ตอน 143: Chapter 143

ไอเดียไม่ออกเลยเหมียว…?

เป็นอะไรไปจ๊ะ เอ่ยโกะ?

มาเขียนตัวอักษรแบบขึ้นลงกันนะ (โชว์เยอะๆ)

หรือว่าไม่ชอบที่ให้ไปเป็นนางแบบในชุดว่ายน้ำแปลกๆ ล่ะ…?

ไม่ค่ะ…

ฉัน…

คิดว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์แน่ๆ เลย

...นี่มีอะไรเหรอ?

...ที่จริงช่วงนี้...กำลังเขียนผลงานเพื่อส่งประกวดในงานวรรณกรรมค่ะ...

เพราะงานใกล้จะเสร็จแล้ว ก็เลยปริ้นท์ออกมาแล้วลองอ่านทวนดูอีกที...

แล้วก็

เอ๊ะ?

ภาพรวมมันดูเป็นระเบียบแล้วนะ...

นี่มันน่าเบื่อไปไหมเนี่ย~

แต่ความรู้สึกของตัวเอกมันดูแปลกๆ ออกไป...

รู้สึกว่าขาดไอเดียอะไรที่สำคัญไปน่ะ...

แล้วก็คิดถึงตัวเอกมาตลอดเลย แต่ไอเดียก็ไม่แวบขึ้นมา

ทั้งๆ ที่กำหนดส่งงานก็ใกล้เข้ามาแล้ว...

อ๊า... มันเข้าใจเลยล่ะ เข้าใจแบบถึงตายเลย...

เขียนผลงานสำหรับลงดันเจี้ยนเหมียว

คุณอาจารย์...!

เวลาแบบนี้คุณทำยังไงเหรอคะ!?

เขียนนิยายแนดยอดหญิงเหมียว

อืม

ถึงอย่างนั้นตัวฉันก็เป็นนักเขียนที่ติดขัดเรื่องเนื้อเรื่องอยู่บ่อยๆ เหมือนกันนะ...

เลยพูดอะไรได้ไม่มากหรอกนะ...

ก็แค่คิดไปเรื่อยๆ แบบนั้นแหละ...

ฉันนั่งคิดอยู่หน้าคอมทั้งๆ ที่ไม่ได้อยู่ในโรงเรียนเลยค่ะ!

แต่ที่มันไม่ออกขนาดนี้ มันก็แปลว่าไม่มีพรสวรรค์ใช่ไหมคะ...

ฮาาา

นี่ก็ตั้งแต่ห้าชั่วโมงขึ้นไปทุกวันเลยนะคะ!

หรือว่าควรจะเลิกเขียนนิยายไปเลยดีล่ะคะ...?

อ๊า นั่นมันควรจะเลิกไปเลยดีกว่านะ

อ๊ะ ขอโทษค่ะ

หมายถึงว่าไม่ควรนั่งอยู่ตรงโต๊ะ แต่ควรออกไปข้างนอกน่ะค่ะ...

ข้างนอก...เหรอคะ

เวลาที่ฉันตันเรื่องเนื้อเรื่อง ฉันมักจะไปเดินเล่นบ่อยๆ ค่ะ

ใช่แล้วล่ะ...อย่างเช่น คู่รักที่เดินจับมือกันอยู่ดีๆ ก็ปล่อยมือออกไปเฉยๆ อะไรแบบนั้น

ไอเดียดีๆ ก็จะหล่นลงมาจากทิวทัศน์ธรรมดาๆ ที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องนี่แหละค่ะ

เข้าใจแล้วค่ะ...ที่ฉันเสียเวลาอยู่หน้าโต๊ะแบบไร้ประโยชน์เนี่ย...

สรุปก็คือ การกระตุ้นสมองสินะ

ก่อนอื่นก็คิดให้ลึกซึ้งในหัวของตัวเองก่อน

มันไม่ไร้ประโยชน์นะ!

คิดต่อไปเรื่อยๆ จนรู้สึกเบื่อเลย...

ไอเดียมันจะหล่นลงมาหลังจากนั้นนี่นา

คนที่ไม่ใช้สมองคิดวิเคราะห์เนี่ย ไม่เยอะเลยนะ

ผายลมเหมียว

คุณมีคุณสมบัติที่จะเป็นมืออาชีพได้เต็มที่เลยนะ

ออกมาโคตรเข้มเลยเหมียว

ดมกลิ่นซิ ทัตสึโร่

อึ๋ง!?

อะไรเนี่ย...

กรี๊ด

เหม็นฉิบหายยยย!

นี่กินอะไรเข้าไปเนี่ย ถึงออกมาแบบนี้

ชูครีมเหมียว

ไม่สิ มันต้องเป็นกลิ่นจากชูแน่ๆ เลย!

โอยยยย ตายแล้ว จะตายแล้ว~

อ๊ะ...

อ๊ะ...

อ๊า!

เอ๊ะ?

เป็นอะไรเหรอ

ขอโทษค่ะ! ฉันกลับก่อนนะคะ!

เปล่าค่ะ! เดี๋ยวจะมาใหม่นะคะ! ขอบคุณมากค่ะ!

ขอโทษนะ ทำให้เสียงดังไปเหรอ?

แกร๊ก

อะไรน่ะ...?

ตึ้ก

ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ ตลอดสองปีนี้

...

ฟุฟุ

ฟุฟุ

ฟุฟุฟุฟุ

นี่มัน...

ใส่อารมณ์นี้เข้าไปน่าจะดีแล้ว!

~~~

คุณนักเขียนเหรอคะ แล้วก็...

ทำไมถึงให้เด็กอายุไม่ถึงเกณฑ์ใส่ชุดว่ายน้ำล่ะคะ?

เรื่องดีๆ แบบนี้ ยกเลิกให้แล้วนะ

อ๊ะๆๆ ด้วยเอกสารนั้นน่ะค่ะ...

ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ขอโทษมากๆ ค่ะ

ปืนพกเหมียว

สู้ๆ นะ คุณนักเขียน! อย่างแรกต้องผ่านการคัดเลือกเบื้องต้นก่อนนะ