ตอนที่ 14

[วิทช์รีฟ]

พี่ชายอย่างกิลก็หายลับไปในทะเลแล้ว...

สายสัมพันธ์และความไว้วางใจถูกชั่งน้ำหนักบนตาชั่งแห่ง 'ข้อผูกมัด'...

ฮาคุริ

ให้ตายสิ...

ฮ่า

ฮ่า

นอกจากพวกเราแล้ว ทุกคนก็ตกลงไปในทะเลหมดแล้ว

คงต้องเดินต่อไปแล้วสินะ...

ไม่รู้ว่าหินจะถล่มอีกเมื่อไหร่

รีบหน่อย!

ตามมาเงียบๆ หน่อยสิ

เวทมนตร์แห่งล้อ

เวทมนตร์แห่งล้อ

ไม่จริงน่า...!

!

ชนล้อกับหินแล้วพยายามจะทำให้หินถล่มอีกครั้งสินะ?

คงจะตั้งใจจะหนีในช่วงเวลานั้นสินะ

น่าเสียดายนะ

ทางเลือกของแกมีแค่สองอย่าง

ตามข้ามา

หรือจะตายตรงนี้

ฉัน...

ต้องไปเจอครอบครัวของฉัน

นั่นคือทางเลือกของฉัน!

ฉันจะหนีจากแกให้ได้

ถ้าทำได้ก็ลองดูสิ

ไปกันเถอะ

...อึก!!

ไปกันเถอะ!!

อะ...อะไรนั่น...?

เป็นอาหารฉุกเฉินจากสำนักงานเฝ้าระวัง

กินซะ

ให้ตายสิ

ไม่เอาหรอก ของที่ดูน่ากินแบบนั้น

ฟุ่มเฟือยชะมัด

เฮ้

อันที่อยู่ตรงคอนั่นนี่เหมาะเลยนะ ไว้พัด

ให้ขอยืมหน่อย

อ๊ะ!?

นี่มันสำคัญยิ่งกว่าชีวิตข้าอีกนะ!

จะให้แกมาแตะได้ยังไง!!

อยากจะก่อไฟนี่นา

ได้สิ แค่แป๊บเดียวเอง

อย่ามาล้อเล่นนะ!!

รองจากชีวิตเลยเหรอ?

เครื่องประดับประหลาดนั่นเหรอ?

นี่อาจจะเชื่อมโยงกับครอบครัวของฉันก็ได้

เป็นของสำคัญนะ

ฉันไม่รู้จักหน้าพ่อแม่ตัวเองเลย

จะไม่ให้ใช้จุดไฟอะไรนั่นเด็ดขาด!!

ไม่รู้สิ ประมาณ 12 มั้ง?

อะไรน่ะ จู่ๆ ก็...?

ตอนนี้แกอายุเท่าไหร่แล้ว?

เด็กน้อยนี่นา...

อ๊ะ!?

ถึงจะเป็นเด็ก แต่ก็แยกแยะระหว่างจินตนาการกับความจริงได้ไม่ใช่เหรอ

ถึงอายุขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มารับ

ครอบครัวของแกน่ะ ไม่ได้เจอแล้วนะ

กับพวกที่อาจจะยังมีอยู่ก็ได้

ฝันไปก็เท่านั้นแหละ

ชื่อกิลเหรอ?

ก็เพราะเป็นแบบนั้นนี่แหละ ถึงโดนพวกนั้นหลอกได้

พวกแกรู้อะไรของพวกแกกันวะ?

ไม่มีสิทธิ์มาเทศนาหรอก

ถ้าแกพูดอะไรกับไอ้หมอนั่นอีก

ฉันจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ หรอก

กิลเป็นพี่ชายของฉันนะ

ก็...นั่นแหละ

ก็เพราะว่าแกไม่มีครอบครัวนี่ไง

ถึงได้พูดจาหูฟังดีๆ

แล้วก็พยายามจะใช้แกให้เป็นประโยชน์ต่างหาก

...พี่ชายเหรอ

เขาก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ?

ถึงจะไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือดก็เถอะ?

ก็อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

แต่ว่า...

รู้ว่าเขาเป็นจอมเวท

คนที่เดินทางมากับฉันจนถึงวันนี้

ก็คือความจริง

แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

แล้วก็...

ฉันไม่ได้ฝันไปนะ

แค่ต้องการจะรู้จักตัวตนของตัวเองเท่านั้นเอง

...อย่างนั้นเหรอ

รีบไปนอนซะ

พรุ่งนี้ก็ต้องเดินต่อไป

ฝนตกหนักจัง

เฮ้

พักสักที่...

ฝนทำให้ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า

เดี๋ยวก่อน!!

ทำอะไรอยู่เนี่ย! อยากตายเหรอ!?

ถึงจะมีแบบนั้นก็เถอะ

ยังไงก็คงไม่ได้เจอครอบครัวหรอก

ลืมมันไปซะ

มนุษย์มันก็ไม่เข้าใจหรอก

สำหรับฉันแล้ว

สิ่งนั้นคือทุกสิ่งทุกอย่างของความผูกพันกับครอบครัว

กิลที่เคยอยู่ด้วยกันก็จากไปแล้ว

การมีอิสระอย่างเป็นปกติ

การมีครอบครัวและเพื่อนพ้องอยู่ด้วยอย่างเป็นปกติ

สำหรับพวกมนุษย์อย่างพวกเธอที่ไม่จำเป็นต้องกลัวสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์

คงไม่เข้าใจหรอก

...การเดินไปถึงสำนักงานเฝ้าระวังก็ยุ่งยาก

แบบว่า...

ช่างมันเถอะ

ฆ่าฉันซะ

หืม...?

...หลับอยู่เหรอ

ไอ้หมอนั่น...?

เฮ้

จะไปไหนน่ะ?

นี่แหละที่อยากได้ใช่ไหมล่ะ?

เมื่อการกระทำนั้นปราศจากผลประโยชน์ จิตใจก็เผยให้เห็น...

มาสัมผัสกันในตอนหน้า!