ตอนที่ 5

การส่งพัสดุ

ช่วยรับให้ด้วยก็ดีเลย!

นี่บ้านฉันนะ

เรื่องที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย...เปิดเผยออกมาเลย!?

ดีจังที่ผ่านมาเจอตรงนี้

คนๆ นั้นไว้ใจได้ไหมคะ...?

ถึงจะดูไม่เหมือนคนไม่ดีก็เถอะ

อีกอย่างนะ

ถ้าดูเหมือนจะอันตราย ก็วิ่งหนีสุดแรงไปก็ไม่เป็นไรหรอก

นั่งตรงไหนก็ได้

โนนะ!!

โอ๊ย!

ภาพที่ถูกตัดทิ้ง...?

ขอ...ขอโทษ

ตรงแถวนั้นเป็นที่วางภาพที่ถูกตัดทิ้งน่ะ

อาฮะฮะ ใช่แล้วล่ะ

พี่ชายวาดรูปเหรอ?

อ่า...ใช่แล้วล่ะ

ก็ไม่มีเวลาทำความสะอาดเลยน่ะ

คราบสกปรกเต็มห้องนี่

สีน้ำมัน...?

ทำให้เป็นห่วงเปล่าๆ เหรอ?

แนะนำตัวช้าไปหน่อยนะ

ผมชื่อคูลท์

เป็นจิตรกรในเมืองนี้

ส่วนฉัน...

ชื่อจริงคงไม่ดีสินะ...

ฉันคือ 'โนนาริอา'

เรียกฉันว่า 'โนนา' ก็ได้

ส่วนทางนี้คือ 'มิรา'

ฉันเรียกตัวเองว่า 'มิรามิรา' น่ะ

ถึงอย่างนั้น ปริมาณงานนี่ก็เยอะมากเลย

ของที่อยากให้ไปส่งนี่คือรูปภาพเหรอ?

จริงๆ แล้วก็ใช่

นี่ทั้งหมดเป็นงานที่ไม่ได้ขายเหรอ?

ฝีมือดีมากเลยนะ

ฮ่าๆ ขอบคุณนะ

รูปนี้ไง

เป็นรูปที่น่ารักจังเลยนะ

เป็นคนที่มีท่าทางอ่อนโยน

สองคนนี้

เป็นลูกค้าของฉันมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว

มีคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังเดินทางผ่านมา

พวกเขาได้ซื้อภาพวาดของผมไป

ตอนที่ผมยังเป็นจิตรกรมือใหม่

ตอนนั้นผมดีใจมากจริงๆ

เพราะมันเป็นครั้งแรกที่ภาพวาดของผมถูกขายได้

หลังจากนั้นทุกปี

พวกเขาก็จะมาที่เมืองนี้ แล้วเล่าเรื่องการเดินทางไปเมืองต่างๆ ให้ฟัง

และก็สั่งให้วาดภาพทิวทัศน์เหล่านั้น

คู่สามีภรรยานี้ตั้งแต่ผมเริ่มเป็นจิตรกรมา 6 ปี

พวกเขาก็สั่งภาพวาดของผมทุกปีอย่างไม่ขาดสาย

ไม่เพียงแต่จะซื้อภาพวาดเท่านั้น

แต่ยังมอบสีน้ำมันชั้นดีให้ผมด้วย

เป็นคนดีมากเลยนะ

คำสั่งซื้อจากทั้งสองคน

จะ

ใช้สีที่ได้รับมาเสมอ

ซึ่งเป็นสีระดับไฮเอนด์ที่ด้วยรายได้ของผมในตอนนั้น

หามาได้ยากเลย

สีน้ำมันนั่นก็

ใช้หมดไปกับภาพนี้แล้วล่ะ

ใช้มันอย่างดีเลยนะ

งั้นภาพนั้น

ก็เป็นภาพที่สั่งทำปีนี้สินะ

...ภาพนี้ไม่เหมือนกัน

เอ๊ะ?

ปกติแล้วคุณสองคนจะมาที่เมืองนี้ก่อนฤดูใบไม้ผลิไม่ใช่เหรอ

ปีนี้ยังไม่มา

เอ๊ะ...?

อาจจะมีเหตุผลที่มาไม่ได้ก็ได้นะ

หรืออาจจะแค่เบื่อรูปของฉันแล้วก็ได้

อ๊ะ...! แต่ว่านั่นก็ไม่เป็นไร

ผมถึงสามารถยืนหยัดเป็นจิตรกรต่อไปได้

ต้องเป็นเพราะคนทั้งสองนี่แหละ

นี่คือภาพวาดที่ผมอยากจะขอบคุณพวกคุณทั้งสอง

ดังนั้น ผมจึงอยากให้พวกคุณนำภาพนี้

ไปส่งให้คุณเลแมนที่อาศัยอยู่ในเมืองซูอุย

อยากให้คุณสองท่านช่วยบอกพวกเขาหน่อย

การที่ใช้สีที่ได้รับมาหมดไปแล้ว

และความรู้สึกขอบคุณที่ฉันมี

เข้าใจแล้ว

จะไปบอกให้ครับ!

วันนี้พักค้างคืนที่นี่เลยนะ

พรุ่งนี้จะเตรียมตัวให้พร้อมออกไปได้

พักผ่อนสบายๆ ไปก่อน

ครับ!

อึก...

โระกุ...

มิรามิรา! ไปเดินเล่นกันไหม?

ก็คงอย่างนั้นนะ

มีแขกเหรอ?

ค่ะ

กントン

คุณเวอร์การ์

นี่มันอะไรกันเนี่ย

ฉันส่งจดหมายไปหลายฉบับแล้วนะ

ทำไมไม่ตอบกลับมาเลยล่ะ?

ขอโทษครับ

ยุ่งอยู่

ยุ่งเหรอ? โกหกน่า?

ปีนี้ก็ยังไม่ได้ประกาศผลงานใหม่เลยนี่นา

จดหมาย

ถึงจะไม่มีคำตอบ แต่ก็น่าจะอ่านแล้วใช่ไหมล่ะ?

...

ถ้าเธอวาดรูปให้ฉัน

ฉันจะมอบงานที่ใหญ่กว่านี้ให้เธอได้

เป็นยังไงถ้าเธอมาเป็นจิตรกรประจำตัวของฉันล่ะ?

เรื่องนั้น... ฉันปฏิเสธไปแล้วนะ

อ้อ จำได้อยู่

ในการเจรจาครั้งก่อน ฉันบอกว่าค่าตัวประจำตัวอยู่ที่ 20 ล้านเยน แต่ว่า

ฉันคิดว่ามันอาจจะน้อยไปหน่อย

ฉันเลยทบทวนจำนวนเงินในการเจรจาเพื่อคำนึงถึงความรู้สึกของเธอ

เงินเดือน 100 ล้าน

แบบนี้เป็นไง

เอ๊ะ...

หืม?

ในที่สุดก็เริ่มจะฟังแล้วเหรอ?

อันนั้นเป็นเรื่องใหม่เหรอ?

ภาพของเธอน่ะ ขายได้แน่

ลายเส้นประณีต แถมการใช้สีก็สวยงาม

แต่ว่า...

หัวข้อที่เธอเลือกน่ะ

มีแต่เรื่องจืดชืด

ภาพคนแก่เนี่ยนะ

ใครๆ ก็วาดได้ไม่ใช่เหรอ?

ควรจะรู้จักเทรนด์ให้มากกว่านี้

แล้วก็รับแรงกระตุ้นให้เยอะๆ ซะ

เธอควรจะพัฒนาสัมผัสของตัวเองให้มากกว่านี้ได้นะ

เธอยังเด็กอยู่ใช่ไหม?

ดูสิ คุณ

ภาพที่สวยงาม

จริงด้วยนะ

เธอวาดเองเหรอ?

เก่งจังเลยนะ

อยากจะเอาไปแขวนที่โถงทางเข้าจัง

โอ้ ภาพนี้!

ตรงนี้ก็สวยเหมือนกันนะ

พวกเราสามีภรรยาก็ชอบศิลปะน่ะ

เวลาไปเที่ยวที่ไหนก็ชอบซื้อภาพวาด

ถึงจะยังหนุ่มแต่ก็วาดภาพได้สงบเสงี่ยมดีนะ

แต่นั่นแหละดีแล้ว

โลกที่เธอมองอยู่น่ะ

คงจะเงียบสงบและงดงามสินะ

ชอบภาพนี้จังเลย

ขอสักภาพได้ไหม?

บะ...

ผม...

เอ่อ...

กลับไปกับพวกเราได้ไหมครับ?

โนนะ...!!

เธอเป็นใคร?

เป็นคนมาส่งภาพนี้ครับ

หืม? คนส่งของเหรอ

คนนอกก็หุบปากหน่อยได้ไหม?

เธอไม่รู้เลยเหรอว่าภาพนี้มีความรู้สึกอะไรซ่อนอยู่

เธอก็ไม่รู้

และก็ไม่คิดจะรู้ด้วย

ก็กลับไปเดี๋ยวนี้เลย

ภาพนี้คือ

รูปทรงของโลกที่คุณคูลท์มองอยู่

การจะประเมินคุณค่าของมัน

คุณทำไม่ได้

นะ...

คุณเวอร์การ์

ขอบคุณที่ให้ความสนใจผมขนาดนี้

แต่สำหรับวันนี้

โปรดรับไปเถอะครับ

...ชิ

ถึง 100 ล้านก็ยังไม่พอใจอีกเหรอ

เป็นจิตรกรที่ทำตัวสูงส่งจริงๆ

ไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้อีกแล้วนะ!

คุณจะต้องเสียใจแน่

แบบ...

แบบ...

โนนะ...

คนนั้นมันเป็นอะไรกันเนี่ย

รู้สึกแย่ชะมัด

ทำอะไรอยู่คะ!

ร้อยล้านเลยนะ! ร้อยล้าน!!

แค่...มีเงินเยอะ

ถึงพูดจาแบบนั้นมันแย่มากเลยนะ!

ร้อยล้านเลยนะ!?

แต่ว่า!

คูลท์เองก็อาจจะแค่ตามกระแสแล้วปฏิเสธไปเองก็ได้นี่นา!?

!!!

ไม่นะ

มันดีจริงๆ นะ

เขาเป็นพ่อค้าภาพวาดที่เก่งกาจนะ

ก่อนหน้านี้ก็ถูกเขาชวนเรื่องงานประจำมาแล้วก็รู้สึกรำคาญอยู่

ต้องขอบคุณโนนะซังเลย ทำให้รู้สึกโล่งขึ้นมาเลย

โฮ...

เพราะว่าสุดท้ายแล้วฉันก็อยากจะตรวจดูภาพอีกสักหน่อย

ระหว่างนี้ช่วยใช้เงินตรงนี้ไปฆ่าเวลาให้หน่อยได้ไหม?

แล้วก็

ต้องขอโทษพวกเธอสองคนด้วยนะ

ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่นั่นกันเถอะ

ระหว่างทางมีร้านที่น่าสนใจแวะดูอยู่หน่อยน่ะ

กลับมาก่อนเวลามื้อเย็นนะ

ขอบคุณมากเลยค่ะ!

ปึ้ก

ภาพนี้

คือรูปร่างของโลกที่คุณคูลท์กำลังมองอยู่

โลกที่เธอเฝ้ามองอยู่น่ะ

คงจะเงียบสงบและสวยงามสินะ

รอยยิ้มของเหล่าเรย์แมนที่ฉันมองเห็น

ขอให้ไปถึงนะ

และได้รับความมั่นใจว่ามันจะไปถึงพร้อมกับหัวใจนั้น...

จะเผยแพร่ในวันที่ 27 พฤศจิกายนหน้า!!