ตอนที่ 89.1

ร้านยา!

มาเดี๋ยวนี้เลยนะ!

ร้านยา มีอยู่ใช่ไหม!?

10

ตอนที่ 89 ขนมปัง พวกบะหมี่ ถ้าไม่มี

ช่วยตรวจอาการให้ลูกสาวพวกนี้หน่อยสิ!

นี่!?

ทำไมถึงมาที่ร้านฉันล่ะ

สงสัยคุณพ่อคงจะใจดีกับพวกเราอยู่บ้างสินะ

มีเงินจะให้รึเปล่า

แกเป็นร้านยาไม่ใช่เหรอ จะทิ้งพวกเราเหรอ!?

ก็เป็นร้านยาไง ก็ร้านค้า มันก็ต้องเก็บเงินสิ

จะเอาเงินจากคนจนรึไง! คุณลุงปกติก็ให้ยาเราตั้งเยอะนะ

นั่นสิ

คุณลุงปกติออกไปหาแรงงานนอกบ้านน่ะ

ถ้าไม่มีเงินก็กลับไปซะ

ก็เพราะพวกแกมารวมตัวกันนี่แหละ ถึงได้ต้องมาอยู่บ้านโทรมๆ แบบนี้

ได้โปรดเถอะนะ...

เดี๋ยวสักวันจะหาเงินมาจ่ายให้...

ลูกป่วยน่ะ...

ฮ่าาา

หมึกกับพู่กัน แล้วก็แผ่นไม้มาด้วยสิ

ซู่

นี่ไง หลักฐานแล้ว

เซ็นชื่อตรงนี้สิ

นั่น... เขียนว่าอะไรนะ

จะชำระค่ายาให้แน่นอน

ถ้าเขียนชื่อไม่ได้ ใช้แค่หัวแม่มือก็ได้นะ ตราประทับลงไปเลย

ช่วยไม่ได้นี่นา

ค... แค่นี้พอใช่ไหม?

รู้สึกว่ากระที่ด่างๆ เนี่ย ดูเหมือนตัวร้ายมากกว่านะ...

โอ๊ย!

ทางนี้

ก็มีคนบอกให้มานี่ไง

มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย

แย่จังนะ คุณเรียว ถึงจะยุ่งยาก แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ

ไม่ว่าจะยังไง ก็เหมือนคุณพ่อจังแฮะ

พามาที่ร้านยาแล้วนะ

—พ่อครับ

นี่ครับ ช่วยตรวจให้หน่อยนะ

มีกลิ่นของอุจจาระด้วย น่าจะออกมาเป็นน้ำเลยสิ

เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?

อะไรน่ะ!? ลูกสาวฉันน่ะเป็นอะไรกันแน่!

เมื่อไม่กี่วันก่อนนะ ถึงจะเริ่มใส่ใจมือมากกว่านั้นก็เถอะ

ห๊ะ?

นี่!?

พวกนี้ป่วยไม่ใช่เหรอ? ถ้าติดมาถึงตัวฉันก็ไม่เหลืออะไรเลย

ไม่ต้องตรวจให้ก็ได้นะ

อูวว...

โล่งอกไปทีนะ ถ้าไปจับเล่นๆ ข้อต่อก็หลุดแล้วสิ

—เอาล่ะนะ

อาการของเด็กคนนี้คือ—

ปลายนิ้วเย็นและเปลี่ยนสีไป

เหมือนอาการเนื้อเยื่อแข็งตัวจากความเย็น แต่น่าจะไม่ใช่แค่อุณหภูมิขนาดนี้หรอกนะ

แถม... เหมือนจะเป็นอัมพาตด้วยหรือเปล่านะ?

รูม่านตาเปิดอยู่ แล้วก็มีอาการชักเป็นพักๆ พร้อมเสียงร้องแปลกๆ...

นี่ครับ พ่อ!

แย่กว่าเมื่อเช้าอีก... จะทำยังไงดีครับพ่อ! จะกลายเป็นเหมือนแม่ซะแล้ว

ไม่จริงน่า...

กึก...

ได้โปรดเถอะนะ ช่วยพวกนี้ด้วยเถอะครับ

ถ้ามีสมาชิกครอบครัวลดลงอีกคงแย่แน่!

นี่เรียกว่า "แย่" สินะ...

อืม

แม่ก็ตายเหมือนกันเหรอครับ

เปล่าหรอกนะ เขาเป็นเพราะแท้ง...

—แท้งเหรอ

ให้กินอะไรเข้าไปรึเปล่า

โจ๊กหน่อยๆ นะ...

ข้าวแทบจะไม่ได้ใส่เลยด้วยซ้ำ

นี่!

นี่ใส่อะไรลงไปเหรอ?

อ๊ะ...

ก็คิดว่าจะเพิ่มปริมาณขึ้นสักหน่อย...

นี่ไม่ใช่...

มีอย่างอื่นอีกไหม?

ตอบมาเถอะนะ เพื่อน้องสาวด้วย

—อันนี้ล่ะ

...นี่มันอะไรกันเนี่ย

น้องสาวเป็นคนเอามาให้เองครับ

เผื่อเวลาที่ไม่มีอะไรให้กิน ก็จะได้ค่อยๆ กินไป

แม่บอกว่าเป็นความลับกับพ่อด้วย...

......!

ทำไมถึงซ่อนไว้ล่ะ!? ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวนะ

ก็เพราะพ่อไม่ทำงานแล้วเอาแต่เล่นการพนันนี่นา!

ให้พวกเราไปขอทาน แล้วก็นำมันมาเป็นทุน

อูวว...

อันนี้ก็ให้กินด้วยรึเปล่า

อือครับ

แลบลิ้น...

หวานจัง

เอามาจากเมื่อไหร่ครับ? ได้มาจากใคร?

เป็นความหวานของน้ำตาลนี่เอง

ไม่รู้สิ น้องสาวพูดไม่ได้นี่ครับ

มันหรูหราเกินไปสำหรับให้เป็นทานแล้ว

อันนี้...

ก็ก่อนที่แม่จะตาย น่าจะประมาณเดือนที่แล้วมั้ง...?

มีคนอื่นที่ได้รับสิ่งนี้ด้วยไหมครับ?

หรือว่าจะมีคนที่มีอาการคล้ายๆ กับเด็กคนนี้?

ถ้าอย่างนั้น ก็เป็นคุณลุงที่อยู่หลังบ้านน่ะครับ

เข้าใจแล้ว

นี่! แกจะทำยังไงกันแน่!

จะพาตัวกลับไป

ถ้าอยู่ที่ที่เหม็นๆ แบบนี้ ต่อให้จะรักษาอะไรก็ไม่หายหรอก

แล้วก็ ไอ้ขนมอบนั่น

ทิ้งไปซะ มันเป็นต้นเหตุเลย