ตอนที่ 36

ก่อนหน้านี้ไม่มีประตูแบบนี้เลยนะ

ตอนที่ 36

หาที่ที่ต้องการเจอแล้ว...

ทั้งที่มันผุพัง แต่ประตูอย่างเดียวกลับใหม่

มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

ที่นี่ไม่เคยมีประตูแบบนี้มาก่อนเลย

คงมีใครบางคนเป็นคนติดมันไว้ล่ะมั้ง

การที่มันจะถูกลืมมันเป็นแบบนี้เหรอ

ในที่สุด...ก็เจอ

ประตูบานนี้มีอะไรอยู่เหรอ...?

แบบนี้ก็เตรียมพร้อมแล้ว

เป็นของที่เพื่อนๆ ทิ้งไว้

ดีจังที่เจอ

ที่เหลือก็

แค่เริ่มก็เท่านั้นเอง

...?

ถ้าเจอประตูแล้ว

ฉันก็จะถูกฆ่าสินะ...

เอ่อ...

งั้นขออีกอย่างสุดท้าย

อยากจะขอร้องหน่อย

อะไรเหรอ?

ก็เป็นข้อตกลงแบบนั้นนี่นา

เป็นเพื่อนกับฉันได้ไหมคะ?

เอ๊ะ...?

กินข้าวด้วยกัน เดินเล่นในเมือง

แล้วก็หาประตู

มันเหมือนกับการ

ผะ...เข้าใจแล้วค่ะ!

ที่พูดเรื่องแปลกๆ น่ะ!

ตามล่าหาสมบัติเลยค่ะ...สนุกมากเลย!

และเป็นครั้งแรกที่ถูกพึ่งพาเรื่องความทรงจำนอกเหนือจากครอบครัวด้วย...

ประตูก็เจอแล้วนี่นา

อีกไม่กี่นาทีเองไม่ใช่เหรอ?

ก็...ระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ไงคะ!!

อาจจะยังไม่เข้าใจก็ได้ค่ะ

แม้แต่คนที่เคยคิดว่าสนิทกันมาก่อน ก็ยังถูกนินทาอยู่เลย...

เธอเข้าใจความหมายของคำว่า 'เพื่อน' ไหม?

คนที่บอกว่ามนุษย์มีอิสระก็คือคุณเทเนียเองนะ

ดังนั้น ช่วงเวลาสุดท้ายนี้

ก็เลยคิดว่าจะใช้มันอย่างอิสระ

สุดท้ายนี้ เรียกฉันว่า 'เทเนีย' ได้ไหม?

คนแปลกๆ

ตามใจเถอะ

เท...

เทเนีย!

ขอบคุณนะ...

เวทมนตร์ของฟองสบู่

ฉันมีหลักการคือไม่สร้างเพื่อน

ไว้เจอกันนะ

เอ๊ะ?

เทเนีย!?

ทานิ...

จะไปไหนน่ะ?

ไม่ต้องฆ่าก็ได้นี่!?

เอ๊ะ...?

แล้วก็ไม่ได้เจอเทเนียด้วย

ในค่ำคืนนั้น

ในป่าด้านในของซูอุย

ก็มีกลุ่มผู้ใช้เวทมนตร์ที่ชื่อว่าควอเบลต้าปรากฏตัวขึ้น

นี่คือความทรงจำทั้งหมดของเทเนียแล้ว

เธอเป็นเด็กที่พยายามจะเป็นเพื่อนกับนักเวทย์

ก็เหมือนกับการที่ร่วมมือกับควอเบลตาเลยล่ะ

ถ้าถูกจับได้...

ถึงจะรู้ว่าต้องถูกสำนักเฝ้าระวังเวทมนตร์จับได้...

ฉัน...

ทางออก...หาไม่เจอเลยนะ

อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าเทเนียสักที

คงจะมีความทรงจำของแม่อยู่ที่ไหนสักแห่งสินะ?

ฉัน

อยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไป

ไม่อยากกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง

...คาชิเอะจัง

อีกแล้ว

อยู่ในความทรงจำไปตลอดก็ดีแล้วล่ะ

เกิดอะไรขึ้นกับมิรามิราเหรอ? หมายความว่ายังไง?

ไม่รู้สิ

ไปกันเถอะ

แถวนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่

ตอนนี้เลย

...!

นี่

?

...จริงด้วย

มันต้องมีมากกว่านี้สิ!?

จำนวนประภาคารมันเปลี่ยนไปนี่?

ว่าแต่

ร้านลมแห่งโชคุ

เขาว่ากันว่ามันจะดูแตกต่างกันไปตามเงื่อนไข

ฉันอ่านมาจากหนังสือ

ถ้าหากร้านลมในพื้นที่นี้ก็เป็นแบบนั้น

การที่เห็นประภาคารมิรามิราได้ใกล้ ๆ ก็เป็นแค่เรื่องโชคดีเท่านั้น

บางทีมันอาจจะหายไปเร็ว ๆ นี้ก็ได้

เราอ้อมไปทางหน้าผาโน้นแล้วปีนขึ้นไปข้างบนดีกว่า

แถวๆ ประภาคารมันวิวดีเกินไป

ทำไม...?

ไม่ว่าจะเข้าใกล้แค่ไหน ระยะห่างจากประภาคารก็ไม่เคยเปลี่ยน...

เหมือนกำลังไล่ตามภาพลวงตาอยู่

ก็ไม่เห็นมีคนอยู่ใกล้ๆ เลยนี่

เข้าใกล้กว่านี้อีกหน่อย...

ที่นี่มันอะไรกันเนี่ย?

เอ๊ะ...?

หลบไป!!

ปีศาจ!?

วิ่ง!!

นั่นใครกัน!

จู่ๆ ก็มาอยู่ตรงหน้า!!

ถึงแม้ว่ามิราจังจะรู้ว่าเขาเป็นนักเวทย์

แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะยอมรับมัน

เข้าใจแล้ว

ตามหาผู้ชายคนนี้

เพราะความทรงจำเขาไม่ชัดเจนเหมือนคาชิเอจัง

รายละเอียดอาจจะต่างกันไปบ้าง

แล้วก็ในความทรงจำของมิราจัง

มีนักเวทย์อีกสองคนอยู่ที่ซูอุย...

แต่ผู้ชายคนนี้

รู้สึกว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อนเลยนะ...

ช่างเถอะ

อะไรเหรอ?

เอ๊ะ...!?

สองคนนี้!

เข้ามาได้ยังไง!?

ในพื้นที่นี้

ได้ยินว่าต้องมีคนถือตะเกียงอนุญาตถึงจะเข้าไปได้ไม่ใช่เหรอ?

...น่าจะอย่างนั้นนะ

แต่ก็ดีแล้วล่ะ

จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหา

เพราะว่ายังไม่ชินกับของวิเศษของปราสาทดวงตาเลย...

นักมายากลเข็มกับด้าย

พ่อมดที่หนีออกมาจากถนนนั้นก็เป็นเข็มกับด้ายด้วย

ลูกสาวของพ่อมดนักเย็บปัก

...หนีออกมาโดยการขี่ตัวอักษรนี่เอง...

พ่อมดคนนี้

น่าจะมี 'ระดับ' ที่สูงมาก

ถูกเล็งเป้าไว้แล้ว...

อย่าปล่อยให้หนีไปนะ

สัปดาห์หน้า 20 สิงหาคม (พฤหัสบดี) จะมาให้ชม!!