ตอนที่ 15

วิชครี

ตอนที่ 15

การกระทำที่เข้าถึงหัวใจ...เป็นเพียงความตามใจ หรือว่า?

ฮาคุริ

นี่ไง

...ทำไมล่ะ...?

ที่สำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์มีไอเท็มที่มีประโยชน์อยู่นะ

มันคือของวิเศษ

เจ้านี่สามารถค้นหาสิ่งของได้

แต่ว่าความแม่นยำมันต่ำเกินไป เลยไม่ได้ใช้มันเลย...

ก็พบว่ามันตกใกล้กว่าที่คิดไว้

ลองเสี่ยงดูหน่อย

ที่หน่วยงานเฝ้าระวังเวทมนตร์สร้างขึ้น

เป็นเครื่องมือที่ทำให้สามารถใช้เวทมนตร์ได้

ดาบเล่มนี้ก็เป็นแบบนั้น

ของวิเศษ...เหรอ...?

แม้แต่ผู้ตรวจการ

ก็มีแค่คนจำกัดเท่านั้นที่ใช้ได้

นั่นแหละคือของวิเศษ

ทำไมถึงต้องไปตามหาด้วยล่ะ...?

ค...

วิธีการที่เจอมาน่ะ...

ไม่ใช่เรื่องนั้นซะหน่อย...

มันไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย!!

สำหรับนาย

ก็เลย

เพื่อให้เดินไปถึงสำนักงานเฝ้าระวังเวทมนตร์

ทำหน้าเหมือนโลกจะแตกเชียว...

แค่ทำสร้อยคอหายไปอันเดียว

นายตั้งใจจริง ๆ

ว่าจะตามหาครอบครัวสินะ

กับฉันน่ะ

มันตรงกันข้ามเลย

เอ๊ะ...?

...เป็นเรื่องเมื่อ 10 ปีที่แล้ว

แต่เป็นคนส่งของในเมืองที่ตัวเองอาศัยอยู่

ตอนนั้นฉัน

ไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่เฝ้าระวัง

กับภรรยาและลูกสาวทั้งสามคน

ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

ถึงจะเป็นครอบครัวธรรมดา แต่ก็มีความสุขนะ

เช้าวันนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ

กินอาหารเช้าร่วมกัน

โดยมีภรรยาและลูกสาวส่งไป

แล้วก็ออกไปส่งของที่เมืองข้างๆ

แล้วก็เลิกงานตามปกติ

ซื้อของฝากให้ภรรยาและลูกสาว แล้วก็กลับเข้าเมือง

...ใคร ๆ ก็เห็นได้ชัด

ว่าเป็นฝีมือของนักเวท

รีบตรงไปยังบ้านของตัวเอง

ประตูหน้าต่างถูกล็อก และไม่มีกระเป๋าสตางค์

รู้ว่าภรรยาและลูกสาวออกไปข้างนอก

เพื่อตามหาครอบครัว ฉันจึงเข้าไปในสำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์

บางทีพวกเขาอาจจะหนีออกไปนอกเมืองแล้ว

ฉันจึงเอาความหวังไว้กับความเป็นไปได้ที่ว่าทั้งสองคนยังมีชีวิตอยู่

แต่ว่า

จนถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้เจอภรรยาและลูกสาวเลย

คิดว่าถ้าจับพ่อมดมาได้ อาจจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างก็ได้

เหตุการณ์เดียวกันนี้เกิดขึ้นทั่วประเทศ

3 ปีที่แล้ว

มีรายงานว่ามีร่างมนุษย์ตกลงมาจากท้องฟ้า

ร่างต่างๆ แตกกระจัดกระจาย

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถระบุจำนวนที่แน่นอนหรือเพศได้ แต่ว่า

จากข้าวของที่ติดอยู่กับร่าง ก็ทราบได้ว่าพวกเขาเป็นชาวเมืองนั้น

หลังจากนั้นก็มีคนเห็นว่าร่างต่างๆ ตกลงสู่ทะเล

หรือมีสัตว์นำร่างเหล่านั้นไป

ยังมีบางส่วนที่ไม่สามารถเก็บกู้ได้

การตามหาและตรวจสอบร่างทั้งหมดนั้นเป็นไปไม่ได้

ซึ่งรวมถึงชื่อภรรยาและลูกสาวของเขาด้วย

สำนักงานเฝ้าระวังได้เปลี่ยนสถานะของชาวเมืองที่หายสาบสูญไปทั้งหมดเป็น

เสียชีวิต

มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ถึงอย่างนั้น เช้าก็มาถึง

และหนังสือพิมพ์ก็มาถึงเหมือนเมื่อวาน

แล้วฉันก็

ตัดสินใจที่จะยอมแพ้เรื่องครอบครัว

ความจริงมัน

ก็เป็นแบบนั้น

ระหว่างที่ตามหาครอบครัว

และจับพ่อมดมาได้

พลังของฉันก็ได้รับการยอมรับ

จนกลายเป็นผู้ตรวจการที่ได้รับแม้กระทั่งเครื่องมือเวทมนตร์

คนที่รอฉันอยู่ที่บ้านก็ไม่มีแล้ว

แต่ว่า

~~~~~?

ถึงจะเตรียมอาหารเย็นไว้

ถ้ามีแค่ฉันคนเดียว จานก็ใช้ได้แค่ใบเดียว

ถึงจะจับพ่อมดมาได้

ถึงจะได้รับคำชมจากคนมากมาย...

ถ้าหาครอบครัวไม่เจอ

สิ่งเหล่านั้นก็ไร้ความหมาย

สำหรับฉันมีแต่ต้องยอมแพ้

ไม่รู้ว่าจะควบคุมตัวเองยังไง

แต่ว่า...

นายมันไม่เหมือนฉันใช่ไหม?

ความหมายที่ว่าสร้อยคอเส้นนั้นสำคัญกว่าชีวิต

ฉันก็พอจะเข้าใจได้แล้ว

ฉันจะให้เชือก

คราวนี้ผูกให้แน่นๆ ล่ะ

ถึงแม้ว่าคราวหน้าจะเกือบตกหน้าผ่

ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ไหมนะ

ถ้าแกไม่รอด

ก็คงไม่ได้เจอครอบครัวด้วย

นี่

เรื่องที่พูดเมื่อเช้าน่ะ

นักเวทที่บุกเมืองไปน่ะ ถูกจับได้หรือยัง?

จนถึงตอนนี้

ไม่เคยเห็นจอมเวทที่มีลักษณะแบบนี้มาก่อนเลย

ยอมแพ้แล้ว

จอมเวทน่ะ

มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ใช้เวทมนตร์ไปตลอดชีวิตนะ

?

กินเข้าไปแล้วก็ต้องถ่ายออกมาสิ ไม่งั้นก็ตายหรอก?

ประมาณนั้นแหละ

...อะไรน่ะ? จู่ๆ ก็

ต้องใช้มันที่ไหนสักแห่ง ไม่งั้นจะว่ายังไงดี...

อาการจะแย่ลงน่ะ

เอ่อ...

พูดง่ายๆ ก็คือ

นักเวทย์คนนั้นก็คงจะใช้เวทมนตร์ไปตลอดชีวิตไม่ได้น่ะ

เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

ฉันยอมแพ้การตามหาครอบครัวไปแล้ว

...คุณน่ะ

ถึงจะบอกว่ายอมแพ้การตามหาครอบครัวไปแล้วบ่อยๆ ก็เถอะ

...ไม่เข้าใจเลย

อะไรเหรอ?

นายไม่ได้ทำหน้าแบบนั้นเลยสักนิดนะ?

ตั้งแต่เมื่อกี้

ทั้งที่ตัวเองก็มาเทศนา

นายก็เหมือนกันนี่นา

อาฮะฮะฮะ

เหมือนกับพวกจอมเวทอย่างแกเลยนี่นา!

แย่สุดๆ ไปเลย!

ฉันยัง...

ยังยอมแพ้ไม่ได้สินะ...

งั้นเหรอ...

เป็นแบบนั้นเองสินะ

ฮ่าๆ...

ไม่หลงป่าเลยเหรอ?

ไม่น่าจะเดินผิดทางใช่ไหม?

เปล่า...จำได้ว่าทางนี้ใช่แล้วนะ

นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย

ทางนี้แหละ!

มันต้องเชื่อมต่อไปยังเมืองแน่!!

รถม้า!?

อย่ามาโล่งอกง่ายๆ นะ

ดูสิ ตรงกันเป๊ะเลยนี่!

เฮ้อ...

เมืองสินะ...

คุณเบลาทรุ?

ดีจัง!

ทุกคนกำลังตามหาอยู่นะ!

เพราะเขาออกไปตั้งแต่จับจอมเวทได้แล้ว แต่ก็ยังไม่กลับมา...

เจ้าหน้าที่คนอื่นกับรถม้าล่ะ...?

...จริงๆ แล้วระหว่างทาง

มีเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยน่ะ

งั้น...

ส่วนเด็กคนนั้นล่ะ?

อ่า...เจ้าหมอนี่...

เด็กคนนี้

เป็นนักเวทเหรอ?

อึ...

อย่าขยับ!

ไปกันเถอะ

เรื่องราวจะไปฟังที่สถานีเฝ้าระวัง

!

ของใช้ทั้งหมดจะถูกยึด

กะ...คืนมาให้ฉัน!

มันเป็นของสำคัญนะ!

ไม่ไหวแล้ว ต้องรับไว้เอง

ไปกันเถอะ

ถ้าเจ้าไม่รอด

ก็คงไม่ได้เจอครอบครัวด้วย

ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้เข้าไปในสถานดูแล...

มันต่างจากคนตายตรงไหนกันวะ

ไอ้หมอนั่นมันเป็นมนุษย์

ตอนที่ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้การข่มขู่ของจอมเวท

พวกเราได้ไปช่วยเหลือ

จอมเวทที่นั่งในรถม้ากับเจ้าหน้าที่ผู้คุมอีกคนหนึ่งตกลงมาจากหน้าผ่และเสียชีวิต

ระหว่างการขนส่งจอมเวท

ก็เกิดหินถล่ม

สร้อยคอเส้นนั้นน่าจะเป็นของที่ระลึกของครอบครัวสินะ

คืนให้หน่อยได้ไหม?

แต่เมื่อกี้เจ้าเด็กนี่พยายามจะหนี...

ยังเป็นเด็กอยู่

คงจะตกใจที่ถูกเรียกว่าจอมเวทอย่างกะทันหันสินะ

ถ้าหากว่าเขาเป็นจอมเวทจริงๆ

ข้าคงจะจับตัวเขาไว้ได้ตั้งนานแล้ว

ขอโทษนะ

พอกลับไปที่กองบัญชาการแล้วจะจัดหาที่ให้พักได้

จากตรงนี้ไปถึงตัวเมืองเดินประมาณ 1 ชั่วโมงครับ

ก็เหมือนกันนี่นา

ฉันก็

นายก็

นี่

ไปกันเถอะ

...

...นะ?

โนนะ?

ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?

ขอโทษ

เหม่อไปหน่อย...

นี่คือความทรงจำของลารอวดเหรอ...?

ความทรงจำมันไหลมาจากด้าย...?

ทำไมล่ะ...?

...ว่าแต่

โนนะมี

เพื่อนสนิทอยู่ใช่ไหมคะ

ที่เป็นมนุษย์...

เอ๊ะ...?

ว่าจะทำอะไรต่อไปนั้น

จะทำตามโนนะค่ะ

คนที่ตัดสินใจว่าจะไปกับ

คุณก็คือฉันเองค่ะ

คนที่ถูกเรียกว่ากิล

คนใส่ผ้าปิดตาคนนั้น...

ดูเหมือนจะรู้จักควอเบลต้า

จากชายคนนั้น

พอจะจับอะไรได้ไหมนะ?

เวทมนตร์ของฉันอย่างน้อยก็สามารถพันธนาการเขาไว้ได้

เป้าหมายก็ไม่เคยเปลี่ยน

ฉันแค่ต้องการหาแม่ให้เจอ

แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

...แต่ว่า

คนที่เชื่อใจนักเวท

ก็ปล่อยไปไม่ได้

เข้าใจแล้ว

ผู้ชายคนนั้น

บอกว่ามันเป็นของวิเศษ

ของที่เขาพกติดตัวสักชิ้นเป็นของวิเศษ

มิรามิราอยู่ที่ลาโรวด์กับที่นี่

ส่วนฉันจะไปดูอาการของเบราทล

เข้าใจแล้ว

จะไปที่ไหน?

พลังของเครื่องมือเวทมนตร์ที่จะล้มล้างวิชาการรบที่ผ่านมา!!

สัปดาห์หน้า 19 ก.พ. (พฤหัสบดี) จะออกฉาย!!