ตอน 142: Chapter 142

เป็นอะไรไปเหรอ ยาคุซัง...

รูเอตต์ที่ป่าเถื่อนนี่...

อ๊ะ แย่แล้วสิ...

สำหรับคังโฮน เล่มที่สาม ขอบคุณที่อุดหนุนครับ

ตุ๊กตาของผมที่ได้มาจากในเมืองนี่หายไปซะแล้วสิเนี่ย~

โอ้โห จริงด้วยสิ...

หัวหน้าเผ่าจะซื้อให้ตัวใหม่เอง

ไม่นะๆๆๆ~!

ตุ๊กตาเนียวมินจังน่ะเป็นรุ่นลิมิเต็ด แถมเป็นตัวสุดท้ายด้วยนะ!

ถ้าไม่ใช่ตัวนั้นก็ไม่เอาอ่ะนะ~...

หัวหน้าเผ่าพอกลายเป็นแบบนี้แล้วจะนานเลยนะ~

พูดจาอะไรกันเนี่ย~

ขอโทษด้วยครับ...

เป็นตุ๊กตาแบบไหนน่ะ?

มันเป็นสีชมพูและนุ่มฟูจัง~

315

มันเป็นอันที่ค่อนข้างใหญ่เลยนะ...

อะ...

ไม่แน่ว่ามันมีฟังก์ชันพูดได้รึเปล่า?

ใช่แล้ว! คุณเนียมเนียมจะพูดได้นะถ้ากอดมันแน่นๆ!

เอ๊ะ อ่าา

สวรรค์มิได้สร้างคนให้มีคนอยู่เหนือคน

ถ้างั้นก็เมื่อกี้เห็นแล้ว

เอ๊ะ! จริงเหรอ!? ที่ไหนเหรอ!? ชี้ทางให้หน่อยสิ!

งั้นตามมานี่สิ

ดีจังเลยค่ะ ผู้นำเผ่า

อืม!

แต่ทำไมถึงทำของสำคัญแบบนั้นหายไปล่ะ?

ถูกเข้าใจว่าเป็นครึ่งสัตว์ของเด็ก แล้วก็ถูกสุนัขจรจัดคาบไป...

โอ๊ะ...

ฟู่~

เป็นอะไรไปครับ?

...เครปดูน่าอร่อยจังนะเนี่ย

ยาคุ ขอเงินหน่อยสิ!

เอ๊ะ? ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...

ฟุฟุ...ขอโทษนะ

ไม่เป็นไรก็ได้ ไม่เป็นไร! แค่คุณเนียมเนียมกลับมาก็พอแล้ว!

อึก...

คราวนี้เป็นอะไรเหรอครับ?

สอง

!!

...บางทีก็อยากจะตีสักทีนะ

เอาล่ะ เข้าไปเลย! ยาคุ!

เอ๊ะ เอส...

คาาาาา!!

คุณเพนเพน ออกมาเดี๋ยวนี้ได้แล้วนะ

เบียร์แม่เหล็ก

อีกนิดเดียว! อีกนิดเดียวก็จะออกแล้วนะอ่า~!

เจ้าตัวนี้ไม่เหมาะกับการเสี่ยงโชคเลยว่ะ

แหม เป็นการพักผ่อนที่ดีเลยนะ

เหรอครับ...?

เซไปหน่อยนะ

เอ๊ะ? ที่นี่ไม่ใช่แฟลตของพวกเราเหรอ?

ที่นี่ไง

เอ๊ะ? ห้องของเจ้าของบ้าน...

จะเข้าไปเยี่ยมนะ

ว้าย อะไรน่ะเนี่ย

จะเข้าไปกวนแล้วนะไอ้เจ้าตัวใหญ่

เอ๊ะ อ่า คุณคือใครเหรอครับ!?

น่าจะอยู่ที่นี่นะ...

โยรุคิ

เฮ้ ตรงนั้นนะ...!

กรี๊ดดดดดดด!

ว่าแต่ วันนี้ (วันที่สี่ เดือนสี่) เป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่เริ่มตีพิมพ์แล้วนะ ยินดีด้วย!

ฟุฟุ... นี่แหละใช่ไหมล่ะ?

ดูสิ ถ้ากอดแน่นๆ มันจะพูดนะ

สีชมพูและนุ่มฟู...

ไม่เหมือนเลยสักนิด

มัตสึ

กอดให้แน่นกว่านี้สิ วอน

วูววว

ถูกนำไปส่งที่สถานีตำรวจแล้วล่ะ