ตอนที่ 50

เป็นคนรักเก่า

ลูกติดของแม่เลี้ยง

ต้นฉบับ: คามิชิโระ ซาเคอิ

ภาพวาด: คุซาคาเบะ

ต้นฉบับตัวละคร: ทาคายะ K・i

DRAGON COMICS AGE

อย่างนั้นเอง ลูกติดของแม่เลี้ยง โมโตะ คานอ ที่เป็นคนรักเก่า

ตอนที่ 50 คู่รักเก่า กลับบ้านต่างจังหวัด ⑦

ต้นฉบับ คามิชิโระ ซาเคอิ

ภาพวาด...คุซาคาเบะ เรย์

ต้นฉบับตัวละคร...ทาคายะ K・i

เป็นไงบ้าง!

...สวยจังเลยครับ...

ยูกิโนะจังก็สวยมากๆ เลยนะ~

จะลองสัมผัสไหมล่ะ?

โมโตะ ลูกติดของแม่เลี้ยงที่เป็นคนรักเก่า

ก่อนจะมึนหัวไปมากกว่านี้ เข้าเรื่องกันเลยไหมคะ

...ท้องของฉันมันไม่มีให้ฉีกหรอกค่ะ

ที่นี่น่ะ เราคุยกันแบบเปิดอกได้ใช่ไหมคะ

มีสิคะ?

เรื่องของคุณมิตสึโตะ

คุณชอบเหรอคะ?

คุณไม่ชอบเหรอคะ?

แล้วก็แน่ใจว่าเคยชอบ

และก็แน่ใจว่าเคยไม่ชอบด้วย

...แต่ตอนนี้มันเป็นยังไงกันแน่คะ...

คือว่านะคะ ฉันลองคิดดูแล้วล่ะค่ะ

ถ้าเป็นฉันล่ะนะคะ

ถ้าตัวเองได้อยู่กับเด็กผู้ชายวัยเดียวกันตอนสมัยมัธยมล่ะก็—

คงจะวุ่นวายสุดๆ เลยล่ะ

คุณลุงกับคุณป้าเองก็ดูเหมือนจะรับมือกับมันแบบไร้เดียงสาสะอีกนะ...

นี่เป็นผลพวงจากเรื่องของมิซึโตะคุงกับยูเมะจังเหรอเนี่ย?

จริงๆ แล้วความสัมพันธ์ของเรามันซับซ้อนกว่านั้นเยอะเลย...

แต่ว่า...ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ก็น่าจะไม่มีครอบครัวแบบนี้ในตอนนี้แน่ๆ

...แล้วคุณเอกะล่ะคะ จะเป็นยังไงบ้างคะ?

คงขึ้นอยู่กับคนที่ได้อยู่ด้วยล่ะนะ...

ถ้าเป็นมิซึโตะคุงก็น่าจะชอบเข้าให้ล่ะมั้ง

เอ๊ะ

...นั่น คือว่า...ถ้าเป็นมิซึโตะคุงน่ะเหรอคะ...

เป็นหน้าตาใช่ไหมคะ

ถึงแม้ว่าจะเป็น

ถ้าให้พูดให้ชัดๆ เลยนะ

ใบหน้าที่น่ารักก็เถอะค่ะ

เพื่อนร่วมชั้นอาจจะไม่ทันสังเกต แต่ถ้าอยู่ด้วยกันคงจะรู้ใช่ไหมคะ?

แล้วการที่อยู่ได้แบบไม่ค่อยเครียด แปลว่านิสัยก็ไม่มีปัญหาด้วยนะ

'ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้ถึงข้อดีของเขา' เนี่ย

คุณหนูทุกคนก็ต้องแพ้ความรู้สึกเหนือกว่านี้แน่ๆ เลยล่ะ

มันมันปรากฏชัดเจนเกินไปในตัวฉัน...

มิตสึโตะ ทางของคุณมิตสึโตะก็น่าจะ รู้สึกเหมือนกันนะ

...นั่นมันก็

ถ้ามีสาวสวยอย่างยูกิโนะจังอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน...

...กลายเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ

เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นที่ไม่ได้อยู่กับโมโตะ...

เรื่องใหญ่น่ะเหรอคะ...

...ก็ต้องมีในตัวผู้ชายเลือดเย็นคนนั้นด้วยสินะ...

ต้องมีแน่ๆ ล่ะ...

แต่ว่านั่นมันยังเป็นตอนที่ยังไม่คุ้นเคยกับชีวิตปัจจุบันเลยนะ~

นอกจากนั้นแล้วก็ยัง...

นอกจากนั้นแล้วก็ยัง...

...ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ฉันก็ตามนะ

...เขาโอเคแล้วค่ะ

หนูฮิกาชิโระน่ะ

ได้ยิน ได้ยินมาว่า

เป็นแฟนเก่าหรืออะไรสักอย่างน่ะ

ตั้งแต่เปิดภาคฤดูร้อนก็เอาแต่มาเกาะบ้านอยู่ตลอดเลยนะ

เอ๊ะ? ...เรื่องแฟนเก่าน่ะ เป็นความเข้าใจผิดของคุณแม่ๆ ต่างหากล่ะ...

คุณฮิกาชิโระเป็นเพื่อนผู้หญิงของเขาเองนะ...

เคยไปสารภาพรักกับเขาเมื่อก่อน แต่ก็โดนเขาปฏิเสธน่ะค่ะ

อ่าๆ ใช่ๆ ก็มาบ้างเป็นครั้งคราว

เป็นเด็กที่กระโดดข้ามระหว่างมิตรภาพกับความรักไปมาได้เลยล่ะ

เปล่าค่ะ...

เปล่าค่ะ... ...ก็ไม่ใช่ว่าคุณโทอุจะผิดทั้งหมดหรอกนะ...

นั่นแหละคือปัญหาเลยล่ะ...

ถ้าคู่แข่งหัวใจเป็นแบบนี้ มันก็รับมือไม่ไหวเลยเนอะ

ถ้าโดนปฏิเสธแล้ว ก็ออกไปจากตรงนี้ให้หมดเลยสิ~?

ยังไม่ได้ยอมรับเลยค่ะ

ยอมรับว่าเป็นคู่แข่งหัวใจแล้วเหรอ?

คำพูด

ตั้งแต่ต้นจนจบ ขอแค่เป็นเพื่อนเฉยๆ ก็พอแล้วล่ะ

นี่ใครกันนะ คนที่มาหาเรื่อง เห็นแล้วล่ะ

อึก

โอ๊ะ?

...ขอโทษนะคะ เป็นฉันเองค่ะ...

เพราะว่าเชียร์และหนุนหลังมาตั้งเยอะ เลยรู้สึกเกรงใจที่จะเข้าไปจีบอย่างจริงจังน่ะค่ะ...

มันเริ่มจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิเนี่ย

ไม่จำเป็นต้องเข้าไปจีบเลยสักหน่อย

ถ้าหากว่าเด็กคนนั้นกับมิซึโตะคุงเขาหวานกัน

คุณก็คงจะรู้สึกหงุดหงิดใจใช่ไหมคะ?

ตรงเป๊ะเลยล่ะซึโบชิ

ไม่นะ!!...แต่ว่านั่นมันก็

แค่...เพราะความผูกพันเท่านั้นเอง

ก็แค่ยังจมอยู่กับความรู้สึกอยากครอบครองแบบตอนนั้น

...

...อย่างน้อยถ้าคำสารภาพรักของคุณฮิกาชิโระประสบความสำเร็จก็คงจะดี...

คุณยูกิโนะนี่เอาแต่หาข้ออ้างตลอดเลยนะเนี่ย

เอ๊ะ?

เพราะว่าคุณมิตสึโตะมีเพื่อนสนิทคนอื่นนี่นา

นั่นมันก็เป็นข้ออ้างไม่ใช่เหรอคะ?

ข้ออ้างที่ว่า 'จะได้ไม่ต้องมีความรักกับคุณมิตสึโตะ'

ของฉัน

กับผู้ชายคนนั้น

จะได้ไม่ต้องมีความรักด้วยกันไง

นี่เป็นแค่การคาดเดาของฉันเองนะ...

...น่าว่ายูกิโนะจังให้ความสำคัญกับคุณแม่มากที่สุดแน่ๆ

คุณแม่...

ยูกิโนะจังนี่คะ การประเมินตัวเองต่ำมากๆ เลยนะ

ถึงขนาดติดนิสัยที่ต้องอดทนอยู่นั่นไง?

ก็เลยคิดแต่ว่าจะต้องไม่ให้คุณแม่ๆ เลิกกันเท่านั้นแหละ

ด้วยเหตุนั้นถึงคิดว่าไม่ควรคบกับมิซึโตะคุง

แต่ว่านะ ยูกิโนะจัง...

การหาข้ออ้างแบบนั้นน่ะ

มันมีเวลาจำกัดอยู่นะ

‘ช่วงเวลานั้น’จะต้องมาถึงอย่างแน่นอน

เมื่อ ‘ช่วงเวลานั้น’มาถึงแล้ว จะไม่สามารถเอาเรื่องของคุณลุงๆ มาเป็นข้ออ้างได้อีก

คุณยูกิโนะก็เหมือนกัน คุณมิตสึโตะก็เหมือนกัน จะต้องตัดสินใจให้ชัดเจนให้ได้

‘ช่วงเวลานั้น’ที่ไม่อาจหาข้ออ้างแบบกำกวมกลบได้อีก

ช่วงเวลานั้นนี่หมายถึง...

จะมีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ...?

อืมม...นั่นน่ะ

...นั่นมันเป็นความสุขที่รอให้ 'ตอนนั้น' มาถึงแล้วมั้งคะ

มิฮิ

ก่อนที่ 'ตอนนั้น' จะมาถึง ก็น่าจะตัดสินใจความรู้สึกตัวเองไว้ก่อนดีไหมคะ?

อย่างน้อยก็วางเรื่องครอบครัว หรือเพื่อนๆ รอบตัวไปก่อนสิคะ

แต่ว่า...จะทำยังไงดีล่ะคะ...

ง่ายจะตาย!

แบบว่า อยู่ด้วยกันแล้วใจเต้นตึกตักแล้วอยากจะจูบ...

พอคิดแบบนั้นแล้ว

ก็หมายความว่าชอบใช่ไหมคะ?

เย้!

...แต่ว่านั่นก็...

...มันต่างจากความต้องการทางเพศตรงไหนเหรอคะ?

โอ๊ะ เริ่มจะพูดเรื่องยุ่งยากขึ้นแล้วสินะ

อืมม...

ความรักกับความต้องการทางเพศมันต่างกันยังไงกันนะ...

สำหรับฉันน่ะ...

จุ๊บ

แม้จะเพิ่งมีอะไรกันเสร็จ ก็มองหน้าแฟนแล้วคิดว่า 'ชอบจังเลย' ไงคะ?

อาจจะกระตุ้นแรงไปหน่อยหรือเปล่านะ?

ไม่ได้หมายความว่าต้องตอบเดี๋ยวนี้หรอกนะ

เอาเป็นว่าลองเลิกหลีกเลี่ยงแบบแปลกๆ ดูไหม!

ถึงจะบอกแบบนั้นก็...

ไม่เป็นไรค่ะ ให้พี่จัดการเอง!

รีบไปเปลี่ยนสิ รีบไปเปลี่ยนเลย

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรน่า!

งั้นเดี๋ยวนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ!

ไม่ติดเลย...

ขอโทษนะคะ~ ทั้งที่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ถูกขอให้ทำนี่นา~

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

ขอบคุณนะ~

น่าจะหาเจอเร็วๆ นี้ล่ะค่ะ!

ไม่แน่ว่าอาจจะพามาโดยใช้ข้ออ้างให้ช่วยหาสิ่งของรึเปล่านะ?

จริงด้วย...! เอ่อ...วางแผนจะให้เข้ามาช่วยงานแล้วชวนคุยตามธรรมชาติด้วยสินะ!

สมกับเป็นคุณเอกะเลยค่ะ!

เชิญเข้ามาๆ!

น่าจะอยู่ในนั้นนะ! ยูกิโนะจัง ช่วยหาให้หน่อยนะ! ฝากด้วยล่ะ!

เฮ้อ...

อ๊ะ!!

...เป็นอย่างที่คิดไว้เลยนะว่าคุณเอกะจะรับคำขอแบบง่ายๆ

อ๊า! โอ๊ย...โอ๊ยยยยย

ท้องมัน...ปวดนิดหน่อย ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ~

ฉันจะไม่กลับมาภายใน 30 นาทีอย่างเด็ดขาดเลยนะ!

แล้วคุณลุงๆ ก็ห้ามเข้าใกล้ตรงนี้อย่างเด็ดขาดเลยนะ!

ดังนั้น พวกเธอทั้งสองคน ห้ามออกจากห้องนี้อย่างเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมานะ!

ซุ่มซ่ามจัง~~~!!

อ๊าาา

เป็นแบบนี้นี่เอง...

30 นาทีเลยเหรอ...

คิกคิก

...มีอะไร

ที่อยากจะพูดออกไปไหมคะ?

นั่นมันเป็นเรื่องของคุณต่างหากล่ะ

เพราะว่าฉันไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรือทำอะไรให้ใครอีกแล้ว

ถูกแล้ว...

...คนที่ควรจะเป็นคนเปิดประเด็นก็คือ...ตัวฉันเอง

ฉันได้สัมผัสกับรากเหง้าของชายผู้นี้เป็นครั้งแรกในห้องทำงานเก่า

รู้สึกเหมือนได้ค้นพบตำแหน่งของตัวเองในฐานะคนในครอบครัวของญาติๆ

แต่ถึงอย่างนั้น...ฉันก็ตระหนักถึงความเล็กน้อยของตัวเอง...

ไม่ว่าจะเรื่องความไม่คล่องแคล่ว เรื่องการอ่านใจคนไม่เก่ง เรื่องท่าทีไม่ดี หรือการรับมือที่ไม่ดี...

ไม่ว่าจะนึกถึงกี่ครั้ง มันก็มีแต่เรื่องที่ฉันเป็นฝ่ายผิดเท่านั้น

ส่วนใหญ่เป็นเพราะกรรมที่ฉันก่อเองนั่นแหละ...

ดังนั้น...

ต้องมาแบกความรู้สึกนี้ไว้ไปเรื่อยๆ เลยสินะ...

แผลที่ยังไม่หายดี เป็นสะเก็ดแผลแขวนอยู่ตรงใจฉัน...

ถึงอย่างนั้น เพื่อที่ฉันกับพวกเราจะได้ก้าวไปสู่อนาคต...

คุณอิริโตะ

กันกิ

คุณอิริโตะ

คุณอิริโตะ

ไม่ควรทำเป็นผ่านไปนะคะ ควรจะเผชิญหน้ากับมันตรงๆ เสียมากกว่า

คุณอิริโตะ

อยากจะเรียกคุณอีก...เยอะๆ เลย

คุณอิริโตะ

คุณอิริโตะ

คุณอิริโตะ

อยากจะอยู่ด้วยกันไปมากกว่านี้อีกนะ~

เรียกไม่พอเลย

~~คุณอิริโตะ~~

เรียกไม่พอเอาเสียเลย

ตอนที่ถูกบอกให้เลิกกัน มันรู้สึกเหมือนยกภูเขาทั้งลูกออกจากบ่าเลยล่ะ

ความรู้สึกทรมานนี้ ความรู้สึกเศร้า ความรู้สึกเหงา...มันกำลังจะจบลงแล้ว...

แต่ว่านะ

ถึงแม้จะทรมาน จะเศร้า จะเหงาแค่ไหนก็ตาม

ช่วงเวลาที่ได้ใช้ไปก็น่าจะเต็มไปด้วยความสุข...

ถ้าหากว่าทำได้ในวินาทีนั้น

อ๊าาา

...เอ๊ะ

...น่าจะไม่อย่างนั้นเลยนะ ที่บอกว่าต้องเลิกกัน

~~คุณอิริโตะ~~

คุณ~~อิริโตะ~~

คุณอิริโตะที่ใจดีคงจะจัดการให้ได้สินะ...

โง่เง่าที่คาดหวังแบบนั้น...

~~คุณอิริโตะ~~...

มีโอกาสมากมาย แต่ฉันกลับมองข้ามมันไปทั้งหมดเลย...

ฉันนี่มันบ้าจริงๆ บ้าจริงๆ เลย

ถึงแม้คุณจะไม่ตอบฉันมาก็ได้ ฉันจะตัดสินใจเองแล้ว

คุณอิริโตะ...

ก็เหมือนที่คุณว่าแหละ ไม่มีพันธะแบบนั้นอยู่ที่ไหนเลย...

ดังนั้น ก็อย่าร้องไห้สิ

คนที่จะมาเช็ดน้ำตาให้...ก็เป็นตัวฉันเองนี่แหละ...ที่สละมันไปเอง...

—อายาอิ

...แค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ

แค่ตอนนี้...เรากลับไปเมื่อวันวานนะ

คุณอายาอิ...

......อื้อ...

...อ๊าาา...!

คุณอิริโตะ

คุณอิริโตะ!

คุณอิริโตะ!

คุณอิริโตะ!

คุณอายาอิ

น่าจะ

สามารถขอโทษได้เหมือนกันนะ

แต่ฉันกับเขาก็ทำแบบนั้น

จะทำให้หนึ่งปีนี้...กลายเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้

เพราะว่ามันจบลงไปแล้ว ถึงจะมีเรื่องที่เริ่มต้นขึ้นมาเพราะมันก็มีนะ...

เรื่องที่คุณโทโดที่ปลอบโยนคนที่อกหักนั่น

ตอนนี้ฉันถึงจะพอเข้าใจได้นิดหน่อย

ความอาลัยนี้...แผลที่อักเสบนี้...มันเป็นสิ่งที่ต้องมีคนที่มีเหมือนกันเท่านั้นถึงจะเลียได้

คนที่ฉันควรจะสงสาร ไม่ใช่คุณโทโดนะ

แต่มีเพียงคุณอิริโตะคนเดียวในโลกนี้เท่านั้นนี่เอง

...อีกประมาณ 5 นาทีสินะ

สรุปแล้ว

อะไรที่เธอไม่ชอบแล้วก็หลีกเลี่ยงฉันอยู่เหรอ?

ยังไม่เข้าใจเลยล่ะ!

ว่าไปแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเลย...

เป็นคนช่างสังเกตเกินไปแล้วนะ...

...ทำได้ได้ไงนะกับการรับมือแบบนั้น

ก็ตรงที่นั่นแหละ—

—อืม ชอบนะ

...ไม่เป็นไรสักหน่อยนี่นา

ในใจของฉันก็พอจะย่อยมันไปได้แล้ว...

ในตัวฉันมันย่อยไม่หมดเลย มันกองอยู่ในท้อง กุ๊บกั๊บอยู่เลย

อ๊าาา ตาแดงแล้วสิ

ปล่อยมันออกมาเลยไหมล่ะ

ท้องผูกน่ะสิ เกิดจากความเครียดที่โดนใครบางคนทำให้มันหนักมาก

พูดจาแดกดันแบบนั้นนี่แหละ ชอบไม่ชอบตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วล่ะ

โยล่า...

``

...รักครั้งแรก

พอคิดว่ารักครั้งแรกของคุณคือคุณมิกะ...

มันก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอ่ะ

ห๊ะ?

รักแรกเหรอ...?

ของคุณเอนกะเหรอ? ของผมเหรอ?

เอ๊ะ?

ชะ...ไม่ใช่สิ...?

ฉันไม่เคยจำได้เลยว่าชอบคุณเอนกะนะ

แต่...ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ชายมักจะชอบรุ่นพี่ในครอบครัวนี่นา...

แต่คุณเอนกะพูดอะไรก็ชอบฟังไปซะหมดเลย!

นั่นมันแค่เรื่องทั่วไปนี่นา

นั่นก็เป็นเพราะคุณเอนกะเป็นฝ่ายรุกเองไม่ใช่เหรอ?

เพราะคุณเอนกะเป็นญาติที่อายุใกล้กัน ก็เลยมีคนชวนคุยบ่อยๆ น่ะ

เรื่องแบบนั้นมันไม่มีเลยนะ

ตรงกันข้าม

ก็แค่รู้สึกว่าน่ารำคาญที่มาทักทายแบบไม่ดูสถานการณ์เลยน่ะ

แต่ตอนนี้ก็คุ้นเคยแล้วล่ะนะ

นึกว่าโดนถามคำถามแปลกๆ ซะอีก ที่แท้ก็คิดไปเองแบบนั้นนี่เอง...

นายเนี่ย พื้นฐานสเปคไม่แย่เลยนะ แต่พอถึงจุดสำคัญกลับกลายเป็นตัวเปิ่นไปซะได้

โอเคแล้วใช่ไหม

ยูกิเมะ

เอ่อ คุณไม่ต้องกังวลหรอกครับ/ค่ะ

มิซุโต้ มิซึโตะ

วิวัฒนาการของคำเรียกที่จืดชืด

อุฟุฟุ...

พอโตขึ้นขนาดนี้ แล้วยังมีพี่น้องตัวโตอีกแบบนี้อีก

...นี่ไง

มันรู้สึกแปลกๆ อย่างไม่มีเหตุผลเลย

ก็บอกไปแล้วนี่นา

เอ๊ะ?

—รักครั้งแรกน่ะ

เป็นคนที่ชอบหัวเราะนะ...

...บอกไปแล้วนี่นา

ไอ้โง่...