ตอน 7: Chapter 7

ไดเซคิ คิบาตะ ที่นั่งลำดับที่ 7 การใส่ใจ

อาคาเนะฮานาชิ

ต้นฉบับ: สึเอะ나가 ยูกิ ภาพ: มาบาตะ ทาคาชิ

ครับ!

สัปดาห์นี้ฉันมีงานต่างจังหวัดเยอะ เลยคงจะไปด้วยไม่ได้ น่าจะเป็นโอกาสที่ดีนะ

คุณอาคาเนะที่ร้านเหล้า "อุมิ" เหรอ?

ตั้งใจว่าจะทำงานประมาณ 1 สัปดาห์ครับ

อย่างนั้นเหรอ

ผู้ควบคุมการแสดงโกะระคุ: ฮายาชิยะ เคย์กิ

ขอโทษครับ ที่เสนอตัวเองแล้วสภาพก็เป็นแบบนี้เลย

ไม่ต้องกังวลหรอก

เริ่มฝึกฝนในฐานะผู้ช่วยนักเล่า! จงฝึกฝนพื้นฐานของนักเล่าให้เชี่ยวชาญ!!

ดี ๆ เลย

อย่างนั้นเหรอ ที่ของมิคุจังเหรอ

แต่ว่า

ดูเหมือนจะสนุกน่าดูเลยนะ

อาคาเนะคุริ

ยินดีต้อนรับครับ/ค่ะ!!

มีจองเหรอครับ/คะ!? ลูกค้าใหม่ด้วยนะ!!

เอ๊ะ!? ไม่ได้จองค่ะ/ครับ

เมื่อวาน

ให้ไปค้นหาคำตอบว่าจะทำโกะระคุให้ลูกค้ามีความสุขได้อย่างไร

ก็เลยมาที่ร้านเหล้า "อุมิ" แห่งนี้

งานบริการที่ร้านเหล้า

ต้องคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายจะดีใจ แล้วก็คอยใส่ใจไปทีละอย่าง ไปข้างหน้าเรื่อยๆ

แล้วก็

"การใส่ใจ" ถ้าพูดถึงคำตอบก็มีเพียงอย่างเดียว

ที่ร้านเหล้าแห่งนี้เขาบอกให้เรียนรู้ "การใส่ใจ" แล้วเอาไปใช้กับการแสดงโกะระคุไงล่ะ!!

สิ่งที่ต้องทำก็รู้แล้ว

เรื่องการบริการลูกค้าฉันเพิ่งไปหาข้อมูลมาในเน็ต

จะพยายามให้ได้ "การใส่ใจ" มาใช้ให้ไวเลย!!

เป็นปลาเหฉียงจากจังหวัดฟุคุอิ ใช้เนื้อหางเลยนะ—

แรงดันโคตรเยอะ

ดันมาหนักมากเลย

คุณอาคาเนะจัง

ขอโทษนะ แต่ว่า—

เธอก็พยายามมากเกินไปแล้วนะ

เหรอคะ?

น่าจะลองลดระดับเสียงลงอีกหน่อยก็ดีนะ

แต่ว่างานบริการที่ร้านเหล้าเนี่ย ต้องสดใสและร่าเริงสิ

หืม?

อ่า แน่นอนว่าเรื่องนั้นก็สำคัญมากๆ เลย

แต่ว่านะ

ก่อนจะพยายามอะไร ก็ให้ลองมองคนก่อนสิ

—นี่คือสิ่งที่ผู้จัดการบอกกับฉันครับ

หมายความว่ายังไงกันนะ การพยายามมันไม่ดีเหรอครับ...

ก็ไม่รู้สิ

คุณฮิอิรากิ! นี่ฉันกำลังคิดหนักอยู่นะครับ

ก็...

ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องไม่ดีนะ

แต่สิ่งที่สำคัญกว่าการที่เราพยายามหรือไม่

คือคนที่มาแล้วจะอยากกลับมาอีกไหมล่ะ?

ก็มันไม่ใช่การแข่งขันนี่นา

เอางี้ ลองทำตามที่เขาบอกดูไหมล่ะ?

เขาว่ากันว่า "เข้าถิ่นแล้วก็..." ใช่ไหม?

เหนื่อยจัง—

ลองไปค้นคว้าทำหลายอย่างแล้ว แต่มันก็ไม่ได้เลย

ทำให้คุณฮิอิรางิเดือดร้อนเต็มไปหมดเลย ขอโทษจริงๆ

ขอโทษครับ/ค่ะ!

หืม?

อ๊ะ? ฉันเนี่ยนะ

ก็ทำเรื่องเดิมๆ อีกแล้วนี่นา?

ก็แค่ทำตามสิ่งที่ตัวเองเรียนรู้ไปเท่านั้น

ฮึบ

ไม่ได้คิดถึงคนตรงหน้าเลย

เอาแต่ใจสุดๆ ไปเลย

ชินัตสึที่ออกไปเที่ยวทะเลกับไดกิ จะมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นอีก!? อะโนะฮาโกะ

ทั้งที่ถูกบอกไปตั้งเยอะแยะ

บ้าเอ๊ย! ฉันทำอะไรไม่ได้เลย—

วันที่ 4 เดือน 4 เปิดขายลับ

อ๊ะ

กำลังพักอยู่นี่เอง เป็นไงบ้าง? คุ้นเคยกับงานแล้วเหรอ?

คุณอาคาเนะจัง

ผู้จัดการ

—จะให้คุ้นชินได้ในวันแรกได้ยังไงกันล่ะ

คุณคโยจังนี่เล่นตัวเกินไปจริงๆ เลยนะ

คุณคโยจังเหรอ?

คโยจิคุงน่ะ เป็นลูกค้าประจำของเรานะ

เหรอ

แต่เขาเป็นคนไม่ดื่มแอลกอฮอล์ ปกติจะดื่มน้ำส้ม

น่ารักจังเลยเนอะ~

เหรอ!!

●●●

ผู้จัดการ

หืม?

การใส่ใจ... การใส่ใจนี่ต้องทำยังไงเหรอครับ

การใส่ใจเหรอ

เขาบอกว่าถ้าทำสิ่งนั้นไม่ได้ ก็จะไม่ได้เป็นแม้แต่ตัวประกอบก็ล้มเหลวไม่ได้น่ะครับ

เรื่องนั้นน่ะ ฉันได้เรียนรู้มาจากนักตลกเรื่องเล่าเลยนะ

จากนักตลกเรื่องเล่าเหรอครับ?

—ถึงจะไม่ได้เรียนโดยตรงก็ตามนะ

ฉันชอบเรื่องตลกเรื่องเล่ามาตั้งแต่ก่อนแล้ว และก็ไปดูที่โรงละครบ่อยๆ ด้วย

ที่นั่นน่ะบังเอิญได้เห็นเข้า

อาจารย์ชิกุมะน่ะ

น่าจะเป็นเพราะท่านอ่านใจคนได้น่ะนะ

ไม่ว่าจะเรื่องตลกหรือน้ำตา ท่านก็จะใส่เข้ามาได้ตรงจังหวะที่ผู้ฟังต้องการพอดีเป๊ะเลย

มันรู้สึกสบายใจมากๆ เลยล่ะ

ก็เลยคิดหาวิธีปรุงอาหารให้เสิร์ฟให้ถูกจังหวะด้วย

ก็ปรับเปลี่ยนการบริการให้เข้ากับลูกค้า ทำมาหลายอย่างแล้วล่ะ

สุดยอดเลยนะครับ คิดได้มากมายขนาดนั้น

ก็ไม่ได้ถึงกับสุดยอดหรอกนะ

ดูสิ ใครๆ ก็ดีใจไม่ใช่เหรอเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่รักของคนอื่นน่ะ?

ถ้าอยากให้คนอื่นชอบก่อน ก็ต้องเปิดใจรับอีกฝ่ายก่อนนะ

ต้องให้ความสำคัญกับอีกฝ่ายก่อนที่จะเอาตัวเองออกไปโชว์

ยังหนุ่มอยู่ จะคิดซับซ้อนทำไม ลองทำอะไรหลายๆ อย่างดูไหมล่ะ?

ถึงจะพลาดก็ไม่เป็นไรหรอกนะ

การที่จะทำให้ความล้มเหลวนั้นกลายเป็นมุกตลกได้

นั่นแหละคือข้อดีของเรื่องตลกเรื่องเล่า (ร็อกกะ) เลยใช่ไหมล่ะ?

—ก็เลยเผลอไปเล่าร็อกกะให้คุณนักตลกไปซะแล้ว ขอโทษนะคะแบบทำหน้าเชิดๆ

ไม่เลยครับ มันเข้าถึงใจผมมากเลย

ผู้จัดการครับ!!

มาเร็วๆ เลยครับ!!

มอนไนลาร์ เมนูนี้คือ มอนจี เมนูอะไรเหรอ?

ภาษาอังกฤษ... คงไม่ใช่นะ

จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ฉันไม่เข้าใจภาษาต่างประเทศเลยนะ

●

อะ

ห๊ะ!

ฮัลโหล

ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

คิดถึงอีกฝ่ายอยู่สินะ

คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันนะ

อยากจะบอกว่าอะไรกันนะ คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะ

เมนู... การสั่ง...

เมนูประจำวัน

ปลาไสด์ทอดราดซอสสไตล์ปลาไสด์ตุ๋นในแสงสว่าง

◇ซูชิไม้ปลาแมคเคอเรลย่าง

ปลาแซลมอนย่าง

ซา

ซูชิไม้ปลาแมคเคอเรลนี่... หรือว่าเขาไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่นกันแน่

มาสุ~~~ เรื่องดอกไร ถ่ายรูปก็ ไม่มีให้ดูเลยนี่นา

ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายยังไงดี

ถ้างั้นก็

อันนี้

ขวดแก้ว

ดูสิ

ทคุ้ก

โซคุ้ก

ทคุ้ก

งคุ้ก

งคุ้ก

...สึวาอา

เบีย เบียเหรอ?

ใช่แล้ว!! เยสสส!!

น่าจะใช่ครับ

เอ่อ งั้นต่อไป

หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา

ไม่เป็นไรแล้วครับ

สมกับเป็นคุณนักตลกเลยนะครับ

ยากิโทริ (ไก่ย่าง)

เชิญครับ

งั้นเชิญสบายๆ เลยครับ

โช่ (Chò)

อาริแอท

เอ๊ะ!!

อา

ทุกคน

อุ๊ย!

อะไรน่ะ

แย่แล้ว

ดีใจมากเลย...

อะคาเนะจัง

เยี่ยมเลย เยี่ยมมาก~ ดื่มได้เก่งสุดๆ ไปเลย!!

ตลกเมื่อกี้เหรอ!? เก่งนี่นา!

สู้ๆ แบบนี้ต่อไปนะ

เบาจัง!!

สวัสดีค่ะ!!

คุณคโยจัง!!

ขอบคุณมากนะคะที่มาดูแลศิษย์น้องให้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

เพิ่งกลับมาถึงค่ะ

อันนี้ลองกินดูนะคะ

ต่างหากล่ะ! จริงๆ แล้วฉันต่างหากที่รอดมาได้!

งั้นก็ขอทานของประจำเหมือนเดิมนะคะ

เชิญค่ะ

เป็นน้ำส้มครับ

ช่างเอาใจจังนะ

ก็เพราะว่าคุณมิคุช่วยฝึกให้ไงครับ!

เจอคำตอบแล้วใช่ไหม?

ดูเองน่าจะเร็วกว่านะครับ

ก็ได้ครับ

สุดสัปดาห์หน้ามีงานที่โตเกียว

แกก็ไปด้วยสิ

สิ่งที่ได้รับมาแล้ว จงเผชิญหน้ากับผู้คน และสร้างความสุขให้พวกเขา! อะคาเนะกลับสู่เวทีอีกครั้ง!!

จะให้ดูผลจากการเรียนรู้ซะเลย

เบาจัง!!

เรื่องเล่าของอะคาเนะ