันมาผสมกันจนสำเร็จอย่างปาฏิหาริย์...

ถึงจะลองผสมเป็นสิบๆ สูตร แถมล้มเหลวไปหลายครั้งเลยทีเดียว

ถึงจะทำซ้ำได้ยาก แต่ถ้ามีตัวจริงอยู่ ก็จะวิเคราะห์ได้ง่ายกว่า...

ทันทีที่ได้เห็นแสงสว่างแห่งความหวังแบบนั้น!!

ตัวจริงชิ้นนั้นก็อยู่ในท้องของคุณมิโอะไปจนหมดหยดแล้วครับ!

อือ...

ถึงจะบอกว่าพอเสร็จแล้วมาเยี่ยมชมได้นะ แต่

อูวววววววววววววว!

คืนมานะ! คืนแกงกะหรี่ของฉันให้ที!

มันมีเรื่องไม่ยุติธรรมแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย!!

...มิโอะ เจ้ากินแกงกะหรี่ไปใช่ไหม?

เป็นไงล่ะ พอจะแยกแยะวัตถุดิบได้ไหม?

คือว่า...

มันถูกผสมผสานเหมือนงานศิลปะที่ซับซ้อนมากๆ เลย

มีแค่ว่ามันอร่อยน่ะ...

มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ...

...สิ่งที่แน่นอนคือ

พริกป่น พริกไทย... แล้วก็เมล็ดของพืชที่ไม่รู้จัก

น่าจะใกล้เคียงกันอีก 2-3 ชนิดค่ะ

แต่ทั้งหมดนั้นก็เป็นของล้ำค่าที่

คุณมอนด์และพวกพ้องพยายามอย่างสุดชีวิตไปรวบรวมมา

ระดับนี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยนะ

...ท้องฟ้ามันแดงเป็นพิเศษแฮะ...

อย่าเพิ่งจากไปนะคะ คุณมอนด์!! เครื่องเทศยังไม่พอเลยค่ะ!!

※ไม่ได้ตายนะคะ

กรี๊ดดดด คุณคีมา!

ยังมีของที่ฉันบังเอิญหาได้จากที่ทุ่งรกร้างอีกด้วยค่ะ

ไม่เป็นไรนะ!?

ถึงจะลองทำอีกครั้งก็

เครื่องเทศกว่าครึ่งหนึ่งมันหามาได้ยากมากๆ เลยค่ะ...!!

ถ้าฉันกับคุณโทโมเอไปก็คงเก็บได้ในวันเดียวไม่ใช่เหรอคะ?

ทำตั้งแต่แรกแบบนั้นสิคะ!?

ก็พวกเราเองก็ยุ่ง นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนนะ

ทำไมถึงต้องให้ฉันมาฝึกด้วยล่ะคะ??

เราก็เป็นผู้ให้ความช่วยเหลือไม่ใช่เหรอคะ!?

ถึงอย่างนั้นฉันก็เป็นคนที่ตั้งเป้าจะเป็นพ่อครัวเหมือนกัน

ฉันเข้าใจความยากในการทำแกงกะหรี่นั่นให้เหมือนเดิมค่ะ

ก็ครั้งนี้มันเป็นเรื่องที่ต้องขอโทษจริงๆ น่ะค่ะ...

!? มิโอะแสดงความสำนึกในคำพูดของหนูแล้วเหรอ!?

ฉันจะรับผิดชอบและให้ความร่วมมือกับคุณคีมาเอง

สงสัยอยากกินแกงกะหรี่เท่านั้นแหละ! ถ้าเจ้าไม่มาทำงาน สิ่งที่หมุนไปก็จะไม่หมุนเลยนะ

ก็เพราะว่าแกงกะหรี่มันอร่อยมากเลยนี่คะ

คิดว่าให้พี่สาวช่วยอะไรไปเพื่ออะไรกันล่ะ?

อีกอย่าง วันนี้ก็แอบหนีออกจากร้านมาที่นี่ด้วย

ทั้งฝั่งนี้และฝั่งนู้นก็ได้รับความเสียหายกันไม่ใช่เหรอ!

อูว

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ...

ใช้เหล่าบริวารของคุณ อาร์เค ได้น่า

ให้ไปช่วยดูแลคุณคีมาไปด้วย ทั้งหาวัตถุดิบแล้วก็คุ้มกันไปก่อนนะ

เข้าใจแล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรวบรวมได้เร็วขึ้น

ถ้าดูจากนิสัยแล้ว อากินะก็น่าจะเหมาะสมนะ

คุณอากินะเหรอคะ

เด็กคนนี้มีปัญหาเรื่องวิธีการสู้เล็กน้อยค่ะ

ถ้าไม่ระวัง คุณคีมาอาจจะโดนลากไปด้วยแล้วตายได้นะคะ

อาร์เคแข็งแกร่งที่สุดเลย

เอ๊ะ เหอะ

ตาย!? เมื่อกี้พูดว่าตายเหรอ!?

อีกแล้ว! เรื่องมันก็ดำเนินไปโดยไม่สนใจฉันเลย!

...ถ้างั้นก็ให้ฮารุนะไปสิ

กำลังยุ่งกับการจัดเอกสารอยู่เลยนะ

รับทราบค่ะ

แล้วก็...

แกงกะหรี่นี่จะเสร็จเมื่อไหร่เหรอคะ?

พรุ่งนี้? หรือว่าพรุ่งนี้? พรุ่งนี้เหรอคะ?

คุณนูรุจะฆ่าฉันทางจิตใจแล้วค่ะ!

แย่ที่สุดก็เป็นครึ่งปีหรือหนึ่งปีเลยล่ะ!

อย่าเข้ามาวุ่นวายแล้วช่วยเฝ้าดูเงียบๆ หน่อยสิ!

มันเป็นแค่เรื่องตลกนิดหน่อยเองนะคะ

นายไม่ได้มองด้วยสายตาแบบเรื่องตลกเหรอ!?

เอาล่ะ จะไปมอบหมายภารกิจให้คุณฮารุนะ

แค่นั้นมันแค่การสื่อสารทางจิตนี่นา!

เจ้าคุณโฮเรอาเมเองนะ

พรุ่งนี้เหรอ ก็...แล้วแต่

โดยรวมแล้วนายมันก็ไม่เป็นอะไรถ้าไม่มีคนหนุ่มสาวนี่นา!

อา ยุ่งจัง ยุ่งจริงๆ

เฮ้ เจ้าคุณนูรุ

ก็ยังไม่ได้สำนึกผิดกันเลยนะ คุณโทคิ!!

ตอนที่ผสมเครื่องเทศที่ประสบความสำเร็จ

มีผงรากพืชที่มิโอะแอบทิ้งไว้ปะปนเข้าไปด้วย

ซึ่งนั่นแหละคือชิ้นส่วนสุดท้ายของเครื่องเทศแกงกะหรี่

ที่พิสูจน์ได้ว่าคือ "ขมิ้น" น่ะ

เจ้าบ้าเอ๊ย!!

ขมิ้น ลาล่าลา!

จากนั้นก็เป็นเวลาประมาณครึ่งปีต่อมา

บริษัททวิเกคุซึโนะฮะ

ผลการทดลองแบบง่ายๆ

ฤทธิ์การทำให้นอนหลับอย่างรุนแรงของเกย์... งั้นเหรอ?

มันเป็นฤทธิ์ที่เหนือกว่าที่ได้ยินมาจริงๆ ครับ...

นี่ฉันเอง

ไม่คิดเลยว่ามันจะมาถึงขนาดนี้

อย่างแรกเลย เรื่องงานไม้กับเรื่องการสั่งสอนของแคลอ ก็ให้ผมกับมอนด์จัดการ

คุณชิกิจะไปฟื้นคืนสติให้คนที่หมดสติอยู่ข้างนอกก่อนที่จะวุ่นวายไปมากกว่านี้

สถานะผิดปกติ เดินทางไปรักษา

คิดว่าจะกลับไปปลุกลูกค้าในร้าน

เอ๊ะ? ทำไมฉันถึงล้มลงล่ะเนี่ย

แล้วก็ให้พวกเขารู้ว่าวันนี้เป็นวันปิดร้าน...

แล้วก็ปล่อยให้พวกเขากลับไปอย่างสบายใจ...

!?

...โทโมเอะ

วากะ!? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่!

พอเข้าช่วงปิดเทอมแล้วมีเวลาว่าง

ก็เลยแวะมาดูความเป็นไปของร้านทวิเกะน่ะค่ะ...

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?

คือว่าน่ะครับ

ช่างฝีมือไม้คนนี้ได้ทำของตกแต่งไม้ที่มีฤทธิ์ทำให้นอนหลับในวงกว้าง

โดยไม่ได้ตั้งใจเข้าให้...

เอ๊ะ? คุณไรมเหรอคะ

คุณได้ยินสิ่งที่พูดเมื่อกี้ไหมคะ?

! อ่า~ ไม่ใช่ว่าได้ยินนะ

แค่ผมกำลังอธิบายสถานการณ์อยู่...

ความรู้สึกแปลกๆ ที่รู้สึกตอนนั้น...

...เดี๋ยวนะ

ไรม

ก่อนหน้านี้ที่เขตซากโรงเรียน เราได้คุยกันทางจิตแล้วใช่ไหมคะ?

อ่าฮะ

พูดกับโทโมเอะแล้วนี่ เป็นภาษาญี่ปุ่นสินะ

ตรงประตูหมอกที่อยู่ด้านในคือ อะคุระเหรอ?

...ภาษาของมังกร

โทโมเอะ ไลม์ ทั้งสองคนมาตรงนี้หน่อย

อะ...เป็นอะคุระค่ะ แต่สถานที่ที่เชื่อมต่อนู่นี่คือ...!

...นี่คืออะคุระใช่ไหม

ดูเหมือนจะเป็นเด็กผู้หญิงที่เป็นมนุษย์กำลังร้องไห้อยู่นะ

แกงกะหรี่นี่คงจะเสร็จสักทีสินะ ปิน

ทุกอย่างถูกเปิดโปงในสภาพที่เลวร้ายที่สุด...

ภายในคฤหาสน์อาซุระ

พี่น้องคู่นั้น

ก็ช่วยเรื่องการทำแกงกะหรี่ให้เหมือนต้นฉบับกับงานเครื่องเขินด้วยสินะ

ส่วนคนที่ควรจะรับเข้ามาในอาซุระ ก็ฝากการตัดสินใจไว้กับคุณโทโมเอะแล้ว

ถ้าตั้งใจว่าจะรายงานหลังจากที่มันเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ก็คงจะช่วยไม่ได้

แต่ว่า

เรื่องของมะนาวเนี่ย มันค่อนข้างมองข้ามไม่ได้นะ

เอ่อ... คือว่า

ฮ่าๆ...

...ตอนที่ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส

ก็เลยให้ช่วยรับเข้ามาเป็นบริวารไปพร้อมๆ กับการรักษาอาการบาดเจ็บน่ะ

บาดเจ็บ

พร้อมๆ กัน

...บริวาร

คุณโทโมเอะ

คุณ

หยุดพวกเขาได้เหรอ

เหล่าสาวใช้พวกนายก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคน

แต่ว่ามันเป็นเพราะบาดแผลนี่นา?

ใช้บาดแผลเป็นข้ออ้างในการเกลี้ยกล่อมใช่ไหม?

ไม่เลยสักนิด...!

จะยืนยันได้ไหมว่าไม่ได้ฉวยโอกาสจากจุดอ่อนของอีกฝ่าย?

เป็นยังไงบ้าง โทโมเอะ

...ก็จริงที่ว่าตั้งใจจะเริ่มต้นเรื่องนี้ด้วยจุดประสงค์นั้น

ถ้าหากยังลังเล ก็มีแผนการในการเกลี้ยกล่อมอยู่เหมือนกันนะ

ผมนี่แหละ!

ผมเป็นคนต้องการเอง!

ไม่ใช่ว่าโดนเอาเปรียบ

...ไรม

ไม่ใช่ว่าถูกหลอกให้ยอม!

ไม่ว่าผมจะพยายามขึ้นไปสูงแค่ไหน

ถ้าเป็นมนุษย์อย่างเดียว มันก็ไม่ถึงมือ

นินะ

ตราบใดที่ผมยังเป็นมนุษย์

โอกาสที่จะไปถึงจุดสูงสุดของพี่ๆ ได้ก็มีใช่ไหมครับ?

...อันนั้นไม่รู้หรอกนะ...

การที่จะเสียใจเมื่อถึงเวลาที่ต้องการมันจริงๆ แล้วมันไม่มีอยู่

ขอโทษแม้กระทั่งตอนที่ตายไปแล้วก็ไม่พอ

・・ก็...

...เป็นเพราะสาเหตุของอาการบาดเจ็บสาหัสนั่นเองเหรอ...

ผมก็ได้วิธีการที่เร็วและแน่นอนที่สุดมาแล้ว

ก็แค่นั้นเองครับ

...เข้าใจแล้ว

ถ้าตัวเขาเองยอมรับแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก

แต่ว่าถ้าในอนาคตมีเรื่องแบบนี้อีก

จะต้องรายงานล่วงหน้าให้แน่ๆ นะ?

ครับ! รับทราบแล้วครับ

ฮ่า~ มันไม่ใช่เรื่องเหล้ากับบุหรี่แล้วนะ

ขออย่ามาพูดง่ายๆ ว่า "เลิกเป็นมนุษย์แล้ว" ล่ะ...

จิ๊ด...

คราวนี้อะไรอีก!?

เดี๋ยวก่อน เสียงไม่หยุดเลย

การ์ดกิลด์!?

อ๊ะ! เจ้าลุท ทำอะไรบางอย่างเหรอ!?

เดี๋ยวกลับไปที่ลอทสการ์ดแล้วจะไปโวยวายหน่อย

แล้วคุณโทโมเอะก็ ห้าม "ตัวซน" ดูได้จนกว่าฉันจะอนุญาตนะ!

โถ่! จริงด้วยนะ!

โปรดเมตตาด้วยเถอะ~

อ๊ะ หยุดแล้ว

ต้องกลับใจด้วยนะ! แล้วก็เลิกทำเซอร์ไพรส์ได้แล้ว!

เฮ้อ...

...พูดตรงๆ นะ รู้สึกเหมือนไม่ได้มีชีวิตอยู่เลย

ข้าเองก็เหมือนกัน

รอดแล้ว ไรม

วากะมีแนวโน้มที่จะเกลียดการเปลี่ยนแปลงที่ขัดกับความตั้งใจของตัวเองมากเป็นพิเศษ

ความรู้สึกที่มีต่อโรคคำสาปหรือการถูกลงทัณฑ์ด้วยต้นไม้ก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

แน่นอนว่าการที่ตัวเองต้องถูกเปลี่ยนแปลงจากรากฐานเนี่ยนะ

อาจจะใกล้เคียงกับคำสาปก็ได้ครับ

ถึงจะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่ทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วยล่ะ...?

ไม่สิ... พอคิดดูแล้ว

ถ้าหากเริ่มต้นทำธุรกิจอย่างเต็มรูปแบบโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาโรคคำสาปอะไรพวกนั้น

ฉันคิดตื้นไปเองนะ

ก็น่าจะไม่พอใจมันได้แม้กระทั่งเมื่อมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

อ่า... ต้นเหตุของการทำธุรกิจก็คือเรื่องโรคคำสาปสินะ...?

ถึงตอนแรกจะเป็นแค่ช่องทางในการขายผลไม้ของอาซุระ แต่มันก็เป็นแบบนั้นแหละ

ก็ไม่ผิดแน่ว่าจุดประสงค์ถูกกำหนดขึ้นจากเรื่องนั้น

...ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ภาพรวมทั้งหมดก็ตาม

ถึงแม้จะเป็นผู้ก่อเหตุของเรื่องโรคคำสาป

ท่านเจ้าบ้านก็โกรธเพราะการเปลี่ยนแปลงของผมอย่างนั้นเหรอครับ

...ผม

ว่าต้องตั้งใจทำเพื่อคุズノฮะช้อกไกยิ่งขึ้นไปอีก

อีกครั้งน่ะ...

เป็นความคิดที่ดีนะ

สาขาซีเก้ของคุズノฮะช้อกไก

เพิ่งได้เห็นใบหน้าจริงๆ ของคุณคุズノฮะเป็นครั้งแรกนะ

แต่มันจะคล้ายกับคีม่าเวลาโกรธนิดหน่อย...

ที่ว่าหน้าเหมือนนั่นน่ะมันช่างเกินไปหน่อยไหม?

ฮิฮิฮิฮิ...

อ่า ไม่ใช่โครงหน้าหรอก

ห้องครัวแห่งหนึ่งของอาซึกิ

ตอนที่ได้พบครั้งแรก คุณคุズノฮะน่ะ

ฮึก

จะคล้ายกับคุณโมริสหน่อยนะครับ...

อย่างนั้นเหรอครับ?

คิซึชิคานะ (โชคชะตาอันงดงาม)

หวานจัง...

จะเหมือนไหมนะ...?

ต่อหน้าคนที่มองเห็น ก็ไม่รู้สึกสนใจอะไรเลย

ความรู้สึกนั้นน่ะ...

...ไม่สิ สงสัยเป็นเพราะคิดไปเองมั้ง

มหานครแห่งสถาบัน กิลด์นักผจญภัย

รูท! แกเล่นตลกอะไรน่ะ!! จะเผากิลด์ให้วอดเลยไหม!?

เอ๋~

แค่เสียงอย่างเดียวก็โกรธขนาดนี้เหรอ...?

ทางนี้ก็มีเรื่องวุ่นวายเยอะแยะ ไม่ใช่แค่การระบายอารมณ์ธรรมดาซะหน่อย

เอ๋ ไม่ใจร้ายไปเหรอ?

ไม่ใจร้ายเหรอ...

แล้วไอ้เสียงเมื่อกี้มันอะไร!?

แค่กำลังเช็คข้อมูลในการ์ดกิลด์ของคุณมาอยู่ต่างหาก

ขอโทษจริงๆ นะ

อ่า การสืบหาสาเหตุของเลเวล 1 สินะ

จะทำให้มันไม่ดังอีกแล้ว

อันที่เรียกว่าเป็นการขออภัยน่ะนะ...

การปลดล็อกฟังก์ชันของการ์ดกิลด์ระดับสูงน่ะ

สิทธิพิเศษของหัวหน้ากิลด์

นอกจากจะทำให้เควสสำเร็จแล้ว ยังมีเงื่อนไขเรื่องการเพิ่มเลเวลด้วยใช่ไหม?

ผมถึงได้ยกเลิกเงื่อนไขเลเวลนั้นให้คุณมานะ!

แบบนี้ถึงเลเวลจะไม่ขึ้น ฟังก์ชันการ์ดก็จะครบถ้วนเลย...

อาา ไม่สนใจแล้วล่ะ

เอ๊ะ!? แต่มันมีประโยชน์หลายอย่างเลยนะ!?

นี่ดูสิ... อันนี้เนี่ย...

ฟังก์ชันที่มีอยู่ตอนนี้ก็ใช้ได้แล้ว

ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อแล้ว

งั้นขอโทษไปแล้วก็กลับก่อนนะ

ปึ้ก

เดี๋ยวนะ!

ในเมื่อ (คนเดียว) มาถึงแล้ว

ถ้ามีอะไรที่อยากรู้

ถามมาได้เลยนะ!

ก็อย่างนั้นล่ะ... งั้น

มีอะไรที่แฝงอยู่ไหม?

อื้มๆ! อะไรเหรอ

คิโนเซย์

อยากเพิ่มพลังเวทที่ใช้ได้ให้มันมากขึ้น มีวิธีดีๆ ไหมครับ?

...ห๊ะ?

พลังเวทมากกว่านั้นเหรอ??

พูดแบบมีสติอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

!?