ตอนที่ 1

เล่ม

อ๊ะ

อ่าน

จำเป็น

ทำไมถึงห้ามใช้เวทมนตร์ข้างนอกล่ะ?

ก็เพราะว่าผู้คนกลัวเวทมนตร์ไงล่ะ

เข้าใจไหม โนนา

มนุษย์กับจอมเวท

ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีกัน

...อย่างนั้นเหรอ?

พวกเราเหล่าจอมเวท

วิทช์รีฟ

ต้องแบกรับชะตากรรมอัน

โหดร้าย ต้องใช้ชีวิตในร่างของมนุษย์

ฮาคูริ

ที่อาจารย์โบคุริผู้เขียน『เกมแห่งสีสันแห่งโชคดี』 ได้รังสรรค์ขึ้นใหม่!! ซีรีส์ฟอร์มยักษ์เรื่องใหม่!!

ตำนานเวทมนตร์บทใหม่

เปิดฉาก!!

เย็บปะ

เจอแล้วๆ

เก็บซ่อนไว้อย่างลึกเลยนี่นา...

อ๊ะ...!

มันรุ่ยแล้ว

ทั้งที่กำลังรีบอยู่แท้ๆ

เวทมนตร์ของเข็มและด้าย

เอาล่ะ

งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ

คุณรันเซีย

อืม พรุ่งนี้เจอกัน

วันนี้เขาบอกว่ากลับได้แล้ว

เพราะข้างนอกเสียงดัง

คุณแม่เหรอ?

งานร้านดอกไม้เสร็จแล้วเหรอ?

โนนะ

ดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ในเมืองข้างๆ

เพื่อนบ้านเห็นตอนที่เขาใช้เวทมนตร์น่ะ

สำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์

จับพ่อมดแม่มดได้อีกแล้ว

!

การใช้ชีวิตโดยไม่ใช้เวทมนตร์เลยมันไม่ดีต่อร่างกายนะ

เป็นไปไม่ได้เลย

แล้วจะไปที่ไหนเหรอ?

วันนี้เลิกแล้วไหม?

ไม่เป็นไร

แค่จะไปคืนหนังสือให้โลวีเท่านั้นเอง

ได้ไหม โนนา...

สัญญาไว้กับพ่อแล้ว

ว่าจะต้องปกป้องโนนาให้ได้

ดังนั้นในเมืองก็ทำตัวเหมือนมนุษย์นะ

ห้ามใช้เวทมนตร์ข้างนอกเด็ดขาด

ไม่ต้องพูดว่าไปทุกครั้งก็ได้นะ

ไปแล้วนะ

รู้แล้ว

ขอประกาศจากสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์

ไม่คิดเลยว่าจะมีพ่อมดแม่มดอาศัยอยู่ด้วย

ถนนหมายเลข 16 มันไม่ได้ไกลขนาดนั้นซะหน่อย!?

น่ากลัวจัง

ได้ถูก

หน่วยงานเฝ้าระวังเวทมนตร์ของเรา

พ่อมดแห่งถนนสายที่ 16

นำตัวไปยังสถานกักกันแล้ว!

ภายนอกแล้วไม่สามารถแยกแยะจากมนุษย์ได้

ลักษณะเด่นคือสามารถชักไม้เท้าเวทมนตร์ออกมาได้อย่างอิสระ

มนุษย์ทุกท่าน โปรดวางใจ

พ่อมดเหล่านั้น

และใช้เวทมนตร์ผ่านไม้เท้านั้น

จอมเวทมักจะปลอมตัวมาเป็นมนุษย์

และแทบจะไม่เคยบอกชื่อตัวเอง

หากรู้สึกว่ามันแปลก

โปรดติดต่อสำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์ทันที

ขอย้ำอีกครั้ง

จอมเวทแห่งถนนหมายเลข 16...

สวัสดีค่ะ นี่โนนาค่ะ

ตาทาตะ

รออยู่นะ โนนา!

เข้ามาๆ!

โอ๊ย

บอกว่าทำหายไปซะอีก

เจ้าเด็กนี่...

อ๊ะ...

ขออนุญาตเข้าไปนะคะ

...รวิ

แว่นที่ใส่ประจำล่ะ?

ดีเลย

ให้โนนะช่วยนะ แม่ไปทางโน้นได้เลย!

จะทำยังไงดีนะ ถึงจะหาของที่ใช้ทุกวันไม่เจอ

จะช่วยหาไหม?

นี่เธอ!

ขอโทษนะ โนนะจัง

เดี๋ยวจะเอาขนมไปให้นะ

ขอบคุณมากค่ะ!

มองไม่เห็น

ฉันอยู่ทางนี้

โนนะ?

หนังสือที่ยืมมา วางตรงนี้ให้นะ

แล้วก็...

หาแว่นอยู่เหรอ?

ไม่เป็นไรแล้วน่า

เอ๊ะ?

ทำมันหล่นตอนออกไปข้างนอกเมื่อเช้าน่ะ

ทำไมถึงโกหกว่าทำหายล่ะ?

นั่นก็...

ถ้าแม่รู้ว่าพังขึ้นมาจะต้องโดนดุแน่ๆ เลย

เลยอยากจะจัดการอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะถึงจุดนั้น

ฟังอยู่ไหม?

ฉันเองนะ

พูดง่ายๆ ก็คืออยากให้ฉันซ่อมให้ใช่ไหม

ขอร้องล่ะค่ะ! โนนาซามะ!

ถ้าเอาไปให้ช่างซ่อมมันจะแพง

แล้วก็เก็บเป็นความลับกับแม่ไม่ได้ด้วย...

ถ้าซ่อมให้ฉันจะทำทุกอย่างเลยนะ!

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา~

เดี๋ยวเลี้ยงอะไรให้ทีนะ

ว้าว ขอบคุณนะ!!

เศษพวกนี้ครบทั้งหมดเลยเหรอ?

อืม

เวทมนตร์เข็มด้าย

เสร็จแล้ว

มองกี่ทีก็สุดยอดไปเลยเนอะ

อะไรก็เอาเข็มกับด้ายเวทมนตร์เย็บติดกันได้หมดเลยนะ

แถมรอยเย็บยังหายไปด้วย

เป็นไงบ้าง?

ขอบคุณค่ะ สมบูรณ์แบบเลย!!

เรื่องของถนนสายที่ 16

ได้ยินไหม?

เวทมนตร์มันสะดวกสบายขนาดนี้

ทำไมถึงต้องมีสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์ด้วยนะ

นอกจากแม่ของโนน่าแล้ว

มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้เรื่องนักเวทใช่ไหม?

โนน่าก็ช่วยฉันอยู่เสมอ

ตั้งแต่ตอนนั้น

ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนก็บอกฉันนะ

อันตรายนะ โรวี่จัง!

ไปเรียกใครสักคนมาดีกว่า

อีก...

อีกนิดเดียวเอง

ไม่เป็นไรหรอก!

แต่ว่า...

เป็นหมวกที่โนนะจังชอบใช่ไหม?

ระหว่างที่เรียกคน

ถ้าพวกนกมาแย่งไปจะแย่แย่เลยนะ

ได้แล้ว!

สุดยอด...!

ขอบคุณนะ

ดีจัง!

ดูเหมือนจะไม่มีคราบเลย

ว

...?

เส้นด้าย...?

จะทำยังไงดี...

ใช้เวทมนตร์ไปซะแล้ว...

โนนาจัง...

นี่เธอเป็นนักเวทมนตร์เหรอ...?

ไม่สิ...

นี่มัน

ในการใช้เวทมนตร์

มันต้องใช้เลือดคนจริง ๆ เหรอ!?

เอ...!?

แล้วการกินคนล่ะ!?

แล้วการทำสัญญากับปีศาจล่ะ!?

หึ...

ไม่จำเป็นนะ

ก็ไม่ทำนี่นา

อ๊ะ... ปีศาจ!? ไม่เคยเห็นเลย

ก็แค่ใช้เวทมนตร์ได้

ส่วนอย่างอื่นก็ไม่ต่างจากฉันเลยสินะ

เอ๋~... หมายความว่าข่าวลือทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกเหรอ?

รู้สึกผิดหวังเหรอ...?

โอ

ไม่น่ากลัวเลยสักนิด

สำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์ก็พูดเกินไปนะ

ที่บอกว่า 'นักเวทอันตรายต่อมนุษย์' เนี่ย

ตรงไหนล่ะ?

อะ

ไม่เป็นไรหรอก จะไม่แจ้งให้ใครรู้หรอก

จะไม่บอกครอบครัวเรื่องตัวตนที่แท้จริงของโนนะด้วย

เอ๊ะ...

ไม่อยากให้เพื่อนไปที่แบบนั้น

ถ้าแจ้งไปแล้วก็จะไปที่ศูนย์ดูแลใช่ไหม?

แล้วโนนะจังก็เป็นผู้มีพระคุณของฉันนี่นา

เรียกโรวี่ก็ได้

ฉันก็จะเรียกเธอว่าโนนะตั้งแต่วันนี้

ขอบคุณนะ โรวี่จัง

รู้สึกเหมือนได้เพื่อนแท้เป็นครั้งแรกเลย

ตอนนั้น

เพราะโรวี่ไม่กลัวอะไรเลย

ฉันนั่นแหละที่กลัวมากกว่า

จะให้กลัวโนนะตรงไหนล่ะ?

ทั้งที่ปีนต้นไม้ยังทำไม่ได้เลย

เป็นเหมือนโลวีก็คงจะดี

ถ้าทุกคน

เลิกพูดเรื่องจริงจังแบบนั้นได้แล้ว

เอ๊ะ

น่าอายจัง

ตัวเองเป็นคนเริ่มเรื่องเองนะ!

ปึ้ก!

อ้าว เจอแว่นแล้วสินะ

เอาขนมกับนมมาให้แล้วนะ

ดูสนุกกันจังเลยนะ

พวกเธอคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ?

ความลับนะ!

กลับมาแล้ว

อืม

จะวางของไว้ก่อน

มาช้าเชียว?

ข้าวเย็นทำเสร็จแล้วนะ

เธอแสดงเวทมนตร์ให้รวิอีกแล้วใช่ไหม?

รวิไม่เป็นไรหรอก

ก็รู้ว่าฉันเป็นนักเวทมนตร์นี่นา

ก็แสดงให้ดูจริงๆ ด้วย

บอกไว้ก่อนออกไปใช่ไหม?

ว่าไม่รู้จะหลุดไปทางไหน

พ่อแม่หรือเพื่อนบ้านของรวิก็ไม่รู้หรอก

ถ้ามีคนอื่นนอกจากรวิเห็นเวทมนตร์ล่ะจะทำยังไง?

ไม่รู้ว่าใครกำลังดูอยู่กันแน่!?

ถ้าไม่เชื่อฟัง

ก็จะให้งดการไปเจอเพื่อนนะ

รู้แล้วน่า!!

คนนี่มันไว้ใจไม่ได้เลย

วันนี้ก็มีพ่อมดถูกจับที่ถนนหมายเลข 16 อีกแล้ว

แต่โลวีไม่เหมือนกันนะ ที่ว่าฉันเป็นพ่อมด

ที่ว่าฉันเป็นพ่อมด ฉันเก็บเป็นความลับมา 7 ปีแล้วนะ

อีกอย่าง เวลาที่ใช้เวทมนตร์

ก็จะพยายามไม่ให้ใครเห็น

ทำไมล่ะ?

พ่อของฉันน่ะ

ก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ?

ทั้งๆ ที่ตัวเองก็เป็นมนุษย์ มีครอบครัวด้วย

ถึงบอกว่าให้ฉันอย่าแม้แต่จะหาเพื่อนเลยเหรอ?

น่าจะเข้าใจที่สุดสิ...

ถ้าเป็นแม่ล่ะ

ความรู้สึกของฉัน

จะนอนแล้ว

ไม่กินข้าวแล้วนะ

โนนะ!

ตั้ะตะ

รู้หรอกน่า

ก็เพราะรู้ไงล่ะ...

อย่าใช้เวทมนตร์เลย ทำตัวเป็นมนุษย์ไปเรื่อยๆ

ไม่ไว้ใจใคร และไม่เปิดใจให้ใครเลย

ไม่สามารถแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาได้เด็ดขาด

แบบนั้นแล้วคงจะ

ฉันจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้

แต่ว่านั่นมันก็คือ

การอยู่คนเดียวไปจนวันตายต่างหาก

กลับบ้านมันน่าอึดอัดจัง...

แวะบ้านโลวีก่อนค่อยกลับดีกว่า

สุดท้ายเช้านี้ก็ยังคงบรรยากาศอึมครึมกับคุณแม่เหมือนเดิมสินะ...

ขอโทษครับ

ขอโทษครับ

ให้ผ่านไป!

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

อ๊ะ

เป็นไปไม่ได้

กำลังพูดถึงเรื่องอะไร...

ถามอีกทีสิ

รู้จักนักเวทเหรอ?

เมื่อเช้านี้มีรายงานเข้าสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์

แต่พอเช้านี้มาดู

ก็พบว่าแว่นตากลับมาเหมือนเดิมแล้ว...

แว่นตาที่เธอกำลังใส่

น่าจะทำตกแล้วแตกเมื่อวาน

มีพลเมืองคนหนึ่งที่เฝ้ามองอยู่

การซ่อมเสร็จในชั่วข้ามคืนนี่มันแปลก

การซ่อมแว่นตาในเมืองนี้ต้องใช้เวลา 3 วัน

ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์ล่ะก็

อย่างนั้นหรือ...

จิ...

ใช้เครื่องมือซ่อมเอง

ไม่ได้ใช้เวทมนตร์ซะหน่อย!

ช่วยแสดงให้ดูหน่อยว่าจะซ่อมยังไง

ถ้างั้นที่ตรงนี้อีกครั้ง

...อึก

บรรพบุรุษของแกอาศัยอยู่ในเมืองนี้มาตั้งแต่โบราณ

หลังจากที่ได้ตรวจสอบเกี่ยวกับสายเลือดของแกแล้ว

ก็ไม่พบส่วนที่น่าสงสัยในสายเลือดเลย

วางใจได้

ไม่ได้สงสัยว่าแกจะเป็นนักเวท

ถ้างั้น...

ก็น่าจะมีนักเวทที่ซ่อมแว่นนั่นอยู่

ฉันกำลังถามชื่อของเขาอยู่นะ

บอกมา!!

ไอ้คนทรยศนี่!!

โลวี...!

ทำไมถึงเงียบอยู่ล่ะ!?

รีบบอกชื่อมาเดี๋ยวนี้!!!

ไม่จำเป็นต้องปกป้องนักเวทย์หรอก!!

ดูเหมือนเด็กคนนี้จะสับสนนิดหน่อย

เจ้าหน้าที่เฝ้าระวังเวทมนตร์

สงสัยจะถูกนักเวทย์สะกดจิตอยู่

บอกชื่อแล้วจะฆ่าครอบครัวอะไรแบบนั้น

เป็นแบบนั้นน่ะ

ยังไงก็ตาม

เรามาคุยกันในที่ที่เด็กคนนี้จะสงบลงหน่อยไหม!?

อย่างนั้นเหรอ?

หรือตายที่นี่

ถูกนักเวทฆ่า

อ่า...

อ่า...

นะ

นาม...

ชื่อคือ...

จอมเวทที่เธอปกป้องอยู่น่ะ...

เป็นคนที่เธออยากจะปกป้อง แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของครอบครัวเธอเลยงั้นเหรอ?

เป็นอะไรไป?

พูดออกมา!!

พูด!

พูดออกมา!!

ปุ๊

ปุ๊

ชื่อพ่อมดคืออะไร?

โนนา เอวินค่ะ

เด็กสาวที่ถักเปียตรงนั้น

ไอ้หมอนี่แหละ!!

จับตัวไว้!!

นักเวท...?

โนนะจัง...?

รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

นะ

7 ปีที่แล้ว...

แต่คนที่รู้คือ

ฉันคนเดียว!

ดังนั้น

พ่อกับแม่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

พ่อ! แม่!!

คุณส

ตู้ม

ทำไม...

โลวีกับพ่อแม่ของเด็กคนนั้นก็เป็นมนุษย์นี่นา!

ทำไมถึงยิงล่ะ!?

เป็นความรับผิดชอบร่วมกัน

ทั้งคนที่ซ่อนตัวและพ่อแม่ที่เลี้ยงดูเขาก็มีปัญหา

พาจอมเวทย์ไปด้วย

ครับ!

ตามข้อบังคับที่ 43 'ว่าด้วยการอนุรักษ์นักเวทและเวทมนตร์เพื่อการวิจัยเวทมนตร์'

จะส่งเจ้าไปยังสถานกักกันน่ะ

ที่นี่... จะไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้ว

!

เวทมนตร์แห่งเข็มและด้าย

รองเท้าถูกเย็บติดกับพื้นเหรอ?

อะไรกัน!?

จะขัดขืนเหรอ?

แน่นอนว่ามันเป็นเวทมนตร์ที่สะดวก

แต่มันก็ไม่ได้วิเศษอะไรนัก

เวทมนตร์เย็บปะ

คนที่เสียเปรียบคือเธอต่างหาก

เธอก็ไม่รู้วิธีใช้ปืนนี่นา?

ตอนนี้เธอทำอะไรได้บ้าง?

เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เธอหว่านเอง

ยอมแพ้ซะ

จงหายไปซะ เจ้าพ่อมด!

ใช่แล้ว!!

ออกไปให้พ้น!!

โอ๊ย

ข้างนอกห้ามใช้เวทมนตร์เด็ดขาด

คุณแม่

ขอโทษค่ะ...

แบบนั้นโลวีก็คงไม่โดนยิง

น่าจะทำตามที่คุณแม่บอก

ทำตามที่คนพวกนี้บอก...

ทั้งหมดเลย...

เป็นความผิดของฉัน

...

นะ...!

อะไรกัน!?

คุณแม่...

เวทมนตร์หวี

มีนักเวทคนอื่นโผล่ออกมาด้วย!!

ยิง!!

อะไรนะ...

พลังทำลายล้างนี่...!

เวทมนตร์

เวทมนตร์สุดจริงจังของแม่...

ที่เห็นเป็นครั้งแรก

ทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ...?

ไปแล้วนะ โนนะ!

หนีไปได้แล้ว!

ไล่ตามมา!!

ควบไปบนหลัง

บินไปแล้ว...

ขอโทษนะคุณแม่...

ขอโทษนะ

ที่แม่

พูดไว้เป๊ะเลย

พ่อของฉันน่ะ ก่อนที่โนนะจะเกิด

ก็เสียไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

พ่อกับฉัน

ก่อนจะมาอยู่ที่เมืองนี้ เราเคยอยู่ที่เมืองอื่น

ถึงแม้จะรู้ว่าฉันเป็นพ่อมด

ท่านก็ยังเก็บเป็นความลับให้

เวลาที่ลำบาก เราก็ช่วยเสมอ

พ่อของคุณก็เป็นคนใจดีนะ

พอแต่งงานแล้ว

ก็คิดว่าชีวิตที่สงบสุขแบบนี้จะดำเนินต่อไป

ตอนที่เห็นฉันถือไม้เท้าอยู่ที่บ้าน

ถูกมองเห็นเข้า

มันเป็นแค่ชั่วขณะที่ผ้าม่านถูกลมพัด

แค่ถูกมองเห็นในชั่วขณะนั้น

วันนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...

พ่อเป็นตัวล่อเพื่อช่วยให้ฉันหนีไปได้

แล้วถูกหน่วยงานเฝ้าระวังเวทมนตร์สังหาร

”ช่วยปกป้องลูกในท้องด้วยนะ”

นั่นคือคำพูดสุดท้ายของคนคนนั้น

เพราะฉะนั้นฉันเลยต้องหนีอย่างสุดชีวิต

ขอโทษนะ

ที่ไม่ได้เล่าให้ฟังจนถึงตอนนี้

โนน่าเป็นลูกของนักเวทย์นะ

แต่ก็เป็นลูกของมนุษย์ด้วย

เพราะฉะนั้นเลยไม่อยากให้เธอเกลียดใคร

ทางเลือกที่โนน่าจะได้ใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์

ก็อยากจะเก็บมันไว้ให้เธอ

นั่นเป็นสิ่งเดียว

ที่พ่อทิ้งไว้ให้นอนะ

โนนะ

ต้องไม่ให้ใครรู้ว่าเป็นนักเวทย์เด็ดขาด

ในเมืองถัดไปก็ต้องทำได้ดีล่ะนะ

อืม

จะไม่ทำผิดพลาดแบบเดิมอีกแล้ว

วงเวทย์?

โนนะ!!

ปากกระบอกปืน...!?

คุณแม่!!

โดนแล้ว

อย่างนั้นเหรอ ขอบใจ

ถ้ามีเวทมนตร์นี้ ก็สามารถโค่นศัตรูที่อยู่ไกลออกไปได้เลยสินะ

สำหรับต้นแบบแล้ว ทำได้ดีทีเดียว

ไปเก็บจอมเวทที่ถูกโค่นลงมามาให้ข้า

ฮะ!

แต่ถึงกับทำลายเมืองได้ขนาดนี้

เป็นจอมเวทที่เก่งกาจไม่เบาเลย

นั่น...

ผู้อำนวยการการ์เต้

ถ้าผ่านวงเวทมนตร์นี้ไป จะไปถึงตรงนั้นได้ไหมนะ?

ในห้องทดลอง สัตว์ที่ผ่านไปได้ทั้งหมดกลายเป็นก้อนเนื้อแล้วก็ตายไปหมดเลย

ปืนไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่ว่า

คนนี่สิที่ไปไม่ได้

อ...อย่างนั้นหรือครับ

มนุษย์ที่

สามารถใช้งานได้อย่างสมบูรณ์แบบได้มีเพียงน้อยนิดเท่านั้น

การวิจัยเครื่องมือเวทมนตร์ก้าวหน้าไปมากแล้ว แต่ว่า

ณ ตอนนี้...แต่ว่านะ

สักวันหนึ่ง จะทำให้เวทมนตร์ทั้งหมด

กลายเป็นของสำนักเฝ้าสังเกตเวทมนตร์ไปให้ได้

ความสงบที่แตกสลายไปแล้วก็ไม่กลับคืนมา การพบเจอครั้งใหม่ที่มอบให้โนนะคือ...

สัปดาห์หน้า 30 ตุลาคม (พฤหัสบดี) จะเผยแพร่!!