ตอนที่ 34

อะไรกัน...? ที่นี่

ไขปริศนาของประตูได้แล้ว แต่กลับไม่มี "ห้อง"...

ข้างล่างมีเขตหิน

ลงไปตรงนั้นกัน

ตอนที่ 34 มาแล้ว

เคยอ่านในหนังสือนิทานสมัยก่อน

ว่าตึกไกลๆ มันบิดเบี้ยวหรือลอยได้น่ะ

ปรากฏการณ์นี้...

คือซูเคิโร่สินะ?

ประตูบานนั้น

ดูเหมือนจะเป็นของวิเศษจริงๆ ด้วยนะ

เส้นด้ายมันไม่ชี้ไปที่ประตูแล้ว

แต่ว่า

ตำแหน่งนั้นมันไม่สะดวกเลยนะ?

อืม ทำไมล่ะ...?

ไปกันเถอะ

มิรามิราต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

!

นี่ก็... เรือนจื่อฉีงงั้นเหรอ?

เดินไปข้างหน้าตรงนี้ได้ไหมนะ...?

มิรามิรา!!

ถึงจะแค่ชั่วครู่ แต่ก็เห็นว่ากำลังเดินอยู่กับเจ้าหน้าที่

ตรงไหน!?

นั่นไง! หอคอยประภาคารนั่น

มองไม่ชัด แต่ก็แปลว่าปลอดภัยสินะ!?

อืม

ดูเหมือนว่ากำลังจูงมือกันอยู่ด้วยนะ คิดว่าคาเชจังก็อยู่ด้วย

มาดูสถานการณ์ตรงนี้สักหน่อยดีกว่า

ไม่รู้ด้วยว่าที่นี่คือที่ไหน

อ๊ะ... อ่า ใช่แล้ว!

!

เป็นอะไรไป?

ด้ายเวทมนตร์

ไม่ยอมหาเข็ม

แต่เข็มก็ไม่ได้หายไปไหนนะ

หมายความว่ายังไงกัน!?

บางทีอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับมิรามิราก็ได้

อัลบั้มเสร็จหรือยัง?

อืม สมบูรณ์แบบเลย

เจ้าหน้าที่ไบรอน

การใช้เครื่องมือเวทมนตร์นี่

จะไม่รายงานเรื่องนี้จริงๆ เหรอ?

พวกแกแค่เงียบไว้ก็พอ

ก่อนเหตุการณ์โจมตีควอเบลตา

ฉันจำได้ว่ามีภาพที่คาชิเอะจังเดินอยู่กับใครบางคนเยอะเลย

แถวซูอุย

หาคนที่น่าจะหายตัวไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

จากการทำอัลบั้มและสืบหาข้อมูลการพบเห็นของควอเบลตา

ก็มาถึงคาชิเอะจัง

ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่ค่อนข้างโดดเด่นในละแวกนี้นะ

ความทรงจำของคนที่เดินอยู่ข้างๆ คาชิเอะ

รายละเอียดของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันไป

แต่ก็มีส่วนที่ทับซ้อนกับข้อมูลของควอเบลต้าที่สำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์มีอยู่บ้าง

ผมสงสัยว่าคนคนนั้น

ไม่ใช่หนึ่งในควอเบลต้า

ไม่มีความทรงจำที่เห็นใบหน้าชัดๆ เลย

เก่งเรื่องการลบการมีอยู่ของตัวเองนี่นา

ซ่อนอยู่ที่ไหนก็ไม่มีความหมายหรอก

เหล่าชาวควอเบลตา

จำได้ว่า...

น่าจะถูกถ่ายรูปไว้แล้วนะ...

ที่นี่...?

จัตุรัส...?

นี่ ดูสิ

เด็กคนนั้นอีกแล้วล่ะ

น้องคาชิเอะ

อัจฉริยะด้านความจำคนนั้น

เป็นเด็กที่จำได้ทุกอย่างเลยใช่ไหม?

ถึงจะผ่านมานานแล้วก็ยังจำเรื่องเก่าๆ ได้อยู่เลยนะ

แต่ว่าก็จำความผิดพลาดหรือความล้มเหลวของคนอื่นได้ทั้งหมดด้วยนะ

แย่สุดๆ เลย

เพราะว่าเรียนเก่งนี่นา

เลยเป็นที่รักของผู้ใหญ่ได้สินะ~

นี่...

เหมือนกับเหตุการณ์เมื่อ 2 เดือน 12 วันก่อนเลย...

คาชิเอจังอีกคน...

โอ๊ยยยย

รินจังเป็นคนดึงขา!

วะ...ไม่ใช่ฉันนะ!!

หลังจากนี้ยูเฟียจังล้ม

เธอก็จะโทษว่าเป็นความผิดของรินจัง...

หลังจากนี้ฝนก็จะตก

เล่นข้างนอกไม่ได้แล้วทุกคนก็ต้องกลับบ้าน

ฝนตกจริงๆ ด้วย...

นี่มัน...! หยุดแล้ว!!

อุ๊ยยย! รินจังมาขวางขา!

เป็นเด็กที่จำได้ทุกอย่างใช่ไหม?

คาชิเอจังนะ

หมายความว่ายังไง?

สปานมันสั้นนะ แต่ว่า

เวลาเดิมๆ มันวนซ้ำอยู่เรื่อยๆ

ไปดูกันว่าในเมืองเป็นยังไงบ้าง

อืม

!

ที่นี่

จัตุรัสเดิมอีกแล้ว!

ไม่นะ...

มันอยู่ในความทรงจำของฉันเลย

ใช่แล้ว ที่นี่

มันเหมือนกับที่จำได้ทุกอย่างเลยนี่นา

ไม่เข้าใจเลย

ตั้งแต่เมื่อกี้มีแต่เรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้น

...เหมือนอยู่ในความฝัน

แล้วก็ถูกพามาที่กรมเฝ้าระวังเวทมนตร์

แม่ถูกยิงตาย

พอรู้ตัวก็มาอยู่ในที่แปลกๆ แล้ว...

ทั้งหมด

ถ้าเป็นความฝันก็คงจะดี...

ตื่นเถอะนะ...

ขอร้องล่ะ...

ตื่นได้แล้ว!

ตื่นสิ!

ขอร้องล่ะนะ...

นี่ ดูสิ

คนนั้นยังอยู่เลยนะ

เป็นเด็กที่จำอะไรได้หมดเลยใช่ไหม?

คาศิเอะจัง

อยากมีเพื่อน

ฉัน...

ก็เลยจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้

ก็ไปที่จัตุรัสที่ทุกคนมารวมตัวกัน

แล้วก็พยายามหาคนที่อยากจะเป็นเพื่อน

แต่ว่า...

ก็แค่รู้สึกน่าสมเพชเท่านั้น

เลยค่อยๆ เริ่มไม่ชอบข้างนอก...

ว่าการอยู่คนเดียวมันสบายกว่า

ฉันก็เพิ่งรู้ตัว

ทำไมถึงแสดงความทรงจำนี้ออกมาล่ะ?

ทั้งๆ ที่ยังมีความทรงจำที่สนุกกว่าอีก

...

จะลองหาความทรงจำอย่างอื่นดูไหม

ปรากฏการณ์ประหลาดนี่...

ก็เป็นเวทมนตร์จริงๆ ด้วย

เอ๊ะ?

กล้องที่ผู้ตรวจการใช้

ผมคิดว่านั่นคือเครื่องมือเวทมนตร์

...?

ถ้าเราถูกกักขังไว้ที่นี่เพราะอิทธิพลของเวทมนตร์นั้น ก็สามารถอธิบายได้

น่าจะเป็นการใช้เครื่องมือเวทมนตร์เพื่อสอดแนมความทรงจำของเรา แล้วก็สืบเรื่องควอเบลตาสินะ

นั่นมันหมายความว่ายังไง...?

ความทรงจำอื่นอาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ความทรงจำที่สนุกกว่านั้นด้วย...

ลองไปค้นหาดูไหมคะ

มาคิดไปด้วยกันว่าจะทำอะไรต่อไปดี

อืม...

อา...

ไม่คิดเลยว่ามันจะจบลงแบบนี้...

เพราะคาชิเอจังฉลาด

เธอต้องรู้ว่าเรื่องพวกนั้นเป็นแค่เครื่องปลอบใจ

ถ้าถูกเห็นความทรงจำของฉัน

ก็จะถูกผู้ตรวจการรู้ว่าฉันเป็นนักเวท

แต่สำหรับฉัน

ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ของทุกคนด้วย...

อยากจะได้รับสิ่งที่คิดว่ามันถูกต้อง

คิดว่าต้องช่วยคาศิเอจัง

ยิ่งพยายามจะหลุดพ้นจากตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้

ฉันก็ยิ่งถูกตอกย้ำว่า

ตัวเองนั้นไร้ความสามารถ

ยังคงเป็นแบบนั้นมาตลอด

ขอโทษนะ...

...ขอโทษนะ

โนนะ...

ทุกคน...

ผม/ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเกี่ยวผม/ฉัน...

?

เข็มของโนนา...!

โนนายังอยู่ที่ไหนสักแห่งและรอฉันอยู่

ฉันเกือบจะยอมแพ้แล้ว

ใช้เวทมนตร์เหรอ?

เมื่อไหร่...?

ตอนนั้นยังมีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่นะ

นิดหน่อย...

รู้สึกหงุดหงิด...

ทำไมถึงได้

ถูกใครบางคนเป็นกำลังใจอยู่ตลอดเวลาเลยนะ

อาจจะมีวิธีออกไปได้

จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่า 'ไม่มี' ก็ต้องหาทางออกให้เจอ

ไปทางนั้นกันเถอะ

อืม

ใช่แล้ว

ก็เพราะว่ายังไม่ได้สำรวจพื้นที่นี้จนหมด

พี่สาว!

สิ่งที่เคยเห็นแล้ว จะจำได้ทุกอย่างเลยนะ

ดอกไม้นั่น...ไม่เหมือนในความทรงจำ

เอ๊ะ...?

บ้านหลังนี้ในวันนั้น

ไม่ได้จัดดอกไม้ไว้

!

ของวิเศษที่เคยเห็นมามีกฎเกณฑ์อยู่

สิ่งที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำ...?

นี่อาจจะเป็นเบาะแสบางอย่างก็ได้

ทิวทัศน์เปลี่ยนไปแล้ว!?

ออกไปข้างนอกแล้ว!?

!!!

พี่สาวคนนี้...นี่มัน

หลบไป!!

บะ...ระเบิด...?

ขอโทษค่ะ!!

?

จะไม่บอกใครเด็ดขาด

โปรดมองข้ามไปเถอะค่ะ!!

เข้าใจแล้ว

คาชิเอจัง...?

ถ้าตายตรงนี้

จะปล่อยให้ผ่านไป

บุคคลที่สะท้อนในดวงตาของคาศิเอคือ-

เด็กคนนั้นอาจจะ...

ยังออกไปข้างนอกไม่ได้

นี่คือความทรงจำเมื่อ 16 วันก่อน

ตอนหน้า 30 ก.ค.(พฤหัสบดี) พบกันนะ!!