ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

โนะนะ!

ตื่นได้แล้ว!

จะสายแล้วนะ?

เป็นอาหารเช้านะ

เป็นแซนด์วิชก็ดีไหมล่ะ?

แน่นอนว่าทาบะที่วางอยู่ตรงนั้นมันทำให้ฉันนึกถึง...

เอาชุดนอนไปใส่ในตะกร้าซักนะ

ฉันจะซักให้เอง

คุณแม่...

คะ...?

ฉัน...

เป็นยังไงบ้าง...?

ไม่จริงเหรอ!?

ห๊ะ

ฉัน...

ตอนนั้นตกจากแม่น้ำ...

คะ...ขอโทษนะคะ คุณตรงนั้น!

คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน!?

ฉัน...ก็มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...

แม่ของฉันไม่เห็นเหรอ?

สีผมเหมือนกับฉัน

แต่ว่าส่วนสูงสูงกว่าฉันด้วย

เอาล่ะ...

นอกจากคุณกับฉันแล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว

อีกอย่างนะ

คุณจะไม่ได้เจอครอบครัวอีกแล้วนะ

ที่นี่คือ

สำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์

ฐานที่ 30

คุณถูกสำนักเฝ้าระวังจับตัวได้แล้วนะ

โนนา เอวิน จอมเวท

คุณ

ไหลลงมาอยู่ที่แม่น้ำใกล้ๆ ฐานทัพแห่งนี้

ทำไมถึงรู้ชื่อฉัน...?

คุณเป็นมนุษย์เหรอ?

หรือว่าเป็นจอมเวท?

ถ้าเป็นมนุษย์

ก็จะไม่ถูกสำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์จับตัวไปหรอกนะ

อย่างนั้นเหรอ...

ใช่ไหมล่ะ

ตื่นแล้วสินะ โนนา เอวิน

จนกว่าจะถึงตอนนั้น เธอก็อยู่ที่นี่ไปก่อน

จะเขียนจดหมายไปยังสำนักงานใหญ่ของหน่วยงานเฝ้าระวังเวทมนตร์ว่าจับตัวเธอได้แล้ว

การลงโทษคงเป็นเรื่องที่สำนักงานใหญ่จะเป็นคนตัดสิน

แม่น่ะ!?

แม่ของฉันเป็นยังไงบ้าง!?

ก็ไม่รู้สิ

แกก็ห่วงตัวเองก่อนสิ

ขอร้องล่ะ!

อย่างน้อยก็บอกมาหน่อยว่าเป็นยังไง!

ท่านเป็นครอบครัวของฉันนะ!

หุบปาก

อย่าลืมสิว่าพวกแกมีพวกเราอยู่

เวทมนตร์เข็มด้าย!

ห้องขังเดี่ยวนี้มันพิเศษนะ

เพราะว่ามันถูกเคลือบด้วยเวทมนตร์ที่สะท้อนกับลูกกรงและผนัง

สิ่งที่เจ้าทำได้ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเลย

มีหินเย็บติดอยู่เหรอ?

ดูเหมือนว่าปืนนั่นจะไม่ได้เคลือบด้วยการเคลือบแบบนั้นสินะ

นักเวทจะขัดขืนเหรอ?

โลวีที่ยอมรับว่าตัวเองเป็นนักเวท

และพ่อแม่ของโลวีที่ไม่รู้อะไรเลยก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน

สำหรับหน่วยเฝ้าระวังแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นนักเวทหรือมนุษย์ก็เหมือนกัน

สิ่งที่หน่วยเฝ้าระวังเวทมนตร์ปกป้องอยู่

ก็คือแค่มนุษย์ที่เชื่อฟังตัวเองเท่านั้นไม่ใช่เหรอ!?

แย่จริง

มาทำปืนพังซะได้

จะส่งเสียงดังไปเถอะ

ยังไงซะก็ไม่มีใครมาช่วยหรอก

มิรามิรา

ถึงเวลาแล้ว

ไปกันเถอะ

ค่ะ

แต่ว่า... คงเป็นการประหารต่อหน้าสาธารณชนล่ะนะ

โนนา เอวิน

ทุกอย่างที่เธอพูดเมื่อกี้จะถูกแจ้งไปยังสำนักงานใหญ่ทั้งหมด

การลงโทษน่ะ ทางสำนักงานใหญ่จะเป็นคนตัดสินเอง

คุณแม่...

กลับมาแล้วเหรอ...?

นี่...

คือว่า...

...

ไปอยู่ที่ไหนมา?

มิ...

ชื่อมิรามิใช่ไหม?

ตอนแรกนึกว่าฉันจะถูกส่งไปที่ศูนย์ดูแล...

ตอนนี้ฉันยังไม่มีแผนว่าจะไปที่ศูนย์ดูแล

ฉันอยู่ที่นี่มาประมาณ 3 เดือนแล้ว

เอ๊ะ...

ทำไมล่ะ!?

ฉันทำงานอยู่ที่นี่ค่ะ

นี่ มิรามิรา

ข้างนอกกรงนี้เป็นยังไงบ้าง?

กำลังทำงาน...เหรอ?

จอมเวทไม่ได้ไปที่ศูนย์ควบคุม...?

งานนั้นน่ะ

ฉันก็อยากจะไปช่วยทำด้วยได้ไหม?

จะแหกคุกเหรอ?

เป็นไปไม่ได้หรอก

หนีไม่พ้นหรอก

อันนี้ที่ติดอยู่กับเท้าของฉัน

ถึงจะไม่รู้ว่ามันทำงานยังไง

แต่มันน่าจะใช้ระบุตำแหน่งของฉันอยู่

มันทำจากวัสดุที่แข็ง

เลยไม่น่าจะพังง่ายๆ

ถ้าจะใช้งาน ก็สามารถติดอันนี้ได้นะ

แต่อะ...

ถ้าออกไปข้างนอกได้

อาจจะมีวิธีบางอย่างก็ได้

ถ้าเราสองคนร่วมมือกัน

ต้อง...

บอกว่ามันเป็นไปไม่ได้นี่นา!

ทำไมถึงต้องออกมาขนาดนั้นล่ะ?

ถึงหนีไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน

ก็จะถูกตามล่าไปตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ?

โดยที่ยังไม่รู้ว่าแม่เป็นยังไง

ไม่อยากถูกประหาร

ดังนั้น

ถ้ามีโอกาสแม้แต่น้อย

ก็อยากจะลองดู

เมื่อก่อน...

ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะ

ฉันมีพี่ชายค่ะ

ห้องขังที่คุณอยู่

เดิมทีเป็นที่ที่พี่ชายของฉันเคยอยู่ค่ะ

แต่ว่า

เพราะฉัน พี่ชายของฉันถึงได้ถูกส่งไปยังสถานกักกันค่ะ

ได้

ถูกชวนไปงานวันเกิดของรอยที่บ้านแถวนี้ไม่ใช่เหรอ?

...ไม่ไปมิรามิก็ได้เหรอ?

ถ้าไม่มีเพื่อน

ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเป็นพ่อมดแม่มด

พ่อมดแม่มดน่ะมีสายเลือดนะ?

พี่ชายกับพ่อก็เป็นพ่อมดแม่มด ถ้าฉันถูกจับได้ ทุกคนก็จะเดือดร้อน

อยู่คนเดียวมันสบายกว่า

ไปงานวันเกิดของรอยมานะ

ผะ...ฉัน...!

ไปแล้วนะ!

นี่ มิรามิ มาสายแล้วนะ

เอ๊ะ? พี่ชาย!?

พี่ชาย

แตกต่างจากฉัน

ที่นี่

ฉันอิจฉาพี่ชายคนนั้นจัง

เขาบอกว่าไม่มีวิธีรักษา

เหมือนจะป่วยเป็นโรคเรื้อรัง

แล้วก็เป็นครอบครัวพ่อลูกใช่ไหม?

มากมายขนาดนี้

ทุกคนเพื่อพ่อ...

น่าสงสารจังเลยนะ

ต้องถูกทิ้งไว้แค่เด็กคนเดียวเนี่ย

การมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นก็ไม่แย่ไม่ใช่เหรอ

ถึงจะอยู่คนเดียวก็สบายกว่าก็จริง แต่ว่า

ก็ฉันน่ะนะ ไม่ว่าจะมีคนมางานศพกี่คนก็ไม่สนหรอกนะ

แค่การต้องใช้ชีวิตโดยการอดทนทำในสิ่งที่อยากทำน่ะ ฉันไม่ชอบเลยล่ะ

อยากจะทำตามใจตัวเอง

ในที่ที่ชอบ

กินของที่ชอบ

อยากอยู่กับคนที่ชอบ

ก็คิดว่าทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ

ในเมื่อเกิดมาแล้ว

นั่นแหละ

วิธีคิดของพี่

ฉันก็อยากเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

สำนักเฝ้ามองเวทมนตร์

พวกแกเป็นนักเวทสินะ

เอ๊ะ...?

มีหลักฐานอะไร?

ใครเป็นคนแจ้งล่ะ!?

คราวนี้ไม่ใช่การแจ้ง

เป็นโรคเรื้อรังที่พ่อเป็น

ดังนั้นครอบครัวของผู้ที่ติดโรค

ทั้งหมดก็จะเป็นผู้ใช้เวทมนตร์

มาอยู่กับพวกเราเถอะ

โรคนี้มีแค่ในสถานดูแลเท่านั้นที่ยืนยันได้

เป็นโรคที่ผู้ใช้เวทมนตร์เป็น

ถ้าใช้เวทมนตร์ต่อต้าน

โทษประหารชีวิตจะถูกตัดสินทันที

ทำตัวให้สงบหน่อย

ไม่เป็นไร มีฉันอยู่ตรงนี้นะ

แต่เนื่องจากพวกเขารู้ว่ามีโอกาส 1 ใน 20 ที่นักเวทย์จะติดโรคนี้

สำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์จึงได้ลงดาบกับทุกคนที่ติดโรคนี้

เรื่องที่รู้ทีหลังคือ

โรคภัยไข้เจ็บนั้น มนุษย์ก็เป็นได้เหมือนกัน

ไม่ใช่ว่าต้องไปที่อาคารจัดการเหรอครับ!?

เพราะว่าขาดแคลนแรงงานน่ะ

พวกแกพี่น้องน่ะ วันนี้เป็นต้นไปจะมาทำงานที่ฐานที่ 30 แห่งนี้

ถ้าเข้าใจแล้วก็เอาอันนี้มาติดที่ข้อเท้าซะ

แต่ก็นะ... ก็ยังดีกว่าไปที่อาคารจัดการอยู่หน่อย

ด้วยกุญแจข้อเท้าอันนี้ พวกเราจะสามารถติดตามตำแหน่งของพวกแกได้

อย่าคิดที่จะหนีเด็ดขาดล่ะ

สุดท้ายแล้วมันก็เหมือนทาสนั่นแหละ

เรื่องธรรมดานี่

ถ้าศูนย์บัญชาการของหน่วยเฝ้าระวังรู้เข้าคงแย่แน่ๆ

เงียบไว้ก็พอ

ฐานทัพนี้มีแค่ 4 คนนี่นา

ก็จริงของนาย

อีกอย่างนะ

จะจัดการกับจอมเวทยังไงก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก

เอ๊ะ...?

ห้องนี้... เป็นห้องที่ทำความสะอาดได้เหรอ...?

นี่มัน...!

มิรามิรา!!

แกมาอยู่ที่ห้องนี้ได้ยังไง!!

ไอ้ตัวไร้ประโยชน์นี่!!

คนทำความสะอาดอยู่ห้องข้างนี่!

อืม

นายตอบว่า 'อืม' เนี่ย...

มิรามิรา

หน้าตาแบบนั้น... ไหวอยู่ไหม

ฉันเจอของที่ดีกว่าน่ะ

บางทีเราอาจจะออกไปจากที่นี่ได้

เอ๊ะ...?

ฉันเจอพวงกุญแจในห้องที่เดินเข้าไปผิดเมื่อวันนี้

ในนั้นต้องมีกุญแจของปลอกแขนนี้แน่ๆ

ฉันคิดว่าจะแอบขโมยกุญแจดอกนั้นออกมา

!

ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็จะหาได้ยาก

ฉันคิดแผนว่าจะวางกำลังเฝ้าดูด้วย

นี่คือตารางเวรยาม

ที่ฉันแอบจดมา

ฮือ...

พวกเราเป็นนักเวทมนตร์นะ

มันกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้แล้ว!!

คิดอะไรอยู่เนี่ย

ถ้าถูกจับได้จะทำยังไง!?

อาจจะโดนฆ่าก็ได้นะ!?

บอกไปแล้วในวันงานศพของพ่อไม่ใช่เหรอ?

พี่ชาย

ว่าให้ทำตามใจตัวเองไง

คำพูดนั้นตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังจำไม่ลืม

ฉัน

ถ้ามีโอกาสก็คิดว่ามันคุ้มที่จะทำ

...ไม่ไหวเหรอ

น่าประหลาดใจจัง

โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ

อืม

จะหนีความผิดไปได้เหรอ?

ตอนที่แอบตรวจห้องขัง

ก็เจอโน้ตจากตารางเวรยาม

พวกแก

กำลังจะหนีรึไง

เหตุผลที่ต้องมีของแบบนี้มันก็แค่...

...

มีวิธีจัดการที่พอดีเป๊ะอยู่

ไม่นะ

เดี๋ยวก่อน...!

น้องสาวไม่รู้เรื่องนี้เลยครับ

ผมเองครับ

ที่ซ่อนสิ่งนั้นไว้

คนที่พยายามจะหนีจากที่นี่ก็คือผมครับ

ฉันเบื่อเต็มทนแล้วนะ

เอ๊ะ...?

ก็เลยวางแผนจะหนีไปคนเดียวไง

พูดอะไรน่ะ พี่ชาย...?

ถ้าโดนจับได้ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

น้องสาวมันเป็นตัวถ่วง เลยตั้งใจจะทิ้งไว้ข้างหลัง

พวกแกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าพวกแกมันไร้ประโยชน์?

ดังนั้นก็เลยจะไปคนเดียว

เหนื่อยที่จะต้องมาฟังเรื่องไร้สาระของเจ้าหมอนี่ตอนกลางคืนแล้วล่ะ

...แล้ว

การปฏิบัติต่อที่ 'เหมาะสม' น่ะ มันคืออะไรเหรอ?

พี่ชายของเธอน่ะ ถูกส่งไปที่สถานดูแลแล้ว

ส่วนเธอ ไม่ได้คิดจะหนีออกไป

ก็ทำงานให้มันดีๆ หน่อยสิ

ขอโทษนะคะ พี่ชาย...

ที่ให้พี่พูดโกหกแบบนั้น...

ขอโทษนะคะ...

คนที่รู้ชื่อโนนาคือ

ฉันที่ไปเจอเธอ

หลังจากนั้นก็เลิกคิดว่าจะหนีไป

มีแม่น้ำไหลอยู่ใกล้ๆ บริเวณนี้ค่ะ

ตอนที่ตั้งใจจะซักผ้าแถวนั้น

โนนาก็ไหลมาอยู่ที่แม่น้ำพอดี

คนที่รู้ว่าเป็นพ่อมดที่หนีมา

ก็หลังจากที่รายงานเจ้าหน้าที่ตรวจการณ์ว่า 'มีคนล้มลง' ค่ะ...

อุคิชิค่ะ

ขอโทษนะคะ

คิดว่าควรจะเลิกพยายามแหกคุกไปดีกว่า

ดังนั้น การหนีก็ไม่ได้หยุด

แต่ก็ไม่สามารถให้ความร่วมมือได้

ถ้าพวกนักเวทถูกจับได้

ทุกอย่างก็จะจบสิ้นลง

มิรามิรา

ตื่นได้แล้ว

เขา/เธอยอมแพ้แล้วเหรอ

วันนี้เรียกเธอมาไม่ใช่เรื่องงาน

เอ๊ะ...?

ถึงแม้จะเร็วกว่าปกติหน่อยนะ

มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?

การส่งเธอไปที่สถานดูแลของพวกเราถูกตัดสินแล้ว

เจ้าหน้าที่เฝ้าระวังได้ก่ออุบัติเหตุ

ที่พาดว่ามีพลเรือนเข้ามาเกี่ยวข้อง

ดูเหมือนว่าจะเหยียบพลเรือนที่กำลังเดินอยู่บนทางขึ้นเขาโดยรถม้า

โชคดีที่นอกจากพลเรือนที่เสียชีวิตแล้ว ก็ไม่มีพยานคนอื่นเลย

ดังนั้นอุบัติเหตุนั้น

ก็ตกเป็นของเจ้าแล้ว

เจ้าต้องรับบาปนี้

และปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนในฐานะผู้กระทำผิด

จะมีการพิจารณาคดี แต่ก็เป็นแค่พิธีการเท่านั้น

เจ้าจะถูกส่งไปยังสถานกักกันตามเดิม

แต่จะถูกส่งไปยังเรือนจำพิเศษสำหรับอาชญากร

จอมเวทที่เป็นอาชญากรจะไม่ถูกส่งไปยังสถานกักกันทั่วไป

มันเป็นเรื่องธรรมดาจะตาย

นั่นเป็นความประสงค์ของสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์ใช่ไหมครับ!?

นั่นมันแปลกมากเลยนะ!!

นั่น...

พี่ชายของเธอก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

!

พี่ชายของเธอก็ต้องรับโทษให้กับคนคนนั้น

แล้วก็ถูกส่งไปยังเรือนจำพิเศษสำหรับนักโทษ

ตอนที่รู้ว่าเขาวางแผนหลบหนี

ก็เกิดฆาตกรรมขึ้นพอดี

นักเวทก็ทำได้แค่ต้องเชื่อฟังมนุษย์เท่านั้นแหละ

นั่นแหละคือชีวิตของนักเวท

เข้าใจแล้วก็ไปกัน

เดิน

อยากจะทำตามใจตัวเองจัง

พี่

ฉัน

ใจของตัวเอง

ลืมไปแล้วว่ามันอยู่ที่ไหน

เสียงอะไรน่ะ?

นะ...!

ทำอะไรอยู่น่ะ!!

ถ้าถูกจับได้ว่าเป็นนักเวท

ทุกอย่างก็จะจบสิ้นลง

เพราะว่าฉันพูดเรื่องนั้นออกไป...

ถ้ามาตายที่นี่ล่ะ

จะไปอธิบายให้สำนักงานใหญ่ได้ยังไงกัน!!

มิรามิรา! คอยประคองร่างนี่ไว้

ฉันจะไปเรียกเจ้าหน้าที่คนอื่น...

ถูกเย็บติดไว้...

ถ้าส่งเสียงออกมาจะจ้องตาใส่

ไม่ต้องปิดบังเวทมนตร์นี่มันสบายจังเลยนะ

ฉันอยากรู้ว่าแม่ไปอยู่ที่ไหน

ยังไม่ถูกประหารได้

เหมือนเมื่อก่อน

อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับครอบครัว

ความปรารถนาของฉันก็มีแค่นั้น

มิรามิราจะ

ทำยังไงดี?

เพื่อที่ตัวจะเป็นตัวของตัวเอง... จะมาฉายในวันที่ 6 พฤศจิกายน!!

ฉันจะหนีจากที่นี่เพื่อตามหาคุณแม่