ตอน 104: Chapter 104

เด็กหญิงแห่งรัสเซีย

เรื่องเสริมที่สิบสี่: โรงเรียนประจำเดรสเดเนีย ภาคที่ ๑

ใจกลางกองทัพ, เส้นทางสู่การเป็นทหารแห่งจักรวรรดิเคนิกเฮ

มังงะ ๘: โทโจ ชิกะ ผู้ประพันธ์ ๘: คาลโล เซน ผู้สร้างตัวละคร ๘: ชิโนสึกิ จิโนบุ

สบายๆๆ สบายๆๆ

เฮ้ย ได้ยินไหม เมื่อวานน่ะ

อ้อ เรื่องแข่งเรือใช่ไหม

ว่าเรือของหอ เอ ล่มเพราะการก่อกวนของหอ บี น่ะ

แย่จัง พวกหอ บี น่ะ

เจ้าพวกป่าเถื่อนที่มาจากสามัญชนนี่นา

คุณนอยมัน!

ที่นี่มันเป็นหอของชนชั้นสูง...

ไม่สิ! ในฐานะนักเรียนจากหอ เอ เราควรจะไปร้องเรียนต่อท่านผู้อำนวยการนักเรียนสิ!

ใช่แล้วครับ! ต้องสั่งลงโทษหอ บี ที่มันยังไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนให้ดี! เราต้องรักษามาตรฐานของโรงเรียนประจำเดรสเดเนียอันทรงเกียรตินี้ให้ถูกต้องสิ!

เช้าตรู่แล้ว อย่าเห่าโวยวายสิ

ใครกันที่ต้องได้รับการอบรมสั่งสอนล่ะ

ก็ไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองสักหน่อยนี่นา

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคุณจะมา

เสนอตัวโดยอ้างอำนาจของท่านผู้อำนวยการนักเรียนด้วยเหตุผลที่อ่อนปวกเปียกแบบนี้เหรอ?

เอ่อ...

เปล่าครับ...

ขอโทษครับ พอดีว่า...

หืม

ถึงแม้ว่าพวกเราที่เป็นแค่ลูกน้องจะยังไม่เข้าใจพระราชประสงค์ของฝ่าบาทผู้เป็นจักรพรรดิ

ที่ต้องการปกครองดินแดนของดยุคแห่งเซ็นเปย์ และตั้งประเทศใหม่ที่ไม่แบ่งแยกตามสถานะหรือเพศก็ตาม!

แม้แต่พวกที่อายุยังไม่ถึงวัยนี้ก็ยังเป็นแบบนี้เลยนะ...

ท่านพ่อก็คงจะลำบากแย่เลยสินะครับ

ไม่สิ

ความคิดแบบนี้ก็แคบไปหน่อยนะ

ต้องพยายามให้มีใจที่กว้างขวางกว่านี้

ต้องรีบเป็นคนที่ช่วยท่านพ่อได้ให้ได้

เป็นอะไรไป ทำอะไรอยู่

เวลาอาหารเช้าจะหมดแล้วนะ

อ๊ะ...

คุณนอยมันครับ

...ปัสสาวะรดเหรอครับ

นี่มัน...

...ใช่ครับ

ที่จริงเมื่อวานตอนแข่งเรือน่ะ เกือบจะจมน้ำเลย

แล้วก็อาการตัวสั่นนี่มันก็หยุดไม่ได้

แล้วก็ฝันร้ายอีกด้วย...

อ่า เรื่องที่ลือกันอยู่ น่ะเหรอ

เรือของหอ บี ถูกก่อกวนเหรอ?

--!! นั่นมัน

เดี๋ยวฉันช่วยนะ ฉันจะทำส่วนของผ้าห่มน่ะ

ถ้าทำกันสองคนก็จะเสร็จเร็วขึ้น

ค่ะ... ครับ!

ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณนอยมัน!

ไรเนอร์ นอยมัน นักเรียนครับ!

คุณเป็นนักเรียนจากหอ บี...

วิลลิบัลท์ เคนิกเฮ ครับ

เราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่เลยนะ

มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?

ข้างหลังน่ะ...

อ้อ ไม่ชอบพวกที่อ้อมค้อมน่ะ

พวกเขาเหรอครับ?

จะพูดอย่างตรงไปตรงมาเลยนะ

มาขอโทษครับ

เรื่องแข่งเรือน่ะเหรอครับ

พูดได้ตรงประเด็นดีนี่นา

ไม่ชอบแบบอ้อมค้อมหรอกนะ

พวกนักเรียนนี่แหละที่ทำเอง ยอมรับแล้วล่ะ

ในฐานะนักเรียนจากหอ บี

อยากจะขจัดเมล็ดพันธุ์แห่งความขัดแย้งกับหอ เอ ให้เร็วที่สุด

หืม พูดได้ดีนี่

ไปเอาใจหอ เอ อยู่หรือไง?

น้ำเสียงนี่นะ น่ารำคาญจัง

เพราะพวกเราเป็นลูกหลานของชนชั้นสูงนี่นา

พวกเราแค่อยากจะสร้างมิตรภาพข้ามกำแพงชนชั้นเท่านั้นเองนะ

คุณก็เป็นผู้ศรัทธาในแนวคิดของชนชั้นสูงที่เย่อหยิ่งเหมือนกันใช่ไหม?

นักเรียนหอ บี น่ะ คุณนี่เองที่มาจากหอ เอ

ที่ไม่เกรงกลัวอะไรนี่เป็นเรื่องที่ดีนะ

โดยเนื้อแท้แล้วฉันก็เห็นด้วยกับคุณเหมือนกันน่ะ

งั้นก็คงจะได้รับการให้อภัยสินะครับ?

พวกเขาก็รู้สึกสำนึกผิดเหมือนกันนะ

--ไม่สิ ขอให้รอเดี๋ยวก่อน

--มีอะไร

ที่คุณควรจะพูดอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอครับ?

--ใช่

เมื่อกี้คุณกำลังจะพูดอะไรสักอย่างใช่ไหมครับ

●●●●●

นั่นคือ...

พวกเรานี่แหละที่เป็นฝ่ายยั่วยุไปก่อน

พอจะแพ้ในการแข่งเรือ

ก็เลย...ใช้ยศถาบรรดาศักดิ์มาดูถูกไปหน่อยครับ

--ถ้างั้น

คุณก็รู้ใช่ไหมว่าใครควรจะขอโทษก่อน?

จักรวรรดิเทย์โคคุได้ก้าวแรกสู่การเป็นรัฐสมัยใหม่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือสามัญชน ทุกคนก็จะกลายเป็นบุตรของฝ่าบาท

นับจากนี้ไปทุกคนก็เป็นพลเมืองร่วมกันแล้ว

พวกเรานี่แหละ ต้องเปลี่ยนแปลงให้ได้นะ

ต้องทำให้ธรรมเนียมเก่าๆ กลายเป็นเรื่องของอดีตไปให้ได้

พ่อแม่ก็ทำได้ดีอยู่แล้วนะ

แต่ก็คงจะไม่ได้เปลี่ยนไปในทันทีหรอก

ฮิราาา

โล่งใจจังที่คุยด้วยได้นะ นิสัยดีนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

แล้วคุณก็คิดว่ากำลังชมอยู่เหรอครับ?

นอยมัน

คุณนี่มีนิสัยชอบปฏิเสธคำพูดของคนอื่นอยู่บ่อยเลยนะ

ก่อนจะพูด ลองพูดว่า 'ใช่' ดูสิ

อะไรนะ? นี่ไม่ใช่การปฏิเสธนะ แต่มันคือความรู้สึกจริงของผมต่างหาก

ดูสิ อีกแล้ว! นั่นแหละที่ทำให้ดูไม่เคารพผู้อื่นน่ะ

--อืมมึ...

นี่ ลองพูดดูสิ 'ใช่' มันง่ายไม่ใช่เหรอ?

ใช่...

ห๊ะ?

สินะ!!

--นี่ไง ไปกันเถอะ ก่อนที่อาหารเช้าจะหมดนะ!!

สายใยแห่งพวกพ้อง จะมุ่งสู่อนาคตอันไกลโพ้น--

ต่อเนื่องจากฉบับเดือนกุมภาพันธ์