ตอนที่ 17

เรื่องราวของร้านขายยา

จุดประสงค์ที่เนโกะมาที่วังทัตสึรุคือ...!?

จดหมายจากคุณทามะฮะ?

เอ่อ ให้มาส่งตรงเลยล่ะ

ลำบากจัง

คุณอาตะกำลังไปงานเลี้ยงน้ำชาอยู่ค่ะ

น่าจะใช่แล้วล่ะ?

มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณคาซึกะมิค่ะ

เข้าใจแล้ว

เชิญเข้าไปข้างในสิ

เหมียวเหมียว เด็กสาวจากร้านขายยาเดิม ที่ได้รับการค้นพบโดยคุณหวัง ขันทีรูปงาม และถูกแต่งตั้งให้เป็นสาวใช้ของพระสนมทามะ เธอได้รับคำขอจากคุณหวังให้ไปสืบสวนคดีสาวใช้ที่จมน้ำตาย และเมื่อเหมียวเหมียวเดินทางไปยังสวนซึเค็น ที่ซึ่งพระสนมอาตะพำนักอยู่ เธอก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่างเสียแล้ว...

เรื่องย่อ

บทที่ 7 สูตรน้ำผึ้ง

เพื่อตรวจสอบดูหน่อยแล้วกัน

ต้นฉบับโดย ฮินาตะ นัตสึ (Hero Bunko Shuufu no Tomo-sha) ภาพโดย เนโกะ คุราเกะ โคเซนะ นาโอะ อิตสึกิ บทโดย ฮิโอะ นิคิ ตัวละครต้นแบบโดย ชิโนโตะ ซึเดะ ซี ฮินาตะ นัตสึ บริษัท Shuufu no Tomo-sha

ฉบับพิมพ์ใหญ่เล่ม! ขอขอบคุณครับ/ค่ะ! เล่ม 1-3 วางจำหน่ายแล้วแบบสุดยอด!!

เรียบร้อยไปมากเลยนะเนี่ย

แสดงว่าก็เป็นอย่างที่คิดไว้สินะ...

แล้ววันนี้มีเรื่องอะไรเหรอจ๊ะ?

ถ้าไม่รังเกียจ ทานสิ

ช่วยงานให้ก็มากพอแล้วนะ

คุณหวัง: ขันทีรูปงามที่ดูแลฝ่ายใน มีความงามดุจเทพธิดา สามารถดึงดูดทั้งชายและหญิงได้

เหมียวเหมียว: ตัวเอกของเรื่องนี้ เดิมเป็นร้านขายยา มีความใฝ่หาและความอยากรู้อยากเห็นต่อยาพิษและยาต่างๆ เป็นพิเศษ

จะย้ายออกจากวังทัตสึรุเมื่อไหร่คะ?

เป็นคนช่างสังเกตดีนะเนี่ย

★ผลงานชิ้นนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงใดๆ ค่ะ

ข้าวของที่จัดเก็บไว้น่ะ

คงเป็นเพราะจะต้อนรับพระสนมระดับสูงคนใหม่ พร้อมกับการทักทายปีใหม่สินะ

คุณอาตะต้องออกจากวังแห่งนี้ไปแล้ว

ทาคาชุน: ขันทีที่รับใช้คุณหวัง มีรูปร่างที่แข็งแรงแต่ก็เป็นคนช่างคิดและเอาใจใส่ ช่วยเหลือคุณหวังค่ะ

สิ่งที่สามารถล้มมันได้

คุณอาตะไม่มี

ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าความเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตกับฮ่องเต้เสียอีก

คือสิ่งที่ทำให้สถานะของนางมั่นคงมาจนถึงตอนนี้

อย่างน้อยถ้ามีเด็กชายที่เกิดเมื่อ 17 ปีก่อนยังมีชีวิตอยู่

สถานการณ์คงจะเปลี่ยนไปแล้วล่ะมั้ง

ท่าทีที่องอาจเหมือนชายหนุ่ม

แถมยังไม่มีกลิ่นอายความเป็นผู้หญิงเลยสักนิด

ราวกับว่า

เหมือนกับว่าคุณกลายเป็นขันทีไปแล้วเลยนะ

ไม่ชอบการคาดเดาอะไรหรอกนะ

แต่ว่า

ถ้าเป็นเรื่องที่แน่ใจแล้ว ก็ต้องพูดออกมาเท่านั้น

คุณอาตะนี่

ไม่สามารถมีบุตรได้แล้วสินะคะ

ถึงแม้จะเป็นพระสนมที่อยู่ด้วยกันมานาน

แต่พระสนมที่ไม่สามารถมีบุตรในวัง ก็ไม่ต้องการเหมือนกันหรอกนะ

มันไม่ใช่เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณนะ

เกิดอะไรขึ้นตอนที่ประสูติเหรอคะ

มันไม่ใช่เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องเลยค่ะ

เพราะว่าคนที่อยู่ในห้องให้กำเนิดก็คือพ่อบุญธรรมของฉันน่ะค่ะ

ที่หมอพืชสมุนไพรยังคงรักษาตำแหน่งไว้ได้ ก็เป็นเพราะว่า

แพทย์ประจำวังฝ่ายในนั้นขาดแคลนคนอยู่ตลอดเวลา

ถึงแม้ว่าจะมีตำแหน่งเป็นแพทย์ซึ่งเป็นอาชีพพิเศษ

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมาเป็นขันทีด้วยซ้ำ

ก็เป็นเพราะคุณพ่อที่ทื่อๆ คนนั้นน่ะ

คงถูกบังคับให้มารับตำแหน่งนี้อย่างเต็มที่เลยล่ะ

ที่น่าเศร้าคงเป็นเพราะมันบังเอิญเกิดขึ้นพร้อมกับการประสูติของฝ่าบาทน้องชายสินะคะ

เมื่อถูกนำไปเทียบกับฝ่าบาทเอก

คุณอาตะที่ถูกผลักไปเป็นเรื่องรอง คงคลอดลำบากน่าดูเลย

ก็ตอนนั้นนั่นแหละค่ะ

หลังจากนั้น

ส่วนคุณอาตะที่สูญเสียมดลูกไป

ทารกที่คลอดออกมาก็ปลอดภัยดีนะ

ก็จะต้องจากไปตั้งแต่ยังเยาว์วัยแล้วล่ะค่ะ

ท่านคงรู้สึกเป็นห่วงอยู่สินะคะ?

แทนที่คุณอาตะที่สุขภาพไม่ค่อยดี

น่าจะเป็นคุณที่ต้องดูแลทารกอยู่นะคะ

...รู้ทุกอย่างเลยนี่นะ

ความคิดในใจของนายนา

ถึงจะเป็นลูกสาวของยาบุ แต่ก็ช่วยคุณอาตะไม่ได้เลย

ก็ใช่นะคะ

ต้นฉบับ: ฮินาตะ นัตสึ (ฮีโร่บุงโกะ/ชูฟุโนะยูชะ) ภาพ: เนโกะคุราเกะ จัดโครงเรื่อง: นานาโอะ อิคิ ต้นแบบตัวละคร: ชิโนโต โทโกะ

แค่คำว่า "ช่วยไม่ได้" มันก็ไม่ใช่การปิดเรื่องทางการแพทย์ได้ง่ายๆ หรอกนะ

ถึงจะโดนด่าว่าเป็น 'ยาบุ' ก็ยอมรับมัน

เนโกะที่ตั้งใจจะกลับบ้านไปเที่ยวในย่านดอกไม้ ก็ไปพัวพันกับเรื่องใหม่ๆ อีกแล้วเหรอ!?

พ่อเป็นคนแบบนั้นน่ะ

วางจำหน่ายแล้วด้วยความชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง

การเสียชีวิตของเด็กที่จากไปนั้น

ถึงจะบอกว่าเป็นเพราะแป้งพิษก็ตาม

แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นใช่ไหมคะ

หมอพืชสมุนไพรที่คุณพูดถึงน่ะ

น่าจะสั่งห้ามการใช้แป้งที่ผสมตะกั่วไปแล้วสิคะ

คุณผู้ฉลาดอย่างคุณคงไม่ปล่อยให้เด็กน้อยตายเพราะมันหรอก

สาเหตุการตายที่แท้จริงน่ะ

คือสิ่งนี้ค่ะ

เหมือนกับหมวกนกกับดอกบัว

ดอกไม้ที่มีพิษนั้นมีเยอะแยะ

และดอกไม้ที่มีพิษนั้นมีฤทธิ์เป็นพิษต่อทั้งน้ำหวานด้วย

เป็นพิษที่แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังเกิดอาการเป็นพิษได้

รู้ค่ะ

ถ้าเป็นคุณคาซุมิที่บ้านทำฟาร์มผึ้งอยู่

ก็ไม่น่าแปลกที่ว่าคุณจะมีความรู้เกี่ยวกับมันนะคะ

แต่ว่าคุณกลับไม่รู้

น้ำผึ้งธรรมดาที่ไม่มีพิษน่ะ

ยาที่ปรุงรสให้มีรสเหมือนพิษแล้วก็ให้เพื่อบำรุงร่างกาย

ถึงกลายเป็นยาพิษร้ายแรงต่อเด็กน้อยที่มีภูมิต้านทานไม่ดีน่ะ

และแล้วบุตรของคุณอาตะก็สิ้นลม

สาเหตุการตายก็ยังเป็นปริศนา

คุณพ่อที่เป็นแพทย์ประจำวังในตอนนั้น นามว่า รามอน นั้น

ด้วยความผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า รวมถึงการปฐมพยาบาลตอนคลอด

ท่านก็ถูกขับไล่ออกจากวังฝ่ายใน

หลังจากที่ถูกลงโทษด้วยการถอนกระดูกที่เข่าข้างหนึ่ง

ท่านไม่อยากให้คุณอาตะรู้สินะคะ

ว่าตัวเองคือสาเหตุที่ทำให้ลูกคนเดียวของท่านตาย

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่คิดจะกำจัดคุณริจูค่ะ

คุณคาซุมิเคยรู้จักกันมาก่อนไหมคะ?

ช่วยเล่าเรื่องนั้นให้ฟังอย่างละเอียดหน่อยได้ไหมคะ

นั่นน่ะเหรอ!

...เมื่อก่อนก็เคยเจอคุณอาตะบ่อยๆ นะคะ

ตอนนั้นนั่นแหละค่ะ

สมัยที่คุณไทเฮา

คุณริจูรักใคร่คุณอาตะที่เป็นภรรยาที่อายุมากกว่า

ก็บอกว่าคุณอาตะก็เอ็นดูคุณริจูเหมือนกันนะ

บางทีอาจจะเป็น เพื่อไม่ให้ต้องอยู่ข้างกายองค์จักรพรรดิในอดีต

ท่านอาจจะเฝ้ามองคุณริจูตัวน้อย

คุณหนูตัวน้อยที่ห่างไกลจากบ้านเกิด

และสตรีที่ไม่มีลูกให้มีอีกแล้ว

นั่นมันภาวะพึ่งพาอาศัยกันรูปแบบหนึ่งเลยล่ะ

และ

คุณก็จะได้รับฟังมันจากคุณริจูค่ะ

ว่าตอนเป็นทารกเคยทานน้ำผึ้งเข้าไป

แล้วก็ดิ้นรนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตาย

ถ้าคุณริจูยังคงไปติดต่ออยู่เรื่อยๆ

เธออาจจะเล่าเรื่องนั้นให้คุณอาตะฟังก็ได้นะ

แล้วคุณอาตะผู้ชาญฉลาดก็อาจจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างก็ได้ค่ะ

อย่างน้อยก็อยากจะหลีกเลี่ยงสิ่งนั้น

คุณก็หาเหตุผลมา

ขับไล่คุณริจูที่มาเยี่ยมคุณอาตะน่ะ

ไม่นานนักองค์จักรพรรดิองค์ก่อนก็เสด็จสวรรคต

คุณริจูก็ออกบวชไปโดยไม่รู้เหตุผล

คุณคาซุมิคงจะโล่งใจสินะคะ

แต่คุณหนูที่คิดว่าจะไม่ได้พบกันอีก

ก็ได้ปรากฏตัวในวังฝ่ายในอีกครั้ง

ในฐานะพระสนมชั้นสูงคนเดียวกัน

ในฐานะผู้ที่ขับไสคุณอาตะออกไป

และคุณหนูผู้นั้นก็กล้าๆ อย่างไม่เกรงกลัว

ราวกับต้องการหาแม่ของตัวเอง

พยายามจะมาหาคุณอาตะนั่นเอง

อยากได้อะไรเหรอคะ?

ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ

นั่นเป็นเหตุผลที่คิดจะกำจัดท่าน

อะไรก็ได้ค่ะ

มันไม่มีความหมายอะไรเลยนะ

คุณเองก็รู้ดีใช่ไหมคะ?

นักฆ่าก็อบลิน

ต้นฉบับ... คาตสึคุโมะ ภาพวาด... คุโรเซ โคสุเกะ ตัวละครต้นแบบ... คันนาสึกิ โช

...สำหรับคุณ

เล่มที่ 5

ศึกเดือดในดันเจี้ยนใต้ดิน... และกลุ่มนักฆ่าก็อบลินล่มสลายทั้งหมด!? เล่มที่ 5 สุดตื่นเต้น!!

มีคนสำคัญอยู่หรือเปล่านะคะ

วางจำหน่ายแล้ว ยอดเยี่ยมจริงๆ

ฉันน่ะค่ะ

ทำตามที่ผู้ปกครองบอกมาตลอด

ก็เลยรู้สึกตกใจมากตอนที่ได้ถวายตัวคุณอาตะเป็นครั้งแรก

ถึงจะเป็นผู้หญิง แต่กลับมีความคิดที่มั่นคง

กลายเป็นสาวใช้เพราะทำตามที่ถูกบอก

เป็นคนที่สามารถพูดคุยในระดับเดียวกับเจ้าชายองค์ตะวันออกได้

รู้สึกเคารพจากใจเลยล่ะค่ะ

รู้สึกว่าในโลกใบนี้ นอกจากคุณอาตะแล้ว ก็ไม่มีใครที่ควรรับใช้ได้อีกเลย

คุณอาตะกลายเป็นคนที่สำคัญที่สุดของฉันไปแล้ว

นี่นะ

ของที่สำคัญที่สุดของคนที่สำคัญที่สุดของตัวเองเนี่ย

คุณรู้ไหมว่าคืออะไร?

ฉันนี่แหละค่ะที่แย่งมันไป

เด็กน้อยที่ทะนุถนอมเหมือนแก้ว

สิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกนี้

ด้วยมือของฉันเอง!

...แล้วคุณอาตะก็พูดว่า

ทุกคนไม่จำเป็นต้องกังวลหรอกค่ะ

เด็กๆ ก็ยังไม่รู้หรอกจนกว่าจะอายุ 7 ขวบ

แค่ป่วยนิดหน่อยก็อาจจะล้มตัวลงไปตายได้

ใช่แล้ว

เด็กๆ ก็เป็นไปตามชะตาลิขิตของสวรรค์นั่นเอง

ว่าคุณอาตะร้องไห้ทุกคืนเลยน่ะ

ฉันรู้มาตลอด

อึก

ซู่...

สิบเจ็ดปี

ตัวเองได้รับใช้ด้วยความรู้สึกแบบไหนกันนะ

เพื่อคุณอาตะเพียงอย่างเดียว

ฉันน่ะ ไม่มีจิตใจที่จะให้ความสำคัญกับคนอื่นได้ขนาดนั้น

ไม่รู้สิคะ

ดังนั้นตอนนี้จึงไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร

การเคลื่อนไหวของฉันถูกรายงานโดยคุณโชุนไปแล้ว

แก่ขันทีที่ดูแลวังหลังนั่น

คงจะปิดบังอะไรไว้ไม่ได้หรอกค่ะ

ถึงแม้ว่าฉันจะหายไปตรงนี้ก็ตาม

ความจริงก็จะกระจ่างขึ้น

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็หนีโทษประหารไม่ได้หรอก

เธอที่ฉลาดนั้น เข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว

ฉันมีข้อเสนอจะเสนอค่ะ

เป็นข้อเสนอที่โหดร้ายเลยนะ

เพราะมันก็เหมือนกับการบอกให้ตายนั่นแหละค่ะ

ผลก็ไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ

ถึงอย่างนั้น ถ้าคุณพอใจแล้ว

ได้โปรดรับเอาไว้ด้วยเถอะค่ะ

แก้ไขนะ

เหนื่อยจัง

...แช่น้ำอุ่น

...ก็ทำไม่ได้ อย่างน้อยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม

เรื่องกระซิบของร้านยา

เผื่อไว้ก่อนก็เลยเอากระดาษมันมาทับยึดไว้น่ะ

ไม่ต้องใช้ก็ดีแล้วล่ะ

เพราะถ้าถูกตัดมันจะเจ็บนะ

ด้วยเหตุนี้แล้ว

คุณคเซย์เมย์ก็มาสารภาพผิดแล้วนะ

คุณรู้เรื่องอะไรบ้างไหม?

เนาะ บิ๊กแกงกัน

สำหรับฉันน่ะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรนะ

ที่คนร้ายยอมสารภาพเองน่ะ

ก็ถือว่าดีแล้วนี่คะ

ดูเหมือนคุณโชุนจะให้รวบรวมตำรามานะ?

ใช่ค่ะ

ก็เลยให้เขาไปรวบรวมมา เผื่อว่าฉันจะรู้อะไรได้บ้าง

แต่ก็สูญเปล่าไปค่ะ

แรงจูงใจของฟูเอมิคุงน่ะ

คือการจะรักษาตำแหน่งของคุณชายสี่ของคุณอาตะนั่นเองค่ะ

อย่างนั้นหรือคะ

ข้อเสนอเมื่อครั้งนั้น

คือ

การรวมสองแรงจูงใจให้เป็นหนึ่งเดียว

แม้ว่าความตายของตนเองจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ตาม

แต่ก็สามารถปกปิดสาเหตุการตายของทารกให้คุณอาตะได้

นั่นคือสิ่งที่สาวน้อยที่ไม่มีอำนาจใดๆ สามารถทำได้ถึงที่สุดแล้วค่ะ

แต่คุณอาตะก็ตัดสินใจจะลดระดับจากตำแหน่งพระสนมระดับสูงลง

...เป็นเพราะเรื่องครั้งนี้ใช่ไหมคะ?

คุณคเซย์เมย์ไม่เกี่ยว

เปล่า

มันเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เดิมแล้วค่ะ

หลังจากที่คุณอาตะออกมาจากวังหลังแล้ว

ก็ถูกให้ไปอยู่ที่ตำหนักส่วนตัวทางใต้

ทั้งหมดเป็นคำตัดสินของฮ่องเต้เลยนะ

การให้ไปอยู่ตำหนักส่วนตัวแบบนี้ถือเป็นเรื่องไม่ปกติเลยนะ

เนาะ บิ๊กแกงกัน

อย่างนั้นหรือคะ

...ดอกไม้นั่น

เมื่อครู่นี้ หงเหนียงเพิ่งจะประดับไว้เองนะ

นี่มันดอกบานผิดฤดูนี่นา

จุ๊บ

เหรอ?

จุ๊บ

หวานจังเลย

เป็นยาพิษนะครับ

จะไม่ตายหรอกครับ ไม่เป็นไรนะ

ในสิ่งที่เหมียวเหมียวทำได้น่ะ

ต่อเนื่องในฉบับหน้า เดือน 12 ปี 2018 วันที่ 24/11