ตอนที่ 64

เอ๋~ อะไรน่ะ!

องค์ราชาจะแต่งงานเหรอー!?

การแต่งงานคืออะไรเหรอ?

การมีลูกเหรอ?

คนที่มามีลูกด้วยถูกตัดสินแล้วเหรอ?

นั่นมันสุดยอดไปเลยนะ☆

การแต่งงานมันหมายถึงอะไรกันแน่!?

ไม่สะอาดเลยยยยย!

เดี๋ยวนะ รอแป๊บ

แคเรน เธอเอาเรื่องนี้มาจากไหนเนี่ย?

ก่อนอื่นเลย มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?

เอ่อ...

อืม ถ้าให้พูดว่าจริงก็น่าจะจริงนะ

เปล่าหรอก มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก็บซ่อนอะไรหรอก ใช่ไหม อืม

ทำไมฉันถึง...

นี่มันเรื่องการแต่งงานทางการเมืองเหรอ?

อืม ใช่แล้วแบบนั้น

การเมืองเหรอ...?

"พันธมิตร"ไง

เราตัดสินใจว่าจะทำพันธมิตรกับดยุคฟิลิปป์ พิศเคส

!

ถ้าพูดถึงพันธมิตรของขุนนาง มันก็น่าจะเป็นเรื่องการแต่งงานนี่นา

การเมืองการปกครองสินะ...

ใช่แล้วล่ะ ถ้าคิดให้ดีมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

แปลกใจนะเนี่ยที่ถูกทำให้ประหลาดใจได้ขนาดนี้

ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ—

ฉันตั้งใจเลือกคนที่ไม่ว่าใครมองก็ดูเหมือนเรื่องการเมืองไปแล้วแท้ๆ นะ

...เอ๊ะ?

อะไรเหรอ?

อยากได้เด็กทารกเหรอ?

ใช่แล้ว เด็กทารกน่ะ

ถ้าคุณหนูมีอายุน้อย ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

ถ้าเป็นแค่ 3 วันหลังคลอด ก็น่าจะดียิ่งขึ้นไปอีกนะ

...ก็ไม่ถือว่าเป็นพวกวิปริตไปซะหมดนี่นา?

ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิ

ถ้าเป็นไปได้ ก็ควรจะเป็นแบบที่ใครๆ มองก็ตีความได้แค่เรื่องพันธมิตรกับการเมืองเท่านั้น

ถ้าเป็นคุณหนูในวัยรุ่นล่ะก็—

ก็จะกลายเป็นเทพนิยายเจ้าหญิงกับสัตว์ร้ายไปเลยสิ

ฮะๆ ก็มีเรื่องราวสวยๆ แบบนั้นเหมือนกันนะ

ถึงจะเป็นก็อบลิน แต่ก็คิดอะไรได้น่าสนใจเชียวนะ!

ว้าว~ สนุกจริงเชียว!

แถมยังได้คะแนนเต็ม 100 สำหรับความเป็นขุนนางด้วย ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นมือใหม่นะ

ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นล่ะ

อืมมม...

มีคนนึงที่เพิ่งอายุครบ 1 ขวบเอง

ถ้าอย่างนั้นก็ทำเป็นรูปแบบ 'การหมั้น' ไปเลยไหม?

...เข้าใจแล้ว

นั่นอาจจะดีที่สุดเลยนะ

คู่หมั้นเหรอ?

อืม คู่หมั้น

จะให้ลูกสาวที่เพิ่งอายุ 1 ขวบ ไปแต่งงานกับก็อบลิน แถมยังเป็นแค่คู่หมั้นด้วยนะ

ใครเห็นก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้รักกันแบบรักใคร่กันจริงๆ

ดูจากพฤติกรรมของพ่อที่หวังดีให้ลูกสาว ก็ไม่เหมือนเลย

ก็แบบนั้นแหละ

ลูกคนนั้นก็จะไม่ได้มาที่ริกเซนด้วยจริงๆ

ดังนั้น—

มันก็ดูเป็นเรื่องการเมืองไปเลยสินะ

การหมั้นน่ะ มันก็แค่การหมั้นเท่านั้นแหละ

ถ้าความสัมพันธ์เป็นพันธมิตรไปได้ถึง 10 ปี ก็สามารถยกเลิกแล้วเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบต่อไปได้

ดยุคพิสเคสที่เสนอแนวคิดนี้บอกว่ามันเป็นรูปแบบที่พบบ่อยอยู่แล้วนะ

อ่า เป็นเรื่องที่ได้ยินบ่อยอยู่เหมือนกัน

...อย่างนั้นเหรอ

สรุปแล้วมันหมายความว่ายังไงกันแน่!?

แคเรนจัง เล่าจบแล้วเหรอ?

เอ๊ะ? อ่า ใช่ พอจบแล้วล่ะมั้ง

งั้นมาทางนี้ ทางนี้สิ!

ฉันจะแนะนำทุกคนที่เพิ่งย้ายมาให้แคเรนจังรู้จักนะ

พวกกลุ่มย้ายมาก็จะคุ้นเคยกับคุณแคเรนสินะ

ไม่คิดเลยว่าคุณจะเอาเรื่องแบบนี้กลับมาให้ฟังนะ

คะ?

แปลกๆ นะ

ฉันเป็นคนบอกว่าให้เป็นเหมือนราชาของก็อบลินเองนะ

ในฐานะการกระทำของราชา ก็ไม่มีอะไรผิดปกติเลยนี่นา

เป็นอะไรไป ฮันโซว?

ดูไม่ค่อยมีแรงเลยนะ

ท่านผู้ใหญ่บ้าน...

...มีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ?

...ขอโทษด้วยนะคะ ท่านผู้ใหญ่บ้าน!

เอ๊ะ?

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่าง

บอกว่าจะสู้กับศัตรูของผู้นำหมู่บ้านแบบไม่ลังเลเชียว...

—อะไรเลย

ตั้งใจไว้แล้วนะ...อยากช่วยพวกพ้องที่ถูกควบคุมอยู่...

พอโดนบอกว่า "ฆ่าผู้ใช้เวท" ก็เลยลังเลไป

ตัวเองไม่ได้ตัดสินใจอะไรได้เลย

ฉันน่ะ

ฉันน่ะ—

...อย่างนั้นเองสินะ

ขอโทษนะ!!

จัดการฆ่าเดี๋ยวนี้เลย

เอ๊ะ? ทำไมถึงเป็นท่านผู้ใหญ่บ้านล่ะ!?

เป็นเพราะความคิดของฉันที่ไปไม่ถึง

ไม่คิดเลยว่าจะโดนสั่งให้ฆ่าแบบตรงไปตรงมาขนาดนั้น...

ถึงจะทำศึก ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าคู่ต่อสู้เสมอไป

การไม่ฆ่าแต่เอาชนะได้ จะสร้างความเสียหายต่อ 'กองทัพ' ของอีกฝ่ายได้มากกว่า

เป็นไง?

ตัวอย่างเช่น—

ฮันโซวกลับมาคนเดียวใช่ไหม?

พวกที่ส่งไปพร้อมกันถึงแม้จะตายเพราะอายุขัยไปแล้วก็ตาม

อ่า จริงด้วยสิ

สำหรับก็อบลินแล้ว ศพมันไม่สำคัญเท่ามนุษย์หรอก

นั่นแหละ เหตุผลที่ฮันโซวเอาแค่สกิลของทุกคนกลับมาด้วย

ใช่ไหมล่ะ?

อืม สามารถส่งทุกคนไปได้อย่างดี

ถ้างั้น...ถ้าทุกคนบาดเจ็บหนักในสนามรบล่ะ?

ฮันโซวก็พยายามจะพาคนที่บาดเจ็บกลับมาไม่ใช่เหรอ?

แน่นอนอยู่แล้ว!

นั่นมันก็เช่นกันสำหรับมนุษย์นะ

ถ้าทหารที่เป็นเพื่อนร่วมทีมเสียชีวิต ก็จะมีคนนำส่วนหนึ่งของศพกลับมาด้วย

อย่างเช่นเส้นผม หรือบางยุคก็อาจจะเป็นนิ้วก็ได้นะ

ถ้าเขาบาดเจ็บ ก็ต้องอุ้มพวกเขากลับมาพร้อมกับปกป้องพวกเขาด้วย

0

...อย่างนั้นสินะ!

กว่าจะถูกฆ่า การมีคนบาดเจ็บจำนวนมาก มันจะสร้างภาระให้ กองทัพมากกว่า!

ฮันโซวเข้าใจเรื่องพวกนี้เร็วกว่าก็อบลินตัวอื่นตรงนี้

ดังนั้น มันก็เป็นความบกพร่องของฉันเองที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะมีคำสั่งแบบนั้นออกมา

ต่อจากนี้ไปก็ไม่ต้องคิดว่าจะต้องฆ่ามนุษย์ก็ได้

เข้าใจแล้ว!

ก็หมายความว่า การบาดเจ็บที่พอจะยังสู้ไม่ได้นี่แหละดีที่สุดสินะ

ก็ประมาณนั้น

อ่า...เพราะอย่างนั้นท่านผู้ใหญ่บ้านถึงทำแบบนั้น

...จ้ะ!

4

พวกมนุษย์น่ะ กลัวแดดราวกับเป็นอะไรไป

พวกมนุษย์เขาลำบากกันมากเลยล่ะ

ฉันได้ยินมาก่อนที่ฉันจะกลับมานะ

แปลงผักน่ะ ถูกสัตว์กินจนเละตอนกลางวัน

แล้วถึงจะมีโจรเข้ามา ก็ป้องกันตัวเองได้ไม่ดีด้วย

!

...ฮันโซว ช่วยทำอะไรให้หน่อยได้ไหม?

อะไรเหรอ?

เรื่องแปลงผักน่ะช่างมันก่อนนะ แต่เรื่องโดนโจรโจมตีเนี่ย ฉันจะทำเป็นไม่เห็นไม่ได้

ช่วยไปกับมังกรแล้วถ้าเจอโจร ก็ช่วยขับไล่พวกเขาให้หน่อยได้ไหม?

—อึก!

เข้าใจแล้ว! แค่ไล่พวกโจรออกไป แล้วก็ปกป้องพวกมนุษย์ก็พอสินะ!

อ่า

ฟู่...เดรัจฉาน!

มันเป็นแนวทางใหม่ที่เข้าใจง่าย แถมยังเป็นโอกาสที่ดีในการลบล้างชื่อเสียงที่น่าอับอายอีกด้วย

อารมณ์ดีขึ้นแบบชัดเจนเลยนะ

อากิระ

ฮันโซวไปทางไหนล่ะ?

ส่งเขาไปเพื่อปกป้องชาวเมืองแห่งเขตคิกนัส ที่กลัวแสงอาทิตย์ จากพวกโจรหรือโจรกลางคืนไงล่ะ

จะต้องเข้าไปในเขตปกครองของคิกนัสสินะ

เพราะว่ายังไม่ได้หยุดยิงอย่างเป็นทางการ ดังนั้นเรื่องนั้นก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?

อย่างนั้นเหรอ

แล้วก็... เรื่องแปลงผักก็ต้องมีการชดเชยหรือให้ความช่วยเหลือด้วย

การชดเชย? การช่วยเหลือเหรอ?

จะทำเรื่องนั้นยังไงได้ล่ะ...

ไม่นะ คิดว่าจะต้องพึ่งพาเงินของท่านเคานต์งั้นเหรอ?

หืม?

อ้อ จริงสิ คาเรนยังไม่รู้สินะ

อะไรเหรอ?

มาทางนี้ๆ

การกำเนิดแห่งสวรรค์และปฐพีน่ะเจอแล้วนะ

คลังเก็บของเหรอ?

...เอ๊ะ?

〈ตอนต่อไปนะครับ〉