ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 คู่รักเก่าอยู่บ้าน①

ตอนนี้มองย้อนกลับไปแล้วก็เรียกได้ว่าเป็นความซื่อบื้อของวัยหนุ่มสาวเลยล่ะ

สำหรับฉันแล้ว มีคนที่เรียกว่าแฟนปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่ช่วงมัธยมต้นปี 2 ถึงมัธยมต้นปี 3

ตอนนั้นฉันยังอยู่ในช่วงวัยรุ่นที่ไร้เดียงสา

ตัวฉันที่เป็นสาวเนิร์ดที่เก่งกาจที่สุดในโลกน่ะ

คิดว่า เออ เขานี่ใจดีจัง คุยกันก็เข้ากันดีแฮะ สนุกจังเลย~

แค่เรื่องแค่นั้นเอง ก็เผลอเคลิ้มไปแล้วอย่างรวดเร็วเลย

ซุ่มซ่ามจริงๆ

ความน่ารักอันสูงสุดของวัยเยาว์...

เรื่องราวตอนนั้นน่ะ ก็ถูกโยนทิ้งไปในถังขยะของสมองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ถึงอย่างนั้นนะ...

ความทรงจำบางส่วนที่พยายามลบออกไปก็ยังหลงเหลืออยู่...

นั่นน่าจะช่วงระหว่างมัธยมต้นปี 2 กับมัธยมต้นปี 3...

เป็นเรื่องของช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ

พรุ่งนี้... พรุ่งนี้ล่ะ

พ่อแม่

มาบ้านเราไหม?

ฉันได้รับคำเชิญจากบ้านของผู้ชายคนนั้น

เขาไม่อยู่

ในที่สุดก็มาแล้ว

เดทกันก็แล้ว จูบกันก็แล้วเนี่ย

ถ้าอย่างนั้น ครั้งหน้าก็...

ฉันตั้งใจไว้แล้ว

สิ่งที่เคยรู้แค่ในหนังสือ

ในที่สุดก็ได้มาสัมผัสด้วยร่างกายตัวเองเสียที...

อิริโตะ

ครั้งแรกในชีวิต

ก็ได้มาเยือนห้องของแฟนหนุ่มเสียที!

...เชิญเลยค่ะ

ตรงโน้นเหรอ?

เป็นตรงนั้นจริงๆ ด้วยเหรอ?

ไม่ต้องเกรงใจ นั่งได้เลยนะ

อ๊ะ... อืม!

เอ๊ะ...?

โอ้โหหหหหห

ข้างๆ เลยน่ะ...!?

ดูเป็นฝ่ายรุกกว่าที่คิดแฮะ...?

ทั้งๆ ที่ปกติจะเป็นคนค่อนข้างจะเรียบร้อยแท้ๆ...!!

ตึก

ตึก

......เอ่อ คือว่าหนังสือที่เพิ่งอ่านไปมันสนุกมากเลยน่ะ...

ตึก

ตึก

ตึก

มีชื่อว่าอะไรเหรอ?

......พูดตามตรงนะ บทสนทนามันไม่เข้าหัวเลย

เมื่อไหร่จะโดนจับทับเนี่ย?

กะเชีย

ก่อนอื่นก็จูบก่อนเหรอ??

ชุดชั้นในแบบนี้ใช้ได้แล้วเหรอ!?

แค่ก

เอ๊ะ?

ยังไม่มาเหรอ...

...นี่มันเวลานี้แล้วเหรอ

งั้นคงถึงเวลาแล้วล่ะ...

มาแล้ว

ในที่สุดก็มาแล้ว!!!

เธอน่าจะกลับไปนะ

ฉันไปส่งให้นะ

เอ๊ะ?

คือว่า...

มันเสียดายจังเลยนะ

ถ้าช้าไป คนที่บ้านก็จะเป็นห่วงนะ

วันนี้สนุกจังเลยนะ

งั้นไว้เจอกันใหม่นะ

......เขาเนี่ย

น่าจะไม่ได้เรียกฉันมาบ้านเพราะตั้งใจจะทำแบบนั้นนะ...

แค่แค่อยากคุยกับฉันในห้องของตัวเองเฉยๆ เท่านั้นเอง...

มีแค่ฉันคนเดียวนะ

คนที่ตั้งใจจะก้าวขึ้นบันไดของผู้ใหญ่ก็คือ!!

จากนั้น...จนกระทั่งเลิกรา ทั้งฉันกับผู้ชายคนนั้นก็

ไม่ได้ทำอะไรที่มันเกินเลยไปกว่านั้น

วันนี้คุณพ่อกับคุณยูกิจะกลับบ้านช้าล่ะ

...หืมมม

แล้วไงเหรอ?

แล้วไงเหรอ...

แล้วมื้อเย็นจะทำยังไงกันล่ะ

อย่าพูดทำเหมือนเป็นความรับผิดชอบของฉันสิ ฉันไม่ใช่แม่ของคุณนะ

อย่างน้อยก็ในฐานะคนที่นั่งร่วมโต๊ะกินข้าว ก็ปรึกษาให้แล้วไม่ใช่เหรอ?

เรื่องของเธอมันไม่คืบหน้าเลยสักนิด

เมนูฉันจะตัดสินใจเองนะ

งั้นมื้อเย็นเดี๋ยวฉันจะเตรียมเองข้างนี้เลย

ว่าจะเตรียมให้เหรอ... ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?

ถึงจะแค่...

ก็อยู่ด้วยกันเป็นผู้ชายมาตลอดนี่นา

ส่วนทางเธอล่ะ...

เอ๊ะ!? ข้าวกล่องเหรอ? ไม่เป็นไรเหรอ?

งานอีเวนต์ข้าวกล่องทำเอง

※ไม่ใช่ของเสียอุตสาหกรรมนะครับ

อร่อยมากเลย...

「มันอร่อยมากเลยนะ」

นี่ พวกเราเป็นครอบครัวกันแล้วนะ ก็ควรจะทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้บ้างสิ

สักวันหนึ่งจะฆ่าผู้ชายคนนี้ให้ได้

อืม

ไม่หรอกค่ะคุณมิซึโตะ

ฉันก็ช่วยด้วยนะ

ไม่เอา

อีกแล้วเหรอ ที่โดนแปะพลาสเตอร์น่ารักๆ เต็มแขนเต็มมือ ปวดหัวชะมัดเลย

ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ชอบการรับความช่วยเหลือฝ่ายเดียวจากคุณ

เอ๊ะ ทำอะไรน่ะ...

...ไปเหรอ?

งั้นไปกันเลย

ไปไหนล่ะ?

ไปซื้อของสำหรับมื้อเย็นไง ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ

อะไรกันเนี่ย

ทำไมฉันถึงได้มาเดินจับคู่กับแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันได้เดือนเดียว

ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตได้นะ

โอ้ อันนี้ถูกจัง

แบบนี้มันเหมือนคู่บ่าวสาวใหม่ หรือคู่รักที่อยู่ด้วยกันเลยไม่ใช่เหรอ?

แบบนี้มีแต่ฉันคนเดียว...

ผู้ชายคนนี้ไม่รู้สึกอะไรกับสถานการณ์นี้เลยเหรอ?

เฮย์จょうชิน ตั้งสติให้ได้นะ

...ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

ดูเหมือนหยิบมาแบบสุ่มๆ แต่ว่าจะทำอะไรเหรอ?

อืมมม? ไม่รู้อ่ะ

ไม่รู้เหรอ? ก็กำลังซื้อวัตถุดิบมานี่นา?

ก็ซื้อของที่ดูราคาไม่แพงมา แล้วก็คิดเมนูที่น่าจะทำได้ใช่ไหม?

ถ้าตัดสินใจว่าจะซื้ออะไรไปก่อน

ก็ต้องซื้อของที่แพงหน่อยด้วยสิ

แย่สุดก็โยนทุกอย่างลงไปในカレーให้หมดก็จบ

เข้าใจความแตกต่างระหว่าง 'การทำอาหาร' กับ 'การทำมื้ออาหาร' ซะนะน้องสาว

ใครว่าน้องสาวล่ะ พี่บอกว่าฉันเป็นพี่สาวไง

...ยิ่งฟังก็ยิ่ง รู้สึกน่าสมเพช

ตอนนี้ก็ไม่ได้จะทำอะไรเป็นพิเศษนี่นา...

...ก็ว่าไปเถอะ

บางที ถึงจะทำอาหารไม่เก่ง แต่มันก็น่ารักดีนะ

แต่วันไหนๆ ก็คงจะลำบากหน่อยนะ พยายามเข้าไว้นะ

ไค น่ารักไหม?

...เป็นอะไรไปเหรอ? จะทิ้งเธอไว้แล้วนะ

มีแต่ฉันที่คิดไปเองแปลกๆ

ผู้ชายคนนี้คนเดียวที่ดูสบายๆ ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

...จะปลุกให้รู้สึกตัวเอง

จะย้อมใบหน้าที่ไม่พอใจนี่ให้แดงเหมือนเลือดเลย

เดี๋ยวนะ

ฮึ่ก มือของคนคนนี้จับโดยไม่ขออนุญาต แถมยัง...ยุ่ปู่

ทางนี้กลัว...!! นิ้วเป็นแบบนี้

น้ำในอ่างอาบน้ำเดือดแล้ว จะทำยังไงดี?

ฉันก่อนนะ

นึกว่าเธอจะเป็นคนพูดซะอีก

ของที่ไม่อยากจะเข้าในน้ำที่เหลือหลังจากเธออาบเสร็จ

การที่ฉันจะเข้าไปในน้ำที่เหลือหลังจากเธออาบเสร็จ มันไม่เป็นไรเหรอ?

...ก็ยังเป็นหลังอยู่ดี

เพราะว่ามีคุณแม่ๆ อยู่ด้วย เลยไม่ได้ใส่ใจมาก่อน แต่พอคิดดีๆ แล้วฉันก็

แช่อยู่ในน้ำเดียวกับผู้ชายคนนี้ทุกวัน...!

นั่นมัน... นั่นมันอะไรกัน... นั่นมัน...?

...ใจเย็นๆ ก่อนนะ

เพื่อการโจมตีกลับที่จะรออยู่ข้างหลัง

เวลาแบบนี้ก็ต้องเป็นเกมฆาตกรรมในห้องปิดตายสินะ...

จะใช้อะไรฆ่าดีนะ...

เกมฆาตกรรมในห้องปิดตายนี่คือ... เกมฝึกความคิดที่คิโซเมะคิดขึ้นมา เป็นการสมมติว่ามิตสึถูกฆาตกรรมในห้องปิดตาย แล้วก็คิดหาวิธีกลลวงที่จะทำให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะคิดออก

ขึ้นมาแล้วนะ

ค...

หืม?

...คุณ อาบน้ำเร็วไปไหม?

อาบน้ำอย่างเรียบร้อยไหม?

อาบนะ แค่รู้สึกว่าเวลาที่ใช้ในอ่างมันเสียดายไปหน่อย

ว่างเปล่า...

ตรงนั้นแหละที่ฉันไม่ชอบ

ช่วงแรกๆ เขาปรับตัวให้เข้ากับจังหวะของฉันนะ...

ยังไงก็เถอะ ถึงเวลาแล้ว

เลย...

พอคิดดีๆ แล้ว ฉัน ที่อยู่ในบ้านของผู้ชายคนนั้น กำลังเปลือยกายอยู่นี่เอง...

ถ้าตอนนี้ ผู้ชายคนนั้นบุกเข้ามาในห้องอาบน้ำ

ก็ไม่มีใครช่วยได้เลยนี่นา

ถึงจะเป็นคุณโมยาศะคุงก็ไม่น่าจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกนะ...

...เริ่มจากตรงนี้

ฉันเนี่ย

ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไม่ได้เอาชุดเปลี่ยนมาด้วยนะ

เมื่อเทียบกับตอนนั้นแล้วก็โตขึ้นเยอะเลยนะ

ยอมรับตัวเองเลยว่าดูเย้ายวนทีเดียว

....

แค่ชุดชั้นใน

เตรียมไว้

ก็ดีแล้วล่ะมั้ง?

ขัดๆ

โกชิโกชิ

จะทำให้ใบหน้าที่เยือกเย็นของผู้ชายคนนั้นแตกสลายเลย

...ดี!

อ๊ะ...ขึ้นมาแล้วสิ

อืม...

บะ...

คิ...

ทำไม...น่ะ?

อะไรเหรอ?